Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 maja 2019 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie II Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSO Piotr Rempoła
Protokolant:	Marlena Łukanowska

po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. w Warszawie na rozprawie

sprawy z powództwa T. N.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda T. N. na rzecz Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt II C 1391/14

UZASADNIENIE

W pozwie z 20 listopada 2014 roku ( k. 3) powód T. N. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie na jego rzecz kwoty 77 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów według „norm zasądzonych”. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że składał zażalenia w postępowaniach przygotowawczych prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową W. P. w W. o sygn. akt 4 DS.91/14 oraz 1 Ds. 1672/13, które to zostały rozpatrzone przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie III Wydział Karny na posiedzeniach 30 czerwca 2014 roku (sygn. akt III Kp. 684/13) i 26 czerwca 2014 roku (sygn. akt III Kp. 676/14). Powód podał, że odpisy postanowień ogłoszonych na w/w posiedzeniach wraz z uzasadnieniami zostały wysłane przez Sąd Rejonowy i powód odebrał je od operatora pocztowego (...). Powód wyjaśnił, że w związku z treścią uzasadnień, dokonał wpłaty 5 złotych w urzędzie pocztowym na rachunek Sądu Rejonowego tytułem sporządzenia i przesłania mu kserokopii z posiedzeń w sprawach o sygn. akt III Kp. 684/13 i III Kp. 676/14. Wnioskiem z 29 września 2014 roku zwrócił się do Sądu Rejonowego o sporządzenie i przesłanie mu w/w kserokopii. Powód zaznaczył, że Sąd Rejonowy zamiast przesłać żądanych przez niego kserokopii przesłał mu za pośrednictwem operatora pocztowego (...) S.A. odpisy postanowień w ilości 7 kart razem. Powód podkreślił, że Sąd Rejonowy nie przesłał mu kserokopii o które wnosił. W związku z tym 13 października 2014 roku powód wniósł skargę na działania III Wydziału Karnego do Prezesa Sądu Rejonowego. 30 października 2014 roku otrzymał od Prezesa Sądu odpowiedź, że żądane przez niego kserokopie zostały mu przesłane.

Powód w uzasadnieniu pozwu wskazał, że w związku z oszukańczymi działaniami Sądu Rejonowego oraz odmową przesłania mu przez oszukańczy SR żądanych kserokopii z posiedzeń SR, będąc bezradnym w sporze z oszukańczym Sądem Rejonowym i oszukańczym Prezesem Sądu wniósł pozew o zadośćuczynienie jako pokrzywdzony przez Skarb Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie.

Powód w załączonym do pisma procesowego z 11 sierpnia 2016 roku oświadczeniu ( k. 151-154), a także samym oświadczeniu ( k. 163) wskazał, że powództwo zostało wytoczone przez niego na podstawie art. 417 § 1 k.c. (odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej).

W odpowiedzi na pozew z 9 lutego 2019 roku ( k. 46-49) pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, a także o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego w zakresie wynikającym z norm przepisanych.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie na posiedzeniu 26 czerwca 2014 roku, w sprawie o sygn. akt III Kp 676/14, rozpoznał zażalenie T. N. na postanowienie Prokuratora Rejonowego W. P. w W. z 12 grudnia 2013 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie o sygn. akt 1 Ds. 1672/13. W tym dniu Sąd wydał postanowienie, którym nie uwzględnił zażalenia i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Odpis tego postanowienia doręczono T. N. 10 lipca 2014 roku. Przesyłkę pocztową z upoważnienia T. N. odebrała M. J..

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie na posiedzeniu 30 czerwca 2014 roku, w sprawie o sygn. akt III Kp 684/14, rozpoznał zażalenie T. N. na postanowienie Prokuratora Rejonowego W. P. w W. z 20 lutego 2014 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie o sygn. akt 4 Ds. 91/14. W tym dniu Sąd wydał postanowienie, którym nie uwzględnił zażalenia i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Odpis tego postanowienia doręczono T. N. 10 lipca 2014 roku. Przesyłkę pocztową z upoważnienia T. N. odebrała M. J..

Wnioskiem z 29 września 2014 roku T. N. wystąpił: „o sporządzenie i przesłanie mu kserokopii z posiedzeń w dniach: 26 czerwca 2014 r. sprawa III Kp 676/14 oraz z dnia 30 czerwca 2014r. sprawa III Kp 684/14 – z protokołów posiedzeń Sądu”. Wniosek ten został zarejestrowany w Biurze Podawczym Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie 2 października 2014 roku. Do III Wydziału Karnego w/w Sądu Rejonowego wniosek ten został przekazany 3 października 2014 roku. Na zarządzenie Sędziego, po sprawdzeniu czy T. N. uiścił opłatę kancelaryjną, protokolant sądowy S. S. 6 października 2014 roku przesłała T. N. odpisy postanowień z dnia 30 czerwca 2014r. sygn. akt III Kp 684/14 i z dnia 26 czerwca 2014r. sygn. akt III Kp 676/14 oraz końcowy fragment jakiegoś protokołu.

Doręczenie tych dokumentów T. N. nastąpiło 10 października 2014 roku. Przesyłki pocztowe z upoważnienia T. N. odebrała M. J..

Pismem z 13 października 2014 roku T. N. wniósł skargę do Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie na działanie III Wydziału Karnego za niedopełnienie obowiązków. T. N. w uzasadnieniu skargi wskazał, że skarga jest wniesiona na celowe działania na jego szkodę polegające na nie przesłaniu mu kserokopii protokołów z posiedzeń z 30 czerwca 2014 roku (sygn. akt III Kp. 684/13) i 26 czerwca 2014 roku (sygn. akt III Kp. 676/14).

W odpowiedzi na skargę, w piśmie z 27 października 2014 roku (Sk 116/14) Prezes Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie wskazał, że wysłano wnioskowane dokumenty i nie dostrzega jakiejkolwiek zwłoki w działaniach pracowników sądu.

Dowód: k. 19-27 akt sprawy o sygn. III Kp 676/14; k. 13-22 akt sprawy o sygn. III Kp 684/14; k.18 kserokopia skargi z 13.10.2014 r., k.10-12 pismo z Sądu z dnia 6 października 2014r. do T. N. z odpisem postanowienia z 30.06.2014r.; k.14-17 pismo z Sądu z dnia 6 października 2014r. do T. N. z odpisem postanowienia z dnia 26.06.2014r. i fragmentem protokołu; k. 22 pismo Prezesa SR z 27.10.2014 r.; k.159 zeznania świadka M. J.; k. 160 zeznania świadka S. R..

Z przedłożonych przez strony dokumentów wynika, co zostało przesłane powodowi. Ze znajdujących się na kartach 10-12 oraz k. 14-17 akt sprawy, pism sądowych wysłanych z sekretariatu III Wydziału Karnego Sąd Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie wynika, iż powodowi doręczono odpisy postanowień oraz fragment jakiegoś protokołu. Także, ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach spraw III Kp 676/14 na k. 27 oraz III Kp 684/14 na k. 22, umieszczono adnotacje o przesłaniu odpisu postanowienia w każdej z tych spraw, a nie protokołu posiedzenia.

Sąd na podstawie art. 227 k.p.c., oddalił zgłoszone przez powoda wnioski o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe oraz dowodu z opinii biegłego sądowego od identyfikacji dokumentów, bowiem z treści załączonych przez strony dokumentów oraz z treści dokumentów z załączonych akt spraw karnych wynika, jakie dokumenty przesłano powodowi. Zaś dalsze ustalanie tych faktów za pomocą zeznań stron lub biegłych było bezprzedmiotowe, gdyż zmierzałoby do przedłużenia postępowania i nie pozwoliłoby na inne ustalenia faktyczne oraz nie było już istotne w sprawie.

Ponadto Sąd na podstawie art. 217 § 3 k.p.c. oddalił wnioski stron o ponowne przesłuchanie świadków S. R. i M. J.. W ocenie Sądu ponowne przesłuchanie świadków nie wniosłoby nic nowego do sprawy. Po tylu latach świadkowie mogliby nie mieć wiedzy o faktach sprzed kilku lat, zaś okoliczności faktyczne najlepiej wynikają z załączonych dowodów z dokumentów.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że powód miał możliwość zapoznania się z treścią zeznań tych świadków. Sąd dwukrotnie zakreślał powodowi termin do zajęcia stanowiska czy ma pytania do świadków, a jeżeli tak to do sformułowania ich na piśmie, pod rygorem pominięcia w dalszym toku postępowaniu. Ponadto Sąd dodatkowo na podstawie art. 242 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania powoda. Wyjaśniając powyższe Sąd wskazuje, że powód był wzywany do osobistego stawiennictwa na rozprawach wyznaczonych m.in. na: 15 maja 2015 roku, 4 września 2015 roku, 17 listopada 2015 roku, 1 marca 2016 roku oraz 5 kwietnia 2016 roku, celem przeprowadzenia dowodu z jego przesłuchania. Przed każdą z tych rozpraw – na kilka dni a nawet dzień wcześniej – powód wnosił o odroczenie rozprawy, załączając zaświadczenie wystawione przez lekarza sądowego o niemożności stawienia się przez powoda na wyznaczony termin rozprawy. Sąd odraczając kolejną rozprawę na 16 sierpnia 2016 roku ponownie wezwał powoda do osobistego stawiennictwa celem przesłuchania, pod rygorem pominięcia dowodu z jego zeznań. Wraz z wezwaniem Sąd doręczył powodowi pouczenie o możliwości przesłuchania go w miejscu zamieszkania lub pobytu w trybie pomocy sądowej oraz zakreślił mu 7 dniowy termin na poinformowanie Sądu czy stawi się na kolejny termin rozprawy czy też wnosi o przesłuchanie go w miejscu jego zamieszkania lub pobytu, pod rygorem pominięcia dowodu z jego zeznań w związku z istnieniem przeszkód o nieokreślonym czasie trwania (art. 242 k.p.c.). Ponadto Sąd w trybie art. 242 k.p.c. zakreślił termin na przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powoda do 16 sierpnia 2016 roku. Powód wnioskiem z 11 sierpnia 2016 roku (data prezentaty Biura Podawczego) wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na 16 sierpnia 2016 roku, załączając jednocześnie zaświadczenie wystawione przez lekarza sądowego o niemożności stawienia się przez powoda na wyznaczony termin rozprawy. Sąd oddalił w/w wniosek powoda i na podstawie art. 242 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania powoda. Ponadto ze względu na przeszkody o niekreślonym czasie trwania Sąd w trybie art. 242 k.p.c. zakreślił termin na przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powoda do 4 października 2016 roku. Powód wnioskiem z 30 września 2016 roku (data prezentaty Biura Podawczego) wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na 4 października 2016 roku, załączając jednocześnie zaświadczenie wystawione przez lekarza sądowego o niemożności stawienia się przez powoda na wyznaczony termin rozprawy. Sąd odroczył rozprawę na 10 stycznia 2017 roku, zakreślając do tego dnia termin na przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powoda (art. 242 k.p.c.).

Sąd zaznacza, że powód w toku postępowania swoim zachowaniem naruszył dobre obyczaje w rozumieniu art. 3 k.p.c., nadużywając sowich praw procesowych. Zachowanie powoda zdaniem Sądu miało na celu przewlekanie postępowania i odwlekanie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Tymczasem zgodnie z art. 6 k.p.c., sąd powinien przeciwdziałać przewlekaniu postępowania i dążyć do tego, aby rozstrzygnięcie nastąpiło, w jak najszybszym czasie. Z tego również względu Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda jako zmierzające do przedłużenia postępowania. Podkreślić trzeba, że powód nie stawił się na żaden termin rozprawy. Pomimo pouczeń Sądu nie skorzystał z możliwości przesłuchania go w miejscu zamieszkania lub pobytu. Powód zlekceważył również możliwość odniesienia się do treści zeznań świadków, jak i sformułowania pytań do nich. Powyższe, w ocenie Sądu, świadczy o braku woli ze strony powoda do sprawnego i szybkiego przeprowadzenia postępowania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Powód składał wnioski o odroczenie terminów rozpraw, przedkładając zaświadczenie od lekarza sądowego. Zaznaczyć jednak trzeba, że wnioski te składał zaledwie na kilka dni, a nawet na dzień przed wyznaczoną rozprawą. Powyższe powodowało niemożność odwołania terminu i poinformowania o tym pozwanego oraz świadków. Pozwany i świadkowie wielokrotnie stawiali się więc na rozprawach, które były odraczane z powodu nieobecności powoda. Zdaniem Sądu nic nie stało na przeszkodzie, aby powód składał wnioski o odroczenie rozprawy znacznie wcześniej, dając możliwość zawiadomienia o tym pozwanego oraz świadków i nie narażając ich na negatywne skutki odroczenia rozprawy. Poza tym powód mógł poinformować, że jego choroba uniemożliwia mu w dłuższej perspektywie czasu stawienie się na rozprawie – czego nie uczynił. Sąd jednak, jak to już powyższej zostało wskazane, zwrócił powodowi uwagę na celowość ustanowienia przez niego pełnomocnika procesowego, ewentualnie ubiegania się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Powód jednak zaniechał ustanowienia pełnomocnika, a także zaniechał ubiegania się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w dalszym ciągu uporczywie ponawiając wnioski o odroczenie kolejnych rozpraw z powodu niemożności wzięcia w nich udziału.

Powód składał również wnioski o wyłączenie sędziów, powielając wielokrotnie zarzuty, co miało na celu niedopuszczenie do przeprowadzenia rozprawy. Poza tym powód wielokrotnie zmieniał adres do korespondencji, bezpośrednio przed terminami rozpraw lub przed terminami na dokonanie czynności procesowych, co zdaniem Sądu miało na celu uniemożliwienia skutecznego doręczenia mu przesyłek sądowych, a tym samym sprawnego i szybkiego przeprowadzenia postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

Powód w niniejszej sprawie domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 77 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Powód swoje roszczenie wywodził przede wszystkim z faktu niedoręczenia mu kserokopii protokołów z posiedzeń z 30 czerwca 2014 roku (sygn. akt III Kp. 684/13) i 26 czerwca 2014 roku (sygn. akt III Kp. 676/14), a także z oszukańczych działań Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie i jego Prezesa, którzy twierdzili, że w/w dokumenty zostały powodowi doręczone.

Powód nie wykazał na czym miałaby polegać jego krzywda z powodu niedostarczenia mu kserokopii protokołów posiedzeń. Podkreślić trzeba, że w kodeksie cywilnym zadośćuczynienie jako naprawienie szkody niemajątkowej (krzywdy) przewidziane jest jedynie w enumeratywnie wskazanych przypadkach: tj. w przypadku szkody na osobie, pozbawienia wolności, zmuszenia do czynu nierządnego oraz naruszenia dóbr osobistych (art. 23-24 k.c. oraz art. 444-448 k.c.). Zaznaczyć trzeba, że powód nie powoływał się na żaden z owych przypadków. Przy tym w ocenie Sądu, żaden z tych przypadków nie zaistniał na gruncie niniejszej sprawy. Powód nie wskazał ani nie wykazał żadnej szkody na swojej osobie oraz nie wskazał i nie wykazał naruszenia żadnego ze swoich dóbr osobistych.

Nie wykazał również związku przyczynowego między faktem niedoręczenia mu kserokopii protokołów z posiedzeń a ewentualną krzywdą powoda.

Stąd też brak było podstaw do uwzględnienia żądania zadośćuczynienia na tej podstawie.

Powód nie wskazał, jakie jego dobra osobiste miałyby zostać naruszone na skutek niedoręczenia mu kserokopii protokołów posiedzeń. Określenie rodzaju dobra jest niezbędne dla oceny, czy rzeczywiście zostało ono naruszone i czy z tego powodu przysługuje ochrona. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia żądania zadośćuczynienia i na tej podstawie.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że powód nie wykazał by spełnione zostały przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego na podstawie art. 417 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem, za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Na podstawie tego przepisu można żądać nie tylko odszkodowania za szkodę, lecz również zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Odpowiedzialność oparta na w/w przepisie powstaje wówczas, gdy spełnione są łącznie jej trzy u przesłanki: bezprawność działania lub zaniechania sprawcy, szkoda oraz normalny związek przyczynowy między bezprawnym zachowaniem sprawcy a szkodą. Ciężar wykazania zaistnienia w danej sprawie każdej z powyższych przesłanek zgodnie z zasadą wynikającą z art. 6 k.c. spoczywa na powodzie, jako stronie wywodzącej z tych faktów skutki prawne. Powód nie wskazał i nie udowodnił, jaką szkodę z tego tytułu poniósł. Powód, ani w pozwie, ani w dalszych pismach procesowych nie określił bowiem tej szkody. Skoro szkoda po stronie powoda nie wystąpiła, to oczywiste jest, że niemożliwe jest przypisanie odpowiedzialności pozwanemu za jej naprawienie.

Z tych wszystkich względów powództwo nie może być uwzględnione i podlega oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 k.p.c.), ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego w oparciu o § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SSO Piotr Rempoła

Zarządzenie: (...)

SSO Piotr Rempoła