Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 104/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 16 września 2024r. o sygn. akt IV K 975/23.

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

Zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Z apelacji obrońcy oskarżonego P. Z. (mimo zastosowania w tej części art. 436 kpk zarzuty zostały rozpoznane w odniesieniu do oskarżonego M. C., z uwagi na daleko idącą zbieżność przedmiotową):

- obraza prawa procesowego w postaci art. 7, 366 i 410 kpk poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, skutkującą błędnymi ustaleniami faktycznymi w postaci przyjęcia, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu;

- obraza prawa procesowego w postaci art. 5§2 kpk poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, co skutkowało dowolnym i sprzecznym z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego błędnym ustaleniem faktycznym, że dopuścił się on popełnienia zarzucanego mu czynu;

Z apelacji obrońcy oskarżonego M. C.:

- obraza prawa procesowego w postaci art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego B. C. i uznanie ich za wiarygodne, co skutkowało ustaleniem winy funkcjonariuszy Policji, a także uznanie, że znajdują one oparcie w materiałach kontroli operacyjnej;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Pomijając niedopuszczalność łącznego formułowania zarzutów obrazy prawa procesowego w postaci art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk, bowiem nieusuwalnych wątpliwości można poszukiwać wyłącznie w oparciu o prawidłowo oceniony materiał dowodowy, należy poczynić wstępną uwagę, iż Sąd Rejonowy właściwie ocenił zgromadzone dowody w części odnoszącej się do sprawstwa oskarżonego M. C. i dokonał na tej podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Dotyczyło to również jego działania wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, choć ich personaliów ostatecznie nie ustalono. Zarzuty dotyczące sprawstwa oskarżonego P. Z. zostały pominięte, jako bezprzedmiotowe, o czym w części 4 uzasadnienia.

Istota przeprowadzonego procesu dowodowego sprowadzała się w do oceny wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżonego B. C., bowiem był to jedyny bezpośredni dowód winy M. C.. Pozostałe dowody w postaci materiałów operacyjnych tj. zarejestrowanych krótkich wiadomości tekstowych, w zestawieniu z grafikiem czasu służby i zbiorczą informacją o zdarzeniach drogowych samodzielnie nie dawały podstaw do przypisania mu odpowiedzialności karnej, bowiem nie wskazywały w jednoznaczny sposób personaliów funkcjonariuszy Policji, uczestniczących w rzeczonym korupcyjnym procederze. Dowody te pozwalały opisać, na czym polegało przestępstwo, wraz ze szczegółami odnoszącymi się do jego organizacji, przepływu informacji i wręczanych korzyści majątkowych, lecz dopiero w zestawieniu z depozycjami B. C. możliwe się stało ustalenie, że M. C. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu. Tym samym nie można się zgodzić, że proces ten miał poszlakowy charakter, gdyż opierał się na dowodzie bezpośrednim, zaś pozostałe poszlaki nie tworzyły samodzielnie logicznego, nierozerwalnego ciągu, lecz weryfikowały wiarygodność wskazanego dowodu.

W ocenie Sądu Okręgowego, wyjaśnienia B. C. zostały swobodnie, a tym samym prawidłowo ocenione przez Sąd Rejonowy, jako wiarygodne i wartościowe, dla celów rekonstrukcji stanu faktycznego. Sąd odwoławczy nie podzielił jedynie tych wypowiedzi, z których wynikało, że nie wiedział, czy z M. C. współpracowali inni policjanci. Analiza zabezpieczonych sms-ów wskazuje jednoznacznie, że miał on pełną świadomość współpracy innych funkcjonariuszy, skoro utrzymywał stały kontakt z „jedynką” i „dwójką”, a doraźnie z innymi funkcjonariuszami. Relacje, jakie utrzymywał ze swoimi rozmówcami miały szczególny, wręcz towarzyski charakter. Opowiadał im o szczepieniu swojego dziecka (wiadomość z dnia 2 kwietnia g. 16:18), konwersował na temat grillowania na łódce na Z. (wiadomość z dnia 30 kwietnia g. 11:10), dopytywał się o zdrowie (wiadomość z dnia 21 kwietnia g. 17:22). W ocenie Sądu B. C. nie tylko wiedział, że inni funkcjonariusze świadomie uczestniczą w procederze, to wręcz nie można wykluczyć, że znał personalia osoby lub osób funkcjonujących pod kryptonimem „dwójki”. Wiedział również, że osoba opisywana, jako „drugi” jest wtajemniczona w kwestię przekazywania środków pieniężnych „pod fabryką”, co wynikało z treści i kontekstu wiadomości np. z dnia 29 stycznia od g. 10:59. Choć odbiorcą pieniędzy był zawsze M. C., określany mianem „jedynki”, tudzież „dziadka”, czy „koordynatora”, co wynikało z treści wiadomości (z dnia 29 stycznia g. 10:59, z dnia 7 lutego g. 14:29, z dnia 19 marca g. 8:48, z dnia 6 kwietnia g. 12:43, z dnia 18 maja g. 12:56, z dnia 27 maja g. 17:54, z dnia 3 czerwca g. 9.02 i z dnia 12 lipca g. 17:45) wysyłanych z numerów kończących się cyframi …722, …158, …157, …461, których czas aktywności był skorelowany z czasem jego służby, to jednak w oparciu o treść tych sms nie przekonuje twierdzenie, że nikt poza nim nie był wtajemniczony w charakter prowadzonej działalności, i że B. C. o tym nie wiedział. Jednoznacznie wynika to z sms wysłanego z numeru …722 do B. C. w dniu 29 stycznia g. 11:50 o treści „Jak 3 na raz, to ok. Do tego dziesiątego wytrzymamy. Jakoś to wytłumaczę drugiemu”.

Odmowa wiary oskarżonemu (...) w opisanym zakresie nie przekreśla jego wiarygodności, co do istoty. To, że nie chciał ujawnić innych współsprawców nie oznacza, że fałszywie pomówił M. C., a przeczy tezie, że przejawem jego współpracy z oskarżycielem było generowanie fałszywych przeciw niemu dowodów. Gdyby rzeczywiście oskarżony (...) poddał się tego rodzaju presji, to rozpoznałby na fotografiach również pozostałych oskarżonych, skoro byli oni w takim zainteresowaniu organów ściągania, że skierowano przeciw nim akt oskarżenia. Oskarżony (...) tymczasem wskazał jedynie fotografię P. Z., lecz nie jako sprawcę przestępstwa, lecz jedynie partnera służbowego, który wraz z M. C. przyjeżdżał na interwencję. Sąd nie przyjmuje do wiadomości istnienia tak złożonej intrygi, w której funkcjonariusze chcąc wywołać odpowiedzialność karną jednego z niewinnych podejrzanych odstąpili od uzyskania analogicznego dowodu obciążającego przeciw innym podejrzanym, jednocześnie kierując przeciw nim oskarżenie właśnie po to, by owe obciążające wyjaśnienia uwiarygodnić.

W ocenie Sądu Okręgowego czynność okazania wizerunku została przeprowadzona prawidłowo. W szczególności, rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania z dnia 2 czerwca 2003r., wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 173§4 kpk nie przewiduje obowiązku uzyskania zgody osób, których zdjęcia zostały przybrane do okazania wizerunku. Nawet gdyby taki obowiązek wynikał z innych przepisów, to trudno wyobrazić sobie związek ich naruszenia z prawidłowością przeprowadzonego rozpoznania i płynących z niego procesowych wniosków. Oskarżony (...) rozpoznał wizerunek oskarżonego C. (k 12270), jako odpowiadający osobie policjanta, z którym rozpoczął i prowadził przedmiotową współpracę. Wyjaśnił wtedy, że oskarżony ten miał charakterystyczną twarz. Na kolejnym przesłuchaniu (k 12558) dodał, że podczas okazania wizerunku nie miał, co do swojego rozpoznania żadnych wątpliwości i wskazał właściwe zdjęcie, a jeśli odnotowano inny numer zdjęcia, to doszło do omyłki pisarskiej. Na rozprawie również dodał (k 12659), że spośród pozostałych oskarżonych rozpoznaje jedynie siedzącego obok niego oskarżonego C.. Zdaniem Sądu ponownie należy się odwołać do insynuacji, że oskarżony (...) celowo fałszywie pomówił współoskarżonego, nie mógł bowiem zwyczajnie się pomylić, skoro jego twarz uznał za charakterystyczną, spotykał się z nim wielokrotnie, a jego rozpoznanie było kategoryczne. W ocenie Sądu, gdyby rzeczywiście zawarł on jakąś umowę z oficerami śledczymi, co do fałszywego oskarżenia, to przesłuchujący go funkcjonariusze nie dopuściliby do tak jaskrawej i istotnej pomyłki. Z całą pewnością ich uwaga byłaby daleko bardziej wyczulona, niż przy zwykłym, tuzinkowym przesłuchaniu. Skoro do wyjaśnienia sprawy konieczne było ponowne przesłuchanie oskarżonego, które wszak mogło potencjalnie budzić wątpliwości, co do jakości przeprowadzonego dowodu, to znaczy, że organy ścigania nie były osobiście zaangażowane w treść tych depozycji.

Reasumując ten kluczowy dla rozstrzygnięcia wątek należy podkreślić, że za wiarygodnością oskarżonego (...) w opisanym wyżej zakresie przemawia również fakt, że jednocześnie obciążał on samego siebie. Nie przerzucał odpowiedzialności na inną osobę, lecz przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, choć kwestionował swoją świadomość jego bezprawności. Jego wyjaśnienia nie były szczegółowe, lecz jak zauważył jeden z autorów apelacji, między zdarzeniem, a datą przesłuchania upłynęło ponad trzy lata. Nie budzi zastrzeżeń, że jego współpracownicy prowadzonej działalności nie znali źródła pochodzenia informacji o kolizjach drogowych, skoro ich w swoje działania nie wtajemniczał. Nie miała również istotnego znaczenia ich opinia o charakterze oskarżonego (...), który miał być osobą nierzetelną. Nawet uznając, że relacje oskarżonego z innymi współpracownikami nie musiały polegać na uczciwości, ocena taka nie może mieć prostego przełożenia na uznanie lub odrzucenie jego wiarygodności. Nieznane są motywy, jakimi kierował się oskarżony (...) pomawiając M. C.. Nie wiadomo, czy ruszyło go sumienie, czy raczej strach przed surową karą. Nie ma jednak żadnych racjonalnych podstaw do uznania, że chciał on świadomie fałszywie go obciążyć i złożyć wyjaśnienia sprzeczne z rzeczywistością, szczególnie że droga ta nie mogła oczyścić z zarzutów jego samego. Praktyka sądowa uczy, że tego typu oskarżeni, szczególnie gdy uzyskają dobrodziejstwo nadzwyczajnego złagodzenia kary, niezwykle często zgłaszają chęć zmiany swoich relacji, celem oczyszczenia współoskarżonych, których wcześniej pomawiali. Taka sytuacja w niniejszej sprawie również nie miała miejsca. W końcu nie budziły również wątpliwości stosunkowo niskie deklarowane przez niego dochody, w kontekście jego możliwości płatniczych rzeczonych korzyści majątkowych wręczanych funkcjonariuszowi publicznemu, skoro u danego pracodawcy był zatrudniony tylko na ¼ etatu, zaś zwiększenie obrotów miało mu dawać perspektywy rozwoju i przejścia na cały etat. Oferowana co miesiąc kwota łapówki nie była tak znaczna, by konieczne było znalezienie jej pokrycia w dochodach oskarżonego, szczególnie że on sam liczył się z ponoszonym ryzykiem finansowym, jako swoistą inwestycją.

Jak zaznaczono powyżej, wyjaśnienia B. C. znajdowały potwierdzenie w treści zabezpieczonych wiadomości tekstowych, skorelowanych z czasem służby oskarżonego C. i datami zdarzeń drogowych, do których zasadnym było wysłanie pomocy drogowej. Pojawiały się pewne rozbieżności, które bynajmniej nie deprecjonowały końcowych wniosków. Po pierwsze, grafiki przesyłane przez „jedynkę”, tj. M. C. nie zawsze były realizowane w założonym porządku. Z treści sms wynika, że wielokrotnie ulegały one modyfikacjom z przyczyn wiadomych, jak manifestacja rolników w W., jak i nie wiadomych. Takie informacje znalazły się w wiadomościach z dnia 6 lutego g. 6:48, z dnia 12 lutego g. 18:04, z dnia 27 lutego g. 10:47, z dnia 4 marca g. 14:17, z dnia 20 kwietnia g. 15:17, z dnia 30 kwietnia g. 11:11, z dnia 17 maja g. 6:38, z dnia 11 lipca g. 11.07, z dnia 19.07 g. 6:09. Ciekawa przyczyna nieobecności oskarżonego wbrew wcześniejszym ustaleniom, w kontekście ustaleń faktycznych, została opisana w wiadomości z dnia 12 lipca g. 15:50, gdzie wskazano, że „był konkretny dym, ale nie związany z naszymi sprawami. Gestapo nas obrabiało od tamtej pory” i g. 15:51: „wpłynęło telefoniczne pomówienie”. Uwagę skarżących zwróciło stwierdzenie, że dany numer w większości przypadków logował się w czasie służby oskarżonego Z., co miało prowadzić do wniosku, że skoro do logowania dochodziło również poza czasem jego służby, to cały sposób rozumowania przedstawiający omawianą korelację jest wadliwy. Z takim uproszczeniem nie można się zgodzić, bowiem z owych wiadomości, poza zmianami w grafiku wynikał również udział osób trzecich, którzy jedynie doraźnie wspierali przedsięwzięcie, gdy żaden z umówionych policjantów nie był dostępny. Taka sytuacja miała miejsce w sms z dnia 29 marca g. 13:36, gdzie padła propozycja „ogarnięcia kogoś dodatkowego na dzień” i w sms z dnia 3 maja g. 17:55, gdzie oskarżony (...) został poinformowany, że „w niedzielę 5.5 będziesz miał człowieka od 9 do 21, bo tam wolne miałeś chyba podane (…)”. Takie sytuacje wystarczająco wyjaśniają przypadki aktywności wskazanych numerów poza okresami służby oskarżonych.

W apelacji postawiono zarzut, iż Sąd Rejonowy nie dokonał samodzielnej analizy zgromadzonych w aktach dokumentów, lecz oparł ustalenia faktyczne na raporcie końcowym z ich analizy kryminalnej. Lektura uzasadnienia Sądu nie pozwala wyciągać takich wniosków, bowiem ów dokument nie został przez Sąd oceniony, w przeciwieństwie do protokołów odtworzenia utrwalonych zapisów rozmów telefonicznych – wiadomości SMS, grafików służby funkcjonariuszy (...) i rejestru zdarzeń o kwalifikacji wypadek drogowy lub kolizja drogowa. Zgodzić się należy, ze skarżącym, że ów raport końcowy nie ma jakiejkolwiek wartości dowodowej, że jest jedynie przejawem punktu widzenia na sprawę organów prowadzących dane postepowanie, że ma uzasadnić sposób rozumienia zgromadzonych w sprawie dokumentów i wyciągane z nich wnioski. Nie oznacza to jednak, że zabronione jest zapoznanie się z nim przez Sąd, analogicznie jak z uzasadnieniem aktu oskarżenia. To, że Sąd dojdzie do identycznych wniosków, co autor rzeczonego raportu, ani nie czyni rozważań Sądu wadliwymi, ani nie dyskwalifikuje przyjętych ustaleń. Przeciwne widzenie tej rzeczy prowadziłoby do absurdalnych wniosków. Na marginesie należy jedynie dodać, że Sąd Okręgowy, co wyżej wykazano, dokonał samodzielnie analizy przywołanych dowodów i doszedł do wniosków zbieżnych z tymi, jakie stanęły u podstaw zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej M. C..

Kwestią wymagającą wyjaśnienia była legalność pozyskanych dowodów operacyjnych, w kontekście odpowiedzialności M. C.. W aktach znajduje się dokumentacja, wskazująca na złożenie przez uprawniony podmiot wniosku o wyrażenie zgody na zarządzenie kontroli operacyjnej wobec B. C., w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 231§2 kk, co jest wymienione w art. 19 ust 1 pkt 2 ustawy o Policji. Dalej znajdują się kolejne zgody na powyższe, wydane przez właściwy Sąd Okręgowy. Brak jest uzasadnienia wniosku, co w ocenie Sądu Okręgowego nie ma dla legalności tego dowodu, na obecnym etapie postepowania żadnego znaczenia. Po pierwsze, data pierwszego wniosku – 17 stycznia 2019r. – wskazuje, że z dużym prawdopodobieństwem postępowanie, w jakim go złożono nie dotyczyło niniejszej sprawy, co jednak w świetle art. 168b kpk jest dopuszczalne. Oczywiście, z art. 19 ust 1 ustawy o Policji wynika, że czynności operacyjne mogą być objęte zgodą sądu, m.in. w celu wykrycia sprawców przestępstw, gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne. Są to przesłanki procesowe adresowane do sądu, który udziela przedmiotowej zgody i tylko na tym etapie mają swoją doniosłość. W toku postępowania orzekającego sąd ma obowiązek ocenić, czy spełnione zostały przesłanki materialne, czy uprawniony podmiot złożył wniosek i wyraził zgodę w zakresie przestępstw enumeratywnie wyliczonych w przywołanym przepisie. Jeśli jednak zgoda została udzielona w tym zakresie prawidłowo, to przydatność procesową czynności operacyjnych Sąd ocenia po ich merytorycznej zawartości. Słowem, jeśli z uzyskanych zabezpieczonych informacji wynika materiał użyteczny dla ustalenia odpowiedzialności za przestępstwo wymienione w ustawowym katalogu, to nie ma znaczenia, jakie było uzasadnienie wniosku o zarządzenie kontroli operacyjnej. Nie sposób zgodzić się z wykładnią, iż w razie rzeczywistego braku uzasadnienia tego wniosku i mimo to zarządzenia kontroli operacyjnej na wniosek właściwego podmiotu, przez właściwy Sąd orzekający w sprawie o przestępstwo katalogowe musiałby ów dowód pominąć, mimo iż z jego treści wynika fakt popełnienia takiego przestępstwa. Samo uchybienie procesowe nie może dyskwalifikować dowodu, co wprost wynika z art. 168a kpk. W niniejszej sprawie zostały w stosunku do M. C. spełnione wszystkie wymogi materialne, zaś przydatność zarządzonych czynności w postaci zabezpieczenia wiadomości sms dla rozstrzygnięcia sprawy wynika wprost z poczynionych ustaleń faktycznych.

Sąd Okręgowy nie podzielił również innych, drobniejszych zarzutów, składających się na zarzut dowolnej oceny materiału dowodowego. Działanie wspólne i w porozumieniu oskarżonego C. wynikało jednoznacznie z wiadomości tekstowych, co zostało już wyżej opisane. To, że nie ustalono kiedy, gdzie, z kim zostało zawarte, jak również na jakich dokładnie zasadach miało funkcjonować nie zmienia faktu, że oskarżony C. nie działał sam, lecz współpracował z innymi funkcjonariuszami Policji. Wbrew ustaleniom Sądu Rejonowego Sąd odwoławczy uznał, że celem tego porozumienia było osiągnięcie korzyści majątkowej, przy czym nie zostało wykazane, że beneficjentem owych korzyści miał być ktoś więcej, niż M. C.. Przepływ korzyści majątkowych pojawiał się w zabezpieczonych sms-ach w sposób jednoznacznie świadczący, że wiedział o nim co najmniej jeden współdziałający z nim funkcjonariusz, co zostało opisane powyżej. Skoro jednak urząd prokuratorski zaakceptował zmianę opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej w stosunku do oskarżonego P. Z., zgodnie z art. 434 kpk, jakakolwiek zmiana wyroku na jego niekorzyść była niedopuszczalna.

Nie budziło wątpliwości ustalenie, że E. B. nie znalazła się w kręgu podejrzanych funkcjonariuszy Policji, skoro w czasie objętym zarzutami korzystała ze zwolnienia lekarskiego. Z oczywistych względów nie mogła jednocześnie pełnić służby.

Fakt, że nie zabezpieczono miejsc logowania telefonów bezspornie nie poszerzył dostępnego i przydatnego dla ustaleń faktycznych materiału dowodowego, lecz jednocześnie nie wzbudził on nieusuwalnych wątpliwości, które mogłyby prowadzić do uniewinnienia oskarżonego C., choćby z tego powodu, że nie wiadomo, do jakich wniosków dowód ten by doprowadził. Sam potencjał wywołania korzystnych dla oskarżonego skutków, takich wątpliwości budzić nie może. Podobnie bez znaczenia dla sprawy był fakt braku ustalenia, w jakich miejscach dochodziło do przekazywania korzyści majątkowej. Z wiadomości SMS wynika, że miało to miejsce w okolicach „fabryki”, co może, lecz nie musi oznaczać miejsca pracy oskarżonego C.. Brak jednak takiego ustalenia nie może wpływać na trafność pozostałych przyjętych przez Sąd faktów.

Na nieporozumieniu opiera się zarzut braku możliwości ustalenia, który z oskarżonych: C., czy Z., (choć w apelacji mylnie wskazano oskarżonego Z.), w dniach 4, 6 i 8 marca miał się posługiwać wskazanym aparatem o numerze …158, skoro obaj mają przypisany ten sam czasokres i jednocześnie mieli nie działać wspólnie i w porozumieniu. Analiza zgromadzonych dokumentów wskazuje, że w dniach 4, 6 i 8 marca aktywność numeru jest zbieżna z czasem służby wyłącznie Z.. C. ma aktywność w dniach 4, 6 i 8 na numerze … 157, zaś 2 marca wyłączną zbieżność z nr …158, kiedy już oskarżony Z. miał go nie użytkować. W wyroku, w opisie C. jest łącznie wskazana wyłączna zbieżność obu numerów …157 i …158, co nie oznacza, że okresy służby C. i Z. się w tych dniach pokrywały. Wskazana sprzeczność ma zatem pozorny charakter i wynika z pewnego uproszczenia opisu przypisanego M. C. czynu.

W końcu nie można się zgodzić z zarzutem, że Sąd Rejonowy ustalił, iż u oskarżonych zabezpieczono używane w przestępstwie telefony. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku odczytać można wszak, że „z treści opinii biegłego wynika, że podczas analizy zawartości pamięci dostarczonych telefonów i kart SIM nie ujawniono połączeń pomiędzy B. C., P. Z., T. Z. i M. C.”. Są to zatem wnioski dokładnie przeciwne do tych, na jakie powołał się autor apelacji, jak i do treści przywołanej opinii.

Nie jest wyrazem sprzeczności ustalenie, że oskarżony C. swoją aktywność przestępczą rozpoczął na początku stycznia, mimo że pierwszy transfer wiadomości tekstowych miał miejsce w dniu 29 stycznia 2019r. Prawidłowe ustalenia faktyczne wykazały, że pierwsze rozmowy z B. C., czynione ustalenia, co do przestępczego procederu, wysokości i częstotliwości przekazywania korzyści majątkowej, jak również przekazanie kart sim do realizacji kontaktów miało miejsce właśnie na początku stycznia. Oskarżony C. działał w warunkach czynu ciągłego, realizując z góry powzięty zamiar co oznacza, że w czasie popełnionego przestępstwa mieściły się również czynności wstępne i przygotowawcze.

Chybiony był również zarzut, iż oskarżeni nie ujawnili informacji niejawnych, bowiem zgodnie z ustawą o ochronie informacji niejawnych, nie należy do nich informacja o miejscu kolizji drogowej. Sąd w pełni podziela wyrażony pogląd, lecz oskarżony C. został skazany za występek z art. 266§2 kk, w postaci ujawnienia informacji, którą uzyskał w związku z wykonywaniem czynności służbowych, nie zaś informacji niejawnych. Niezależnie od braku oklauzulowania takiej informacji podlega ona ochronie, o ile jej ujawnienie może narazić na szkodę prawnie chroniony interes. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony C. o okolicznościach kolizji drogowej dowiedział się w ramach wykonywania swoich służbowych obowiązków, a przekazanie jej osobie prowadzącej określoną działalność gospodarczą naruszało interesy gospodarcze innych analogicznych podmiotów, które w tym przestępczym procederze nie uczestniczyły.

Wniosek

- zmiana wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. C. od popełnienia zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutów implikuje analogiczną ocenę wniosku.

Lp.

Zarzut

2.

- rażąco niewspółmiernie surowa kara wymierzona M. C..

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przy ocenie wymiaru kary dla M. C. Sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość popełnionego czynu, w szczególności okoliczności jego popełnienia i niewielką wartość przyjętej korzyści majątkowej, dotychczasową niekaralność oskarżonego, z uwzględnieniem jego wieku, jak również upływ czasu od daty zdarzenia i nienaganną w tym czasie opinię o oskarżonym. Sąd Okręgowy zważył, iż pośród wszystkich możliwych do przyjęcia stanów faktycznych, wyczerpujących znamiona występku z art. 266§2 kk w zb. z art. 228§3 kk, ten ustalony w niniejszej sprawie należy do stosunkowo mało społecznie szkodliwych. Obrona podejmowała nawet próby przekonania, że aktywność oskarżonego C. należy uznać za społecznie pożyteczną, bowiem prowadziła do zapewnienia poszkodowanym pomocy drogowej w miejscu zdarzenia w możliwie najkrótszym czasie. Choć niewątpliwie powyższe wnioskowanie nie jest pozbawione logiki, to jednak nie może dotyczyć sytuacji, w której za dostęp do wskazanej informacji funkcjonariusz publiczny pobiera wynagrodzenie. Zgodzić się jednak należy, że omawiana sytuacja należy do dość wąskiej i nietypowej grupy przestępstw, w których ktoś poza ich sprawcą odnosi społecznie akceptowalną korzyść. Nie można jednak zapominać o innych przedsiębiorcach, zajmujących się pomocą drogową, których rzeczony proceder pozbawia konkurencyjności i ogranicza ich wolność gospodarczą w sposób absolutnie niedopuszczalny. Nie można przy tym zapominać, że przedmiotem ochrony przy występku z art. 228 kk jest bezstronność i bezinteresowność funkcjonariuszy publicznych, jak również zaufanie społeczne, na jakim musi opierać się pełnienie służby policjanta. Podważanie tych wartości mechanizmem korupcji wywołuje długofalowe negatywne skutki w relacjach obywatel-państwo, co również należy mieć na uwadze przy wymiarze kary.

Nie może ujść uwadze Sądu, że czyn, którego sprawa dotyczy miał miejsce siedem lat temu. Oskarżony ani wcześniej, ani później nie naruszył porządku prawnego, miał pozytywna opinię służbową, a swoją życiową postawą, w tym również aktywnością w ramach wolontariatu dał wyraz, iż nie jest osobą zdemoralizowaną, dla której skutek prewencyjny odniesie wyłącznie kara pozbawienia wolności odbywana w warunkach izolacji więziennej. Zdaniem Sądu jego proces resocjalizacji może z powodzeniem przebiegać w systemie probacyjnym, szczególnie że udowodnił, że jego obecna pozytywna postawa względem porządku prawnego ma trwały i autentyczny charakter. Truizmem jest twierdzenie, że nie ma w polskim systemie prawnym takiego typu przestępstwa, które z uwagi na prezentowany zespół znamion, czy ciężar gatunkowy obligowało by Sąd do wymierzenia kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, o ile spełnione są warunki formalne.

Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, że nawet najniższa kara przewidziana przez ustawę karną byłaby w odniesieniu do oskarżonego C. zbyt surowa i zastosował nadzwyczajne złagodzenie kary, wymierzając karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, poniżej dolnego progu zagrożenia ustawowego. Jednocześnie, uwzględniając powyższe argumenty i widząc pozytywną prognozę kryminologiczno-społeczną, warunkowo zawiesił wykonanie kary na maksymalny okres próby trzech lat. Sąd nie widział powodu ingerencji w kwalifikację prawną przypisanego występku również w zakresie uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu, co obligowało w trybie art. 73§2 kk, za pośrednictwem art. 64§2 kk i 65§1 kk do oddania oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Nie zachodziła w związku z tym również potrzeba modyfikacji orzeczenia o przepadku uzyskanych korzyści. Jednocześnie, mając na uwadze treść art. 65§1 kk i art. 64§2 kk w obecnym brzmieniu, Sąd nie przyjął tych przepisów za podstawę wymiaru kary, zgodnie z art. 57§2 kk. Sąd nie zastosował art. 57§3 kk w obecnym brzmieniu, bowiem zgodnie z art. 4§1 kk przyjął za podstawę prawną wymiaru kary przepisy względniejsze, obowiązujące w dacie czynu, mając na uwadze, że art. 57§3 kk został wprowadzony do kodeksu karnego w dniu 1 października 2023r. Wskazany przepis art. 57§3 kk wykluczałby bowiem zastosowanie fakultatywnego nadzwyczajnego złagodzenia kary w konkurencji do obligatoryjnego zaostrzenia wymiaru kary wynikającego z art. 64§2 kk w zw. z art. 65§1 kk.

Z uwagi na wysokość uzyskanej korzyści majątkowej, podlegającej zresztą przepadkowi, jak również wysokość uzyskiwanych dochodów i wiek oskarżonego C. oraz jego zdolność zarobkowania, Sąd złagodził karę grzywny o połowę, do 50 stawek dziennych, po 100 złotych, uznając że kara taka będzie dla niego dostatecznie dolegliwa i spełni swoją ustawową funkcję. Na poczet tej kary zaliczono oskarżonemu okres pozbawienia wolności w tej sprawie, w postaci zatrzymania.

Wniosek

- zmiana wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu M. C. kary łagodniejszej.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Trafność zarzutu skutkowała zmianą wyroku, jak w pkt 5.2 uzasadnienia.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Sąd Okręgowy uznał, że utrzymanie w mocy wyroku skazującego wobec P. Z. byłoby rażąco niesprawiedliwe z przyczyn dalej opisanych. W związku z tym, zgodnie z art. 440 kpk zmienił wyrok na korzyść oskarżonego i uniewinnił go od popełnienia zarzucanego mu czynu. Ponieważ oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z T. Z., do którego miały zastosowanie te same powody, które stanęły u podstaw rzeczonej zmiany, Sąd zgodnie z art. 435 kpk uniewinnił również T. Z., mimo, że ten nie złożył apelacji.

Na wstępie należy zauważyć, że art. 19 ustawy o Policji, który przewiduje możliwość zarządzenia przez sąd kontroli operacyjnej, zawiera zamknięty katalog przestępstw, w których takie dowody mogą być gromadzone. Przepis ten ma charakter gwarancyjny i jego rozszerzająca wykładnia nie wchodzi w grę. Jednym z kryteriów dopuszczalności kontroli operacyjnej, badanej przez sąd w przedstawionym trybie jest właśnie określona ustawą kwalifikacja prawna przestępstwa, którego dotyczy toczące się postępowanie. Okoliczność ta podlega każdorazowej kontroli sądu, zarówno na etapie orzekania w pierwszej, jak i drugiej instancji.

W przedmiotowej sprawie kontrola operacyjna została zarządzona w związku z postępowaniem karnym przeciwko B. C., prowadzonemu z art. 231§2 kk. Spełniona była zatem wskazana przesłanka, bowiem występek ten jest wymieniony w art. 19 ust 1 pkt 2 ustawy o Policji. Następnie, w oparciu o art. 168b prokurator uznał za właściwe wykorzystanie zebranych w ten sposób dowodów przeciwko innym osobom, niż objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej, tj. P. Z., M. C. i T. Z.. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że jedyne ograniczenie, jakie staje w takim przypadku przed prokuratorem, to konieczność spełnienia wymogu, by zarzuty które będą stawiane tym innym osobom dotyczyły przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego. Zdaniem Sądu Okręgowego wykładnia taka jest błędna i kłóci się z wykładnią funkcjonalną przepisów o zarządzeniu kontroli operacyjnej, które wszak dopuszczają prowadzenie inwigilacji wobec osób, które nie mają statusu podejrzanego. Zdaniem Sądu Okręgowego, na każdym etapie korzystania z dowodów pozyskanych w toku kontroli operacyjnej konieczne jest zbadanie, czy aktualny jest warunek prowadzenia postępowania w przedmiocie przestępstwa katalogowego, wskazanego w w/w przepisie ustawy o Policji. Gdyby zgodzić się, że wspomniana wyżej funkcja gwarancyjna tych przepisów była aktualna wyłącznie na etapie zarządzenia przedmiotowej kontroli, to cały jej sens zostałby wypaczony, a sam mechanizm kontroli mógł być stosowany praktycznie bez ograniczeń przedmiotowych. Z wykładnią literalną nie zgodził się również Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 28 czerwca 2018r. o sygn. akt I KZP 4/18, gdzie wskazał, że „użyte w art. 168b KPK sformułowanie „innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego innego niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej” obejmuje swoim zakresem wyłącznie te przestępstwa, co do których sąd może wyrazić zgodę na zarządzenie kontroli operacyjnej, w tym te, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z 6.4.1990 r. o Policji”.

Wątek ten został poruszony również w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 listopada 2017r. o sygn. akt II AKa 363/17 i ze stanowiskiem tam wyrażonym Sąd Okręgowy w pełni się zgadza. Podniesiono w nim, że „zważywszy na zawarty w art. 237 § 3 KPK zamknięty katalog przestępstw, konsekwencje przyjęcia uregulowania przepisu art. 237a KPK mogą polegać wyłącznie na tym, iż decyzja prokuratora, o której mowa w cytowanym przepisie, odnosi się wyłącznie do postępowania przygotowawczego i w żadnym razie nie wiąże sądu. W konsekwencji wniosek o przeprowadzenie dowodu z informacji uzyskanej poza granicami ustawowymi kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych, powinien być przez sąd oddalony, względnie dowody te nie powinny stanowić podstawy wyrokowania, jako niemające cechy legalności. Jedyna, pozostająca w zgodzie z gwarancyjnym charakterem przepisu art. 237 § 3 KPK oraz regułami rzetelnego procesu karnego, interpretacja normy wynikającej z art. 237a KPK jest taka, iż prokurator uzyskując ww. informacje, może podjąć decyzję o ich wykorzystaniu w celu poszukiwania innych, legalnych dowodów, potwierdzających posiadane informacje, a więc stanowić podstawę dalszych czynności dowodowych, a nie je zastępować. Odniesienie lakonicznej argumentacji oskarżyciela do gwarancyjnego charakteru normy przewidzianej w art. 237 § 3 KPK, w zakresie w jakim konstytuuje on zamknięty katalog przestępstw podlegających kontroli operacyjnej, a także reguł rzetelnego procesu, wymaga zauważenia, iż argumentacja ta sprzeczna jest nie tylko z orzecznictwem Sądu Najwyższego, konstytucyjnymi normami gwarancyjnymi, o których mowa w art. Z art. 47, art. 49, art. 50, art. 51 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także z art. 45 ust. 1, art. 51 ust. 4 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, ale również, a może przede wszystkim, z art. 6 i 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. oraz art. 7 Karty Praw Podstawowych UE (2007/C 303/01, Dz. Urz. UE C z dnia 14 grudnia 2007 r.). Przypisywana art. 237a KPK treść normatywna, nie da się pogodzić z elementarnymi zasadami praworządności. Równie restrykcyjne normy dopuszczalnej inwigilacji obywateli wynikają z orzecznictwa ETPCZ. Prawdą jest, iż orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie zakazuje korzystania z dowodów pośrednio nielegalnych, pomimo dostrzeżenia nielegalnego źródła ich pochodzenia, odsyłając w tym zakresie do uregulowań krajowych. Trzeba jednak zauważyć, że art. w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie Gafgen przeciwko Niemcom (skarga nr 22978/05) Trybunał wskazał, że bezwzględnie niedopuszczalne są dowody, które zostały pozyskane z naruszeniem art. 6 EKPCZ, zaś postępowanie dowodowe można prowadzić w oparciu o dowody uzyskane pośrednio, wskutek nielegalnych metod, o ile dowody te nie mają zasadniczego znaczenia w sprawie”. Dodać należy, że instytucja opisana w art. 237 kpk ma konstrukcję zbliżoną do tej opisanej w ustawie o Policji, w związku z czym uwagi czynione w tym zakresie mają szersze zastosowanie.

Reasumując, dowody z kontroli operacyjnej mogą zostać wykorzystane przez prokuratora w stosunku do innych osób, niż te wobec których kontrola została zarządzona wyłącznie w sprawach wskazanych w stosownym katalogu. W innym wypadku materiały te mogą stanowić inspirację do przeprowadzenia dowodów na zasadach ogólnych. Jeśli jednak, mimo powyższych zastrzeżeń dowody te zostaną wprowadzone do procesu, którego przedmiotem będzie inny występek, Sąd nie może z nich skorzystać podczas dokonywania ustaleń faktycznych, pod rygorem obrazy prawa procesowego. Dodać jednak trzeba, w ślad za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2023r. o sygn. akt V KK 172/23, że „nawet oparcie części ustaleń faktycznych poczynionych na podstawie treści zarejestrowanych w ramach podsłuchu rozmów telefonicznych wbrew warunkom wynikającym z przepisów, stanowi naruszenie prawa procesowego, które tylko wówczas mogłoby mieć znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, gdyby inne dowody samoistnie nie pozwalały na dokonanie takich samych istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń”.

Wracając na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że prokurator właściwie zastosował się do brzmienia komentowanych przepisów i prezentowanej przez Sąd wykładni. Wniósł bowiem akt oskarżenia przeciwko trzem „innym osobom” formułując przeciw nim zarzuty z art. 228§3 kk i 231§2 kk. Oba te przepisy zostały wymienione w art. 19 ust 1 pkt 2 ustawy o Policji, co spełniało omawiane wyżej kryterium. Nie może jednak budzić wątpliwości, że przedmiotowy warunek nie dotyczy wyłącznie prokuratora, lecz również Sądu, w obu instancjach. Tymczasem zaskarżony wyrok uznał oskarżonego C. za winnego występku z art. 228§3 kk, co pozwalało na wykorzystanie materiałów operacyjnych, lecz wobec P. Z. i T. Z. kwalifikacja została złagodzona na art. 231§1 kk, a ten występek nie został uwzględniony w katalogu, podobnie jak przypisana im kwalifikacja z art. 266§2 kk. Dodać trzeba, że „w sprawach wieloosobowych legalność materiałów z kontroli operacyjnej wobec jednych oskarżonych nie powoduje automatycznie możliwości ich wykorzystania wobec innych” (cytowany wyżej wyrok w sprawie V KK 172/23).

W tej sytuacji Sąd Okręgowy dokonał analizy całości materiału dowodowego z pominięciem wadliwie wykorzystanych dowodów i uznał, że żaden inny dowód, ani poszlaka nie pozwalają przypisać odpowiedzialności za jakikolwiek czyn zabroniony oskarżonym Z. i Z.. Przypomnieć wypada, że oskarżeni nie przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu, oskarżony (...) nie powiązał ich z przedmiotowym procederem, zaś ich personalia pojawiły się w aktach wyłącznie w kontekście grafiku ich zatrudnienia, co samo w sobie nie wnosi do sprawy nic istotnego. Sąd Okręgowy, jak wyżej wspomniano, nie podzielił ustalenia, jakoby inne zaangażowane w proceder osoby nie działały w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, bowiem abstrahując od osoby B. C. i uzyskiwanych przez niego profitów, niewątpliwie wiedziały, że korzyści te czerpie M. C.. Niezależnie jednak od oceny zarzutów podniesionych w apelacji w odniesieniu do odpowiedzialności P. Z., korekta kwalifikacji prawnej i opisu czynu na niekorzyść była niedopuszczalna, wobec kierunku złożonych środków odwoławczych.

Na marginesie należy dodać, że polski system prawny bardzo wąsko pozwala odmówić legalności dowodów, o czym traktuje w art. 168a kpk, z którego wynika, że dowodu nie można uznać za niedopuszczalny wyłącznie na tej podstawie, że został uzyskany z naruszeniem przepisów postepowania. Sąd Okręgowy zwraca jednak uwagę na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2019r. o sygn. akt IV KK 328/18, gdzie stwierdzono, że „art. 168a KPK, regulujący wprowadzenie nielegalnie uzyskanego dowodu do procesu, odnosi się jedynie do dowodów uzyskanych z naruszeniem przepisów postępowania lub za pomocą czynu zabronionego. Uregulowanie to nie stanowi podstawy do procesowego wykorzystania danych uzyskanych podczas kontroli operacyjnej prowadzonej z naruszeniem warunków do wykorzystania procesowego takich danych, sformułowanych w ustawie o Policji, a mających swe źródła w przepisach o charakterze materialnym”. Sąd Okręgowy w tym składzie w pełni podziela przedstawiony pogląd.

W tej sytuacji, Sąd mógł dokonać sanacji zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie przez uniewinnienie oskarżonego P. Z., a w trybie art. 435 kpk również T. Z., bowiem te same, a nie takie same względy legły u podstaw zmiany wyroku wobec każdego z tych oskarżonych.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wina oskarżonego M. C. i kwalifikacja prawna przypisanego mu występku, oraz orzeczenie przepadku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Brak trafnych zarzutów w tym zakresie, jak również brak podstaw do kwestionowania wskazanych ustaleń z urzędu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Złagodzenie kary pozbawienia wolności wobec M. C. do 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby i dozorem kuratora sądowego w okresie próby. Złagodzenie kary grzywny do 50 stawek dziennych po 100 zł każda, z zaliczeniem na jej poczet okresu zatrzymania, z przyczyn opisanych w części 3.2 uzasadnienia.

2.

Uniewinnienie oskarżonego P. Z. i w oparciu o art. 435 kpk również T. Z., z przyczyn opisanych w części 4 uzasadnienia.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

- w części uniewinniającej koszty procesu ponosi Skarb Państwa;

- mając na uwadze dochód oskarżonego C. określony zeznaniem podatkowym złożonym do akt sprawy, Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw merytorycznych, by zwolnić go z kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, określając na nowo opłatę za wymierzone kary za obie instancje.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina i kara.

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina.

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana