Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 522/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III K 903/23

przeciwko A. N. (1).

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

A. N. (1)

Oskarżony jest osobą karaną

Karta karna k. 415

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Informacja e-PUAP k. 413

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

1.

Karta karna

Informacja e-PUAP

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty obrońcy oskarżonego

1.

1.  błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj. przyjęcie przez Sąd, że skazany przywłaszczył powierzone mu mienie ruchome w postaci samochodu osobowego marki P. (...), nr VIN (...), nr rej. (...) o wartości 47.500 zł na szkodę J. S., czym wyczerpał znamiona art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 37a k.k. podczas gdy przedmiotowy samochód został skazanemu udostępniony jako rozliczenie pożyczek wcześniej udzielonych rodzinie J. S.;

2.  obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 248 § 2 k.k. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż postępowanie skazanego wypełnia znamiona przestępstwa opisanego w tym przepisie gdy w istocie czyn skazanego nie jest w ogóle czynem zabronionym;

3.  naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. poprzez jednostronne uznanie za wiarygodne zeznań tylko pokrzywdzonego i powołanych przez niego świadków w warunkach, w których całe postępowanie dowodowe oparte jest tylko o źródła osobowe.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1.  Przed przystąpieniem do oceny głównych zarzutów apelacji zauważyć należy, że obrońca postawił wykluczające się zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i naruszenia prawa materialnego. Z utrwalonego od lat orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych wynika, że „ O obrazie prawa materialnego można mówić jedynie wtedy, gdy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sąd wadliwie zastosował normę prawną lub bezzasadnie jej nie zastosował. Natomiast jeżeli zarzucona wadliwość zaskarżonego orzeczenia w istocie dotyczy przyjęcia za jego podstawę błędnych ustaleń, to ocenie instancyjnej podlega trafność ustaleń faktycznych, a nie obraza przepisów prawa materialnego.”1 Obrońca natomiast kwestionując ocenę dowodów oraz podnosząc zarzut błędu w ustaleniach fatycznych dodatkowo zarzuca obrazę art. 284 § 2 k.k.

2.  Poza powyższym sąd zauważa, że po wydaniu nieprawomocnego wyroku przez sąd pierwszej instancji A. N. (2) wciąż był osobą oskarżoną a nie skazaną, a taką terminologią błędnie posługuje się obrońca w apelacji.

3.  Wbrew twierdzeniom obrońcy nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.k. Przy stawianiu zarzutów opartych na obrazie art. 7 k.p.k. nie można ograniczać jedynie do zaprezentowania własnego, arbitralnego stanowiska. W przypadku, gdy skarżący stawiając zarzut naruszenia tego przepisu zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia sądu poprzez wykazywanie dowolnej oceny dowodów nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i stwierdzenia, że za wiarygodne winny być uznane jedynie wybrane dowody, patrz wyjaśnienia oskarżonego. Taki sposób kwestionowania trafności skarżonego orzeczenia w kontekście przeprowadzonej oceny nie może być uznany za skuteczny. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd rejonowy, w tym zasad wiedzy, logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Jest to istotne, gdyż „ przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną procesową, a mianowicie art. 7 k.p.k. wtedy, gdy m.in. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego”.2

4.  W uzasadnieniu apelacji obrońca przedstawił w zasadzie wersję zaprezentowaną w wyjaśnieniach oskarżonego i skupił się na rzekomej pożyczce udzielonej pokrzywdzonemu w wysokości 30.000 zł, czego dowodem miał być wydruk załączony do apelacji potwierdzenia udzielenia pożyczki J. S. – wówczas G.. Pominął całkowicie pozostały materiał dowodowy w postaci zeznań pokrzywdzonego, a także zeznań G. L. i J. G. (1), czy okoliczności odnalezienia samochodu marki P..

5.  Sąd wyrokujący ma obowiązek dążyć do ustalenia prawdy materialnej, co wiąże się z działaniami weryfikującymi wyjaśnienia oskarżonego, który nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności. Jednakże, jeśli oskarżony decyduje się na składanie wyjaśnień, to podlegają one ocenie na równi z innymi dowodami, ale także w powiązaniu z innymi dowodami. Brak dowodu w postaci przyznania się do winy nie pozbawia sądu możliwości wnioskowania i ustalenia tego faktu na podstawie całości dowodów.

6.  Przechodząc do wyjaśnień oskarżonego sąd odwoławczy podkreśla, że zdecydowanie brakuje im konsekwencji. To, co przedstawiał oskarżony A. N. (1) ewaluowało wraz z upływem czasu, do tego stopnia, że dopiero na etapie postępowania międzyinstancyjnego oskarżony, po wydaniu niekorzystnego wyroku, rzekomo odnalazł nowy dokument mający potwierdzić jego wyjaśnienia. Wyjaśnienia oskarżonego słusznie zostały ocenione jako mało konsekwentne, niespójne i sprzeczne z wiarygodnym materiałem dowodowym. Nie mogły zatem stać się podstawą ustaleń faktycznych.

7.  Przed przystąpieniem do oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego podnieść należy, że zawiadomienie o przestępstwie złożył J. S., który wcześniej nosił nazwisko G..

8.  Oskarżony w dniu 18 października 2022 roku rozpoczynając wyjaśnienia podał, niejaki J. G. (2) ukradł mu samochód marki B. (...) oraz że jest mu dłużny 200.000 zł i oświadczył, że odnosi się do postawionego zarzutu. Na pytanie prowadzącego przesłuchanie czy zna J. S., stwierdził że nie. Sąd zauważa, że nawet gdyby przyjąć, że oskarżony nie znał nowego nazwiska pokrzywdzonego, to doskonale zdawał sobie sprawę, że jest przesłuchiwany w związku z czynem na szkodę J. G. (2), skoro od jego osoby zaczął wyjaśnienia. Co istotne oskarżony nie powiedział prawdy w odpowiedzi na kolejne pytanie, czy pożyczał pojazd marki P. (...) oraz czy był w posiadaniu takiego samochodu koloru białego. Na tak zadane pytania oskarżony wyjaśnił, że nigdy nie pożyczał od nikogo samochodu marki P. i nie pamiętał czy był w posiadaniu takiego samochodu. O ile oskarżony może mówić nieprawdę, gdyż jest to jego niezaprzeczalne prawo, o tyle jego wyjaśnienia podlegają weryfikacji, co nastąpiło i o czym poniżej.

9.  W trakcie konfrontacji z pokrzywdzonym oskarżony początkowo odmówił składania wyjaśnień, następnie podał inaczej niż początkowo, że przekazanie samochodu nastąpiło w 2011 roku i po raz pierwszy stwierdził, że J. G. (2) oddał mu samochód za długi. „On wielokrotnie pożyczył ode mnie pieniądze, nie oddawał. Byliśmy znajomymi, ten samochód dostałem. Pan J. zaproponował, że jako zwrot długu przekaże mi auto (…) nie było sporządzonej umowy pisemnej, nie było tematu czy jesteśmy rozliczeni. Po przekazaniu auta były telefony między nami wzajemne, były to tylko towarzyskie, nie pamiętam czy była sytuacja o odholowaniem auta z B.. (k. 170). Następnie oskarżony znowu kłamał mówiąc, że „Nie pamiętam czy pojazd miał uszkodzenia, ale nie był sprawny – nie odpalał, pamiętam, że był uszkodzony wahacz i silnik, nie pamiętam czy miał uszkodzenia zewnętrzne (…) nie pamiętam kiedy straciliśmy kontakt”.

10.  W toku rozprawy oskarżony wyjaśnił o kradzieży B., przyznał że posiadał samochód P. i że został on mu podarowany z uwagi na rozliczenia. Zmienił wysokość długów na kwotę 20.000  30.000 zł. Podał nową okoliczność, że „To p. mi zginęło, on była zaparkowany i ktoś odholował bez mojej wiedzy” (k. 235v), która również nie znalazła potwierdzenia w wiarygodnym materiale dowodowym. Wyjaśnił, że nie zgłosił zaginięcia samochodu i uznał, że zabrał go pokrzywdzony. Odnośnie kwestii finansowych podał, że wszelkie kwestie finansowe załatwiali ustnie, nie było pisemnych umów, nie było pisemnego wezwania do zwrotu długów, ani pozwu o zapłatę. Nie składał zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa (rzekoma kradzież B.). Oskarżony podał również, że nie zna osoby o danych G. L..

11.  Celem weryfikacji wyjaśnień oskarżonego, a także zeznań pokrzywdzonego J. S. przeprowadzono dodatkowe dowody i te nie potwierdziły tez przedstawianych przez A. N. (1).

12.  Z uwagi na początkowe twierdzenia oskarżonego, że nie posiadał samochodu marki P. przesłuchana została świadek J. G. (1), była partnerka oskarżonego, która zeznała odmiennie. Podała, że wielokrotnie widziała jak A. N. (1) użytkował pojazd marki P. koloru białego i parkował w okolicy swojego miejsca zamieszkania.

13.  Z uwagi na twierdzenia oskarżonego odnośnie tego, że przypuszczał, że to pokrzywdzony zabrał samochód, że nie pamięta czy pojazd miał uszkodzenia przesłuchany został G. L., którego oskarżony rzekomo miał nie znać. Świadek ten, mechanik, prowadzący warsztat samochodowy, osoba obca podał, że w grudniu 2010 bądź 2011 roku zadzwonił do niego oskarżony, który wcześniej naprawiał u niego T. i chciał naprawić P.. Następnie przywiózł do niego ten samochód, powiedział, że uczestniczył w kolizji, zostawił u niego i zadeklarował, że przywiezie części do naprawy, jak je kupi. Następnie dzwonił do warsztatu i pytał jak naprawa, ale części nie przywiózł. Potem przestał odbierać telefon. Samochód ten przez około 14 lat stał w warsztacie G. L., dopóki nie został odebrany przez pokrzywdzonego.

14.  Mając na uwadze wskazany powyżej materiał dowodowy uznać należy, że oskarżony w zakresie samochodu wielokrotnie kłamał, tym samym jego wyjaśnienia nie mogą stać się podstawą czynionych ustaleń faktycznym.

15.  Prawem oskarżonego jest złożenie wyjaśnień takiej treści jak uznaje, może mówić prawdę, nie musi mówić prawdy, ale obowiązkiem sądu jest ich weryfikacja, gdyż podstawą rozstrzygnięcia mogą być jedynie prawdziwe ustalenia faktyczne.

16.  Tak samo należy potraktować twierdzenia oskarżonego odnośnie kradzieży innego samochodu i rzekomo udzielonych pożyczek. Po pierwsze oskarżony twierdząc, że pokrzywdzony ukradł mu samochód B. nie zgłosił nigdy tego faktu organom ścigania. Po drugie oskarżony sam nie mógł zdecydować się jaką kwotę rzekomej pożyczki miał zabezpieczać samochód P.. Początkowo twierdził, że pokrzywdzony miał być mu winien 200.000 zł, następnie 20.000 zł  30.000 zł. Wszelkie ustalenia były czynione pomiędzy nimi jedynie ustnie, a w zasadzie byli tylko znajomymi. Nie sporządzono żadnej umowy, oskarżony nie wystąpił nigdy o wyegzekwowanie pożyczki np. poprzez złożenie pozwu. W apelacji przedstawiono kolejną wersję, gdyż załączony został dokument niewiadomego pochodzenia potwierdzony za zgodność z oryginałem przez adwokata J. P., który na rozprawie odwoławczej podał początkowo, że oryginału nie widział, następnie że widział, ale podczas rozmowy za pośrednictwem komunikatora internetowego. Abstrahując od prawidłowości postępowania obrońcy oskarżonego, który winien wcześniej obejrzeć oryginał dokumentu i porównać go z odpisem czas złożenia tego zestawienia jest kolejną próbą uwiarygodnienia swojej wersji przez oskarżonego, aczkolwiek w nieudolny sposób. Przedstawione zestawienie niewiadomego pochodzenia świadczy jedynie o tym, że prawdopodobnie w dniu 26 sierpnia 2004 roku, czyli ponad 6 lat przed przywłaszczeniem samochodu został wykonany przelew na konto osoby o danych M. G. (1) w wysokości 33.015,25 zł tytułem „przelew”. Nie potwierdza to jakiejkolwiek pożyczki na rzecz pokrzywdzonego, nie wiadomo z jakiego tytułu został wykonany ten przelew. Z uwagi na to, że przedmiotem tego postępowania nie są rozliczenia pomiędzy M. G. (2), nawet jeżeli jest siostrą pokrzywdzonego a oskarżonym w 2004 roku, dokument ten nie ma znaczenia dla toczącego się postępowania. Liczba wersji oskarżonego o rzekomych długach pokrzywdzonego przedstawiana przez niego w krótkim okresie czasu prowadzi do jednego wniosku, że wszystkie tłumaczenia nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości. Bo gdyby nawet pokrzywdzony był winien jakieś pieniądze oskarżonemu to powinien wystąpić z roszczeniami na drogę prawną, a nie przywłaszczać sobie użyczony mu samochód o znacząco wyżej wartości aniżeli rzekome 20.000 – 30.000 zł nieudokumentowanego długu.

Wniosek



uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania;



zwrócenie sprawy prokuratorowi do uzupełnienia braków postępowania przygotowawczego,



uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Niezasadność zarzutów apelacji.

4.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymano w mocy wyrok w całości co do winy i co do kary, uzupełniając kwalifikację prawną w wyroku w zakresie podstawy wymiaru kary o art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k., który to przepis miał zastosowanie na korzyść oskarżonego, gdyż wymierzono karę ograniczenia wolności w sytuacji gdy przepis art. 284 § 2 k.k. przewiduje karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Prawidłowość rozstrzygnięcia sądu rejonowego.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

A. N. (1)

II.

zasądzono od oskarżonego A. N. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego J. S. kwotę 1008 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym gdyż był reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru Sądem Okręgowym jako drugą instancją. Zasądzona kwota to stawka podstawowa 840 zł powiększona o 20%, gdyż pełnomocnik był obecny na dwóch terminach rozpraw.

III.

zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz wydatki poniesione przed sądem II instancji uwagi na utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy co do istoty.

7.  PODPIS

SSA (del.) Anna Kalbarczyk

7.1.1. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego A. N. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III K 903/23

7.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

7.1.3. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

7.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana