Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 644/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 970/21

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

X. X.

Śmierć po wydaniu zaskarżonego wyroku

Informacja z PESEL-SAD - k.1847

2.

J. M.

Dotychczasowa karalność

Sytuacja majątkowa

Posiadanie ziela konopi innych niż włókniste

Karta karna - k.1843

Informacja e-PUAP - k.1837

Opinia biegłego O. B. - k.1888-1894

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Śmierć po wydaniu zaskarżonego wyroku

Informacja z PESEL-SAD

Dokument nie kwestionowany i nie budzący żadnych wątpliwości. Potwierdzał śmierć oskarżonego X. X., do której doszło w dniu 4 września 2024 r.

Dotychczasowa karalność

Sytuacja majątkowa

Posiadanie ziela konopi innych niż włókniste

Karta karna

Informacja e-PUAP

Opinia biegłego O. B.

Dokumenty sporządzone przez uprawnione podmioty, nie kwestionowane i nie budzące wątpliwości. Opinia pełna, rzetelna i jednoznacznie odpowiadająca na pytanie wymagające wiedzy specjalnej. Wynikało z niej, że w posiadanych przez oskarżonego J. M. torebkach foliowych z zapięciem strunowym oznaczonych nr 1.1-1.61 znajdowało się ziele konopi innych niż włókniste w rozumieniu aktualnie obowiązujących przepisów, to jest art. 4 pkt 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Obrońca oskarżonego X. X. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu katy 3 lat pozbawienia wolności oskarżonemu X. X., podczas gdy z okoliczności sprawy, a w tym motywacji i sposobu działania sprawcy przed jak i po popełnieniu czynu inkryminowanego wynika, że orzeczenie kary w takim rozmiarze przekracza stopień winy, a nadto nie może odegrać właściwej roli wychowawczej, dlatego też kara razi surowością.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Zarzut był bezprzedmiotowy, albowiem w dniu 4 września 2024 r., a więc już po wydaniu zaskarżonego wyroku i wniesieniu apelacji, oskarżony X. X. zmarł. Tym samym Sąd Okręgowy mógł jedynie uchylić zaskarżony wyrok w części go dotyczącej i umorzyć postępowanie w tym zakresie.

Wniosek

Obrońca oskarżonego X. X. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie na podstawie art. 37b kk kary 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2 lat ograniczenia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Z uwagi na śmierć oskarżonego X. X. uwzględnienie zarówno zarzutu, jak i związanego z nim wniosku było niemożliwe.

Lp.

Zarzut

2.

Obrońca oskarżonego J. M. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia art. 7 kpk poprzez dowolną, wykraczającą poza swobodną, ocenę zeznań świadka R. F. oraz uznanie za nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy opinii biegłych z zakresu badań genetycznych i daktyloskopijnych skutkujących przyjęciem, że oskarżony J. M. był właścicielem środków odurzających i substancji psychotropowych ujawnionych w torbie umieszczonej pod ławką na dziedzińcu kamienicy przy ulicy (...) w F., podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie pozwala na przypisanie oskarżonemu posiadania znaczenie ilości narkotyków;

2. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego J. M. za czyn z art. 158 1 kk wobec wymierzenia mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności przedmiotowe czynu - działania wykonywane przez oskarżonego w czasie zdarzenia, jego marginalny udział w spowodowaniu obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego, przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy oraz deklaracja zadośćuczynienia winny skutkować orzeczeniem wobec J. M. łagodniejszej kary pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Zarzuty były niezasadne.

Na wstępie przypomnieć należy, że by ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania dokonana została zgodnie z regułami art. 7 kpk konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia art. 7 kpk nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III KK 78/21, prezentowanie własnej - możliwej w realiach konkretnej sprawy - oceny dowodów, bez wykazania błędności tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie upoważnia jeszcze sądu odwoławczego do zajęcia w tej materii stanowiska odmiennego. Sąd odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, jest bowiem głównie sądem kontrolującym procedowanie przed sądem pierwszej instancji i stanowisko tego sądu może zakwestionować jedynie wówczas, gdy wykaże, że to postępowanie i jego wynik obrażają prawo.

Sąd Okręgowy podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 173/19. Wskazano w nim, że na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, apelacja obrońcy oskarżonego stanowiła jedynie subiektywną ocenę zaistniałych okoliczności i gołosłowną polemikę z zaskarżonym wyrokiem. Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodne z regułami wynikającymi z art. 7 kpk, ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Wątpliwości nie budziła też kara wymierzona mu za czyny z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Po pierwsze, wbrew twierdzeniom obrońcy, do wyczerpania znamion przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nie jest konieczne, żeby być właścicielem środków odurzających lub substancji psychotropowych. Wystarczające jest ich posiadanie. Choćby chwilowe. Jest to zatem stan faktyczny, a nie prawny. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny, znamię czasownikowe „posiadać” należy rozumieć jako faktyczne, choćby krótkotrwałe władztwo nad rzeczą. Jego synonimem jest słowo „mieć”. Legalna definicja „posiadania” zawarta jest w art. 336 kc, w którym stwierdza się, że „posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jako użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny)” (T. F., T. L., (...) J., Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, wyd. III, LEX/el. 2022). Jak z kolei stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt I KZP 24/10, posiadaniem środka odurzającego lub substancji psychotropowej w rozumieniu art. 62 ustawy z dnia 21 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) jest każde władanie takim środkiem lub substancją, a więc także związane z jego użyciem lub zamiarem użycia. Odnosząc się do niej kategorycznie uznano, że posiadaniem jest każdy fizyczny kontakt z środkiem odurzającym lub substancją psychotropową, który polega na chociażby momentalnym nimi dysponowaniem. Naturalnie, z uwagi na znaczenie zwrotu „posiadać” w języku ogólnym, chodzi wyłącznie o te formy dysponowania wskazanymi środkami i substancjami, które w kontekście kulturowym są odbierane jako jednoznaczne zamanifestowanie woli władztwa nad nimi. Wypełniać przedmiotowe znamię będzie zarówno „klasyczne” posiadanie przy sobie lub w miejscu zamieszkania, lub innym miejscu określonych ilości narkotyków bez względu na ich następcze przeznaczenie, ale także chwilowe „trzymanie” związane z procesem odurzania (wymienianie się „skrętem” marihuany) (E. F. (red.), P. A. (red.), Komentarz do wybranych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, [w:] Przestępstwa narkotykowe i dopalacze. Komentarz, KIPK.2019).

Po drugie, ze spójnych, dokładnych i nie budzących wątpliwości zeznań świadka R. F. kategorycznie wynikało, że oskarżony nie tylko wszedł na teren wydzielonego ogródka i skierował się w stronę ławki, pod którą znajdowała się foliowa torba, ale również ją wyciągnął, a następnie coś z niej wyjął, schował i odszedł. Jak się później okazało, zarówno przy nim, jak i w w/w torbie znajdowały się środki odurzające i substancje psychotropowe. Po trzecie, nie mogło być tu mowy o przypadku. Wprawdzie furtka do w/w ogródka była otwarta, jednak tylko ktoś, to wiedział, co i gdzie się w nim znajduje mógł wejść w posiadanie zabronionych rzeczy. Jak wynikało z depozycji świadka R. F., oskarżony zachowywał się w sposób zdecydowany, od razu kierując się w stronę w/w torby - która jak wynikało z protokołu oględzin miejsca zdarzenia i dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej była wsunięta pod ławkę i z daleka niewidoczna - zabierając część jej zawartości i odchodząc. Po czwarte, zarówno w słupkach ogrodzenia, jak i w pobliskim pustostanie ujawniono kolejne narkotyki. Niemniej, brak było dowodu na to, żeby oskarżony choć na chwilę ich dotykał, a co za tym idzie, żeby wszedł w ich posiadanie. Tym samym słusznie nie uwzględniono ich w postawionym mu zarzucie. Po piąte, twierdzenia oskarżonego, które ewoluowały w czasie i ostatecznie przybrały formę, że chwilę przed tym jak pojawili się tam funkcjonariusze Policji spotkał się mężczyzną, od którego kupił zabronione rzeczy i w pobliżu był jeszcze jeden, który też miał taki zamiar nie znalazły potwierdzenia. Świadek R. F. jednoznacznie wskazał, że nikogo więcej nie zauważył. Tym bardziej, że obserwował to miejsce, o którym wiedziano, że przechowywane są tam zabronione rzeczy, przez dłuższy czas, mając dobry widok na okolicę. W/w kategorycznie wykluczył, żeby był tam ktoś jeszcze. Po szóste, to że na w/w torbie, podobnie jak na jej zawartości, nie ujawniono śladów daktyloskopijnych i biologicznych pochodzących od oskarżonego nie oznaczało automatycznie, że jej nie dotykał, a co za tym idzie nie wszedł w ich posiadanie. Raz, że odmienną wersję przedstawił w/w świadek. Dwa, że ślady mogły się po prostu nie zachować. Zwłaszcza na specyficznym materiale, jakim były foliowa torba i znajdujące się w niej zawiniątka z folii aluminiowej z narkotykami.

Wątpliwości nie budziła też kara wymierzona mu za czyny z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. Na wstępie przypomnieć należy, że rażąca niewspółmierność oznacza znaczną dysproporcję pomiędzy wymierzoną karą, środkiem karnym lub nawiązką a taką represją, która powinna być wymierzona, aby w odczuciu społecznym uznana została za sprawiedliwą. Nie każda więc nietrafność wymiaru środka represji karnej uzasadnia zmianę orzeczenia. Zarzut rażącej niewspółmierności jest zasadny wtedy, gdy kara, środek karny lub nawiązka wprawdzie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy okoliczności dotyczących sądowego ich wymiaru (art. 53–56 kk). Zarzut ten może dotyczyć wyboru rodzaju kary, środka karnego, nawiązki lub innego środka albo ich wysokości, czy też niezastosowania np. instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 143/20, rażąca niewspółmierność, zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary.

Sąd Okręgowy podziela również pogląd Sądu Apelacyjnego w Poznaniu zawarty w wyroku z dnia 3 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 211/20. Wskazano w nim, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary. Trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 438 pkt 4 kpk ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Tym samym dopiero wykazanie rażącej niewspółmierności kary, a więc istnienia wyraźnej dysproporcji między karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, uzasadnia korektę zaskarżonego wyroku przez sąd odwoławczy.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, dwa czyny z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk potraktowano jako ciąg przestępstw i wymierzono oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego nie sposób jej było uznać za niewspółmierną, a tym bardziej rażąco niewspółmierną. Po pierwsze, w/w przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi 5 lat. Przy czym, biorąc pod uwagę popełnienie go w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk, było to 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tym samym kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie przekraczała nawet połowy. Po drugie, wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżony aktywnie uczestniczył w pobiciu pokrzywdzonego, najpierw popychając go na ścianę, czym zainicjował całe zdarzenie, a następnie zadając mu ciosy pięściami i uderzając kolanem. Ponadto przytrzymywał go, kiedy bili i kopali pozostali sprawcy, w tym X. X., a na koniec zaabsorbował jego uwagę, wymachując nieustalonym przedmiotem w jego kierunku, co pozwoliło X. X. zadać mu z zaskoczenia ciosy, po których stracił przytomność i przewrócił się na ziemię. Z pewnością nie było więc tak, że oskarżony pełnił nieznaczną rolę w tych zdarzeniach. Po trzecie, w ich wyniku pokrzywdzony doznał bardzo poważnych obrażeń ciała. W szczególności wielokrotnych złamań kości czaszki i twarzoczaszki, w tym złamania żuchwy, urazowego krwotoku podpajęczynówkowego. W ten sposób narażono go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk, a więc ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Przy czym równie dobrze mogło się to skończyć dla niego tragicznie wraz ze wszystkimi konsekwencjami z tym związanymi, w tym w postaci kwalifikacji prawnej. Po czwarte, wprawdzie oskarżony przyznał się do winy, jednak zdaniem Sądu Okręgowego nie miało to w realiach niniejszej sprawy, a zwłaszcza wobec zgromadzonego materiału dowodowego, większego znaczenia. Zachowanie oskarżonego zostało bowiem zarejestrowane przez kamery monitoringu, a z nagrań w tym przedmiocie jednoznacznie wynikało, kto i w jaki sposób postępował. Chociaż oskarżony uiścił na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę, to miało to miejsce na etapie postępowania odwoławczego. Trudno było to uznawać za szczerą skruchę. Oskarżonym kierowała raczej chłodna kalkulacja nakierowana na uzyskanie łagodniejszej kary. Po piąte, oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, w tym za czyny związane z udziałem przemocy. Tym samy jedynie dotkliwa kara może spowodować zmianę jego postępowania w przyszłości. Przy czym wątpliwości nie budziły zarówno kary jednostkowe, to jest 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, jak i kara łączna 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. To samo tyczyło się pozostałych rozstrzygnięć, w tym wysokości nawiązki w kwocie 5.000 złotych.

Wniosek

Obrońca oskarżonego J. M. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu:

1. za czyny z punktu I i II aktu oskarżenia, na podstawie art. 158 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk kary 7 miesięcy pozbawienia wolności;

2. za czyn z punktu III aktu oskarżenia, przy przyjęciu kwalifikacji prawnej z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii - kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Z uwagi na niezasadność zarzutów na uwzględnienie nie zasługiwały także skorelowane z nimi wnioski.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 970/21 w stosunku do oskarżonego J. M.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Nie powtarzając przedstawionej wyżej argumentacji, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktycznie, słusznie kwalifikując trzeci z zarzucanych oskarżonemu czynów z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Wątpliwości nie budziły też wymierzone mu kary. Zarówno jednostkowe, w tym za czyny z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, jak i kara łączna. Z tych względów zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

K. oskarżonego X. X.

☒ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Biorąc pod uwagę, że oskarżony X. X. zmarł w dniu 4 września 2024 r., to jest już po wydaniu zaskarżonego wyroku i wniesieniu apelacji, należało go uchylić i na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 kpk postępowanie umorzyć.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

J. M.

III

Z uwagi na wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności, która będzie wiązała się z dłuższą izolacją, a co za tym idzie niemożnością uzyskiwania dochodów, zwolniono go od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

7.  PODPIS

SSO Tomasz Morycz SSO Michał Chojnowski SSR (del.) Małgorzata Nowak - Januchta

0.11.3 Granice zaskarżenia

numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego X. X.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 970/21

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐Uchylenie

☒Zmiana

0.11.3 Granice zaskarżenia

numer załącznika 2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego J. M.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 970/21

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒Uchylenie

☒Zmiana