Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz

protokolant: protokolant sądowy Zuzanna Kurek

po rozpoznaniu dnia 28 stycznia 2026 r.

sprawy E. I. córki X. i D., ur. (...) w Z.-H.

obwinionej o wykroczenie z art. 124 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę obwinionej i obwinioną

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

z dnia 21 marca 2025 r. sygn. akt III W 1534/24

1.  wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że ustala w pkt I datę popełnienia czynu na okres od nieustalonego dnia kwietnia do 26 lipca 2024 r.;

2.  w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy;

3.  zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40 złotych tytułem opłaty i kwotę 50 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze.

Sygn. akt VI Ka 662/25

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionej i apelacja obwinionej nie mogły zostać uwzględnione, gdyż zawarte w nich argumenty są bezzasadne i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. w zw z art. 82 § 1 kpsw. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w art. 4 i 5 k.p.k. w zw. z 8 kpsw. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16).

W związku z art. 34 k.p.s.w. pozostaje art. 410 k.p.k. (w zw. z art. 82 § 1 k.p.s.w.), który stanowi, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podstawa faktyczna wyroku nie może być przez sąd przyjęta dowolnie, lecz musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych ujawnionych podczas przewodu sądowego w konkretnej sprawie, czyli na tym co było przedmiotem postępowania dowodowego na rozprawie (zob. wyrok SN z 18.12.2002 r., II KK 297/02, Legalis).

Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one chybione.

Wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia przyjął całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za zarzucane obwinionemu wykroczenia.

Nie doszło do naruszenia art. 34 k.p.w., a więc sytuacji gdy organ orzekający pominie przy dokonywaniu ustaleń istotne okoliczności wynikające z określonego wiarygodnego dowodu lub dokona ustaleń w oparciu o dowód, który nie został ujawniony w toku rozprawy. W ocenie kontroli instancyjnej, żadne z niniejszych uchybień nie miało miejsca podczas procedowania przez Sąd I instancji.

W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował odpowiednio szerokim spektrum dowodów, które były wystarczające (po ich prawidłowym ocenieniu przez sąd) dla poczynienia zasadniczo trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych. Wbrew stanowisku obrońcy obwinionego, w sprawie istniały podstawy do skierowania wniosku o ukaranie E. I.. Obwiniona dwukrotnie tj. w kwietniu 2024 i 26 lipca 2024 dokonała uszkodzenia elementów drewnianego przęsła ogrodzeniowego na szkodę S. S. . Sąd dał wiarę zeznaniom S. S. i M. S. w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, to jest zachowania obwinionej. Tym bardziej, ze zeznania te były spójne z obiektywnym dowodem w postaci zapisu obrazu z dnia 26 lipca 2024r. , który to dowód przeprowadził Sąd Okręgowy. Zapis obrazuje zachowanie obwinionej w postaci zerwania plakatu przymocowanego do przęsła ogrodzeniowego, jego zabranie, co choć nie przedstawia samego uszkodzenia mienia to w pełni wzmacnia wiarygodność zeznań wskazanych wyżej świadków co występującego uszkodzenia dość wątłych elementów tj. drewnianych listew, do których był ów plakat przymocowany. Wszystkie te dowody tworzą spójny , wzajemnie się uzupełniający materiał wskazujący na sposób zachowania obwinionej i jego skutki na mieniu pokrzywdzonej .

Sąd Okręgowy dokonał w oparciu o analizę materiału dowodowego korekty wyroku w zaskarżonej części precyzując okres w jakim doszło do dwukrotnego zachowania mającego postać uszkodzenia mienia, co nie stanowiło naruszenia zakazu dokonywania ustaleń na niekorzyść obwinionego zważywszy na kierunek apelacji. Zważyć należy, że sąd rejonowy przypisał obwinionej zachowania mające postać dwukrotnego działania choć potraktował to jako jedno wykroczenie. Rację ma obrońca, że w takim wypadku winna mieć zastosowanie konstrukcja realnego zbiegu wykroczeń. Jednakże to obydwa zachowania prowadzące każde do uszkodzenia mienia były przedmiotem zarzutu o czym świadczy ujęcie daty zachowania jako czasookresu, z uwzględnieniem treści zawiadomienia o wykroczeniu i materiału dowodowego w postaci zeznań świadków , który dotyczył dwukrotnego działania obwinionej. Tym samym czyn przypisany obwinionej , którym objęto dwa zachowania mieścił się w zakresie wieloczynowego zdarzenia historycznego objętego skargą oskarżyciela a takie wadliwe ujęcie zachowań jako jednego wykroczenia było rozstrzygnięciem korzystniejszym dla obwinionej z punktu widzenia jej ostatecznej oceny prawnej i nie dyskwalifikowało wyroku. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów art. 82 §2 pkt 1 kpw w zw. z art. 5§1 pkt 9 kpw. Sąd Okręgowy dokonał stosowej dopuszczalnej zmiany wyroku w zaskarżonej części wobec nie budzącej wątpliwości daty drugiego zachowania tj. 26 lipca 2024r., w ramach konstrukcji jednego wykroczenia zastosowanej przez Sąd Rejonowy, bacząc by nie orzekać na niekorzyść obwinionej.

Niewątpliwy brak estetyki konstrukcji dostawionego przez pokrzywdzoną przęsła i zawieszanego na nim plakatu tuż przy posesji obwinionej, co kontrastowało z otoczeniem, infrastrukturą ogrodzeniową i rosnącym obok dużym drzewem nie uprawniał jednocześnie obwinionej do samowolnego podejmowania przypisanych jej działań. Motywacja obwinionej oparta na braku akceptacji tego widoku została uwzględniona na jej korzyść przy wymiarze kary, która ma charakter nieznaczny.

Reasumując w ocenie Sądu Okręgowego uznać należy, że zasady logiki, racjonalnego rozumowania, doświadczenia życiowego i zawodowego pozwalają uznać, że obwiniona dopuścił się popełnienia przypisanego jej wykroczenia. Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co uzasadnił w wywiedzionym przez siebie uzasadnieniu.

W tych okolicznościach sąd odwoławczy uznał, iż sąd meriti nie dopuścił się wskazanego w apelacjach uchybienia w poczynionych ustaleniach faktycznych i prawidłowo przyjął, że obwiniona dopuściła się popełnienia wykroczenia , za które wymierzył jej karę 400 złotych grzywny i orzekł wobec obwinionej obowiązek naprawienia szkody w kwocie 100 zł. Natomiast w ocenie sądu odwoławczego tak ukształtowana kara jest adekwatna do okoliczności i społecznej szkodliwości czynu oraz współmierna do stopnia jego zawinienia. Kara ta spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej.

W przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 § 1 k.p.s.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40 zł tytułem opłaty oraz kwotę 50 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, albowiem w sprawie nie wyłoniły się żadne szczególne okoliczności, które wskazywałyby na podstawę do zwolnienia obwinionego od obowiązku uiszczenia tych kosztów.

Mając powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.