Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Michał Bukiewicz

protokolant: protokolant sądowy Aneta Dygas

przy udziale oskarżycielki posiłkowej M. K.

po rozpoznaniu dnia 26 listopada 2025 r.

sprawy K. R., syn J. i J., ur. (...) w R.

obwinionego o czyny z art. 66b § 2 pkt 3 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie

z dnia 5 marca 2025 r. sygn. akt II W 648/24

1.  zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

a.  w zakresie czynu zarzucanego w pkt I a przypisanego w pkt 1 ustala, iż obwiniony nie stosował się do wydanego przez policję zakazu zbliżania się do M. K. i N. R. i zakazu kontaktowania się z nimi, a czyn wyczerpuje dyspozycję art. 66b § 2 pkt 1 kw;

b.  w zakresie czynu zarzucanego w pkt II a przypisanego w pkt 1 ustala, iż czyn wyczerpuje dyspozycję art. 66b § 2 pkt 2 ppkt a kw;

c.  w pkt 1 za podstawę wymiaru kary przyjmuje art. 66b § 2 pkt 2 ppkt a kw w zw. z art. 66b § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw;

2.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3.  zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw. J. K. kwotę 840 złotych powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w instancji odwoławczej;

4.  zwalnia obwinionego od opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt VI Ka 750/25

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja wniesiona przez obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie w zakresie w jakim skarżący domagał się uniewinnienia od popełnienia zarzucanych mu czynów. Prowadziła jedynie do dokonania korekty wyroku, która nie ma postaci zmiany ustaleń faktycznych na niekorzyść obwinionego , co jest istotne w kontekście kierunku apelacji .

Na wstępie stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd Rejonowy meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy art. 8 k.p.w.). Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, pozbawione błędu, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy art. 8 k.p.w.) i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt III KK 20/16).

W związku z art. 34 k.p.s.w. pozostaje art. 410 k.p.k. (w zw. z art. 82 § 1 k.p.s.w.), który stanowi, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podstawa faktyczna wyroku nie może być przez sąd przyjęta dowolnie, lecz musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych ujawnionych podczas przewodu sądowego w konkretnej sprawie, czyli na tym co było przedmiotem postępowania dowodowego na rozprawie (zob. wyrok SN z 18.12.2002 r., II KK 297/02, L.).

Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one chybione.

Rozpatrując zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia przyjął całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za zarzucane obwinionemu wykroczenia.

Nie doszło do naruszenia art. 34 k.p.w., a więc sytuacji gdy organ orzekający pominie przy dokonywaniu ustaleń istotne okoliczności wynikające z określonego wiarygodnego dowodu lub dokona ustaleń w oparciu o dowód, który nie został ujawniony w toku rozprawy. W ocenie kontroli instancyjnej, żadne z niniejszych uchybień nie miało miejsca podczas procedowania przez Sąd I instancji.

W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował odpowiednio szerokim spektrum dowodów, które były wystarczające (po ich prawidłowym ocenieniu przez sąd) dla poczynienia trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych poza tymi , iż obwiniony w dniu 29 kwietnia 2024r. nie zastosował się do wydanego przez sąd zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych oraz zakazu kontaktowania się z nimi. Już sam Sąd Rejonowy dostrzegł te omyłkę, w uzasadnieniu wskazując, iż w tej dacie obwinionego obowiązywał zakaz nałożony przez Policję. Dopiero w dniu 14 maja 2024r. sąd dokonał zabezpieczenia przez przed przez przedłużenia obowiązywania zakazów. Skutkować musiało to także stosowaną zmiana kwalifikacji prawnej czynów i podstawy wymiaru kary, co nie jest w żaden sposób orzeczeniem na niekorzyść obwinionego względem treści orzeczenia sądu I instancji.

Z tych względów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że:

a.  w zakresie czynu zarzucanego w pkt I a przypisanego w pkt 1 ustalił , iż obwiniony nie stosował się do wydanego przez policję zakazu zbliżania się do M. K. i N. R. i zakazu kontaktowania się z nimi, a czyn wyczerpuje dyspozycję art. 66b § 2 pkt 1 kw;

b.  w zakresie czynu zarzucanego w pkt II a przypisanego w pkt 1 ustalił, iż czyn wyczerpuje dyspozycję art. 66b § 2 pkt 2 ppkt a kw;

c.  w pkt 1 za podstawę wymiaru kary przyjął art. 66b § 2 pkt 2 ppkt a kw w zw. z art. 66b § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw;

W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Zasądził od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw. J. K. kwotę 840 złotych powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w instancji odwoławczej;

Zwolnił obwinionego od opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa, uznając, iż obwiniony winien w pierwszej kolejności uiścić grzywnę, która jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów i nie jest kara niewspółmiernie surową.

Zachowanie obwinionego zostało właściwie ocenione jako celowe i nieprzypadkowe, mające zgodnie z zamiarem obwinionego charakter złośliwie niepokojący i naruszający zakazy. Nie mieściło się w żaden sposób w realizacji prawa do władania nieruchomością i swobodnego korzystania z nieruchomości. Daleko w świetle dowodów wykraczało poza cel korzystania z nieruchomości jako sąsiadującej z terenem na którym przebywały pokrzywdzone. Między stronami istnieje konflikt, który choć nie determinuje winy obwinionego to stanowi istotny kontekst całej sytuacji.

W świetle powyższego, działanie ustalone przez sąd rejonowy obwinionego należało potraktować jako celowe, wymierzone przeciwko pokrzywdzonym . Co więcej jego zachowanie musiało budzić uzasadniony niepokój u pokrzywdzonych a przez tego rodzaju następstwami miały chronić je nałożone przez uprawnione organy zakazy kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonych a obowiązujące obwinionego .

Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.