Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 777/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2024 roku, sygn. akt IV K 1115/22

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

Uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrazę przepisów prawa procesowego , mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 kpk , art. 92 kpk, art. 410 kpk polegającą na wydaniu orzeczenia w oparciu o dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ocena materiału dowodowego przez sąd I instancji dokonana została z baczeniem na reguły z art. 4, 5, 7 k.p.k., a więc jest bezstronna i nie narusza granic swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodna z prawidłowym rozumowaniem, wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego, zwłaszcza zaś nie zawiera błędów faktycznych i logicznych.

Apelacja prokuratora jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia nie podzielił podniesionego w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. W ocenie sądu odwoławczego sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie, wyjaśniając w toku przewodu sądowego wszystkie okoliczności istotne dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie pomijając na etapie wyrokowania żadnej z nich.

Zgromadzone w sprawie dowody zostały przez ten Sąd ocenione z pełnym poszanowaniem dyrektyw z art. 7 kpk, co skutkowało stwierdzeniem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie winy oskarżonego i pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej.

Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku przedstawił przy tym logiczny ciąg argumentów, które doprowadziły sąd do prawidłowego rozstrzygnięcia, a więc uniewinnienia oskarżonego M. P. od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Apelacja natomiast ma charakter czysto polemiczny, skarżący przedstawia własną, w jego rozumieniu możliwą, interpretację zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, lecz w żaden sposób nie podważa logicznej prawidłowości rozumowania sądu I instancji.

W pierwszej kolejności należy podzielić stwierdzenie sądu rejonowego, że w sprawie brak jest jednoznacznego dowodu podważającego wersję oskarżonego, że nie było takiego ustalenia z J. C. odnośnie pozostawienia wymienionego zespołu sprężarki śrubowej od kompresora. Oskarżony wyjaśnił, że kierownik A. B. (2) wiedział o zabraniu zużytego stopnia sprężającego, który wysyła się do fabryki do regeneracji, ale okazało się, że był na tyle zużyty, że nadawał się tylko do zezłomowania i oskarżony poniósł koszty utylizacji tego elementu.

W ocenie Sądu ta wersja wyjaśnień oskarżonego nie została skutecznie obalona na rozprawie, albowiem zeznania świadków J. C. i A. B. (2) są w tym zakresie sprzeczne.

W toku dochodzenia A. B. (2) na polecenie swojego przełożonego złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa i zeznał, że M. P. wymienił uszkodzony zespół sprężarki śrubowej w kompresorze i zamontował w to miejsce swoją część, zabierając oryginalną uszkodzoną, pomimo wcześniejszych ustaleń. Następnie w telefonicznej rozmowie z J. C. zapewnił, że ta część zostanie zwrócona , ale tego nie zrobił.

Natomiast na rozprawie świadek A. B. (2) zeznał, że miał zapłacić za wymianę kompresora i nie posiadał od J. C. żadnej informacji co do tego czy ten uszkodzony zespół sprężarki ma zostać w firmie czy też może zostać zabrany przez oskarżonego. Dopiero po powrocie J. C. do firmy uzyskał od niego polecenie wyjaśnienia tej sprawy z M. P., bo ten uszkodzony zespół sprężarki powinien zostać w firmie. Świadek jednak nie mógł skontaktować się z oskarżonym i na polecenie J. C. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Świadek A. B. (2) nie wiedział czy ta część nadawała się do naprawy i nie dostał polecenia, bo nie było takich ustaleń, że ta wymieniona część ma pozostać w firmie, inaczej nie pozwoliłby tego zabrać.

Tymczasem świadek J. C. zeznał w toku dochodzenia, że to A. B. (2) polecił aby konserwator nie zabierał uszkodzonego korpusu. Świadek stwierdził, że z tego co pamięta to rozmawiał z konserwatorem i zapewnił go, że odda korpus. Z kolei na rozprawie świadek J. C. przedstawił już inną wersję wydarzeń. Zeznał, że nie przypomina sobie na co umawiał się z oskarżonym, a sprawę przekazał policji. Nie mógł się skontaktować z konserwatorem, bo ten się wyprowadził. Świadek przebywał wówczas za granicą i jego polecenia wykonywał A. B. (2), który przegapił, że konserwator zabrał tą wymontowaną część. Według J. C. wyraził on zgodę na zamontowanie nowego elementu, ale nie chciał, żeby ten stary zużyty element został zabrany.

Brak zatem w tych zeznaniach złożonych na rozprawie jakichkolwiek uzgodnień z konserwatorem w zakresie pozostawienia zużytego elementu w firmie zarówno ze strony świadka J. C. jak i A. B. (2).

Obie te relacje świadków nie są ze wewnętrznie spójne, gdyż zawierają sprzeczności w zakresie tego czy w sposób dorozumiany pozwolono oskarżonemu na zabranie zużytego elementu sprężarki (nie wyrażając w tym zakresie sprzeciwu bezpośrednio po naprawie), a następnie czy nawiązano kontakt z konserwatorem i domagano się od niego zwrotu zużytego zespołu sprężarki śrubowej od kompresora.

Z tych zeznań złożonych na rozprawie wyłania się bowiem inna wersja wydarzeń, a mianowicie, że kierownik serwisu (...) nie interesował się tym, że konserwator zabrał zużyty element , gdyż nie otrzymał żadnego w tym zakresie polecenia od J. C.. Dopiero po powrocie z zagranicy J. C. zainteresował się tym zużytym elementem i chciał go odzyskać, ale w tym czasie nie było już kontaktu z oskarżonym, który jak wynika z zeznań świadka I. C. został zwolniony z firmy 4airservice.

Znamienne jest również to, że pokrzywdzony nie zwracał się do I. C. w sprawie zwrotu tego zużytego elementu lub uzyskania sposobu nawiązania kontaktu z oskarżony, gdyż świadek P.-C. nic nie wiedziała o tej sprawie.

Oskarżony M. P. wyjaśnił, że kierownik serwisu wiedział o zabraniu zużytego elementu, a świadek A. B. (2) potwierdził na rozprawie, że nie było w tym zakresie żadnych ustaleń z szefem, interesowała go tylko kwestia wymiany kompresora i nie miał żadnej informacji od J. C. czy zużyty element ma zostać czy też może zostać zabrany. Dopiero po powrocie J. C. stwierdził, że ten element powinien zostać i dopiero wtedy świadek dostał polecenie wyjaśnienia tej sprawy z M. P., ale wówczas nie mógł z nim nawiązać kontaktu.

Analiza tych depozycji wskazuje zatem na istotne rozbieżności pomiędzy zeznaniami świadków A. B. (2) i J. C. w zakresie ustaleń odnośnie pozostawienia w firmie zużytego zespołu sprężarki od kompresora, a te rozbieżności należy rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Wobec zgonu świadka J. C. w dniu 31.07.2024r. (k.380), tych rozbieżności w depozycji obu świadków nie można już wyjaśnić na etapie postępowania odwoławczego.

Analiza tych odmiennych zeznań J. C. i A. B. (2) złożonych w toku dochodzenia i na rozprawie, w których właściwie nic się nie pokrywa z wcześniejszą wersją, prowadzi do wniosku, że świadek J. C. obciąża oskarżonego w sposób tendencyjny i mało wiarygodny. Świadek potwierdził odczytane zeznania na rozprawie, ale nie wytłumaczył tych różnic w swoich depozycjach .

Biorąc pod uwagę zaawansowany wiek świadka (lat 96) i deklarowane problemy z pamięcią, a także istotne rozbieżności w opisie negatywnych zachowań oskarżonego, nie sposób podzielić argumentacji prokuratora, że prawdziwa wersja zdarzenia została podana przez świadka J. C. w toku dochodzenia. Nie ma żadnego logicznego uzasadnienia dla uznania za wiarygodne tych pierwszych zeznań, skoro świadek miał interes w tym aby obciążyć oskarżonego, gdyż chciał odzyskać zużyty element sprężarki. Ponadto te zeznania z dochodzenia pozostają w sprzeczności z wersją przedstawioną przez A. B. (2) odnośnie tego, że nie było wcześniej ustaleń odnośnie pozostawienia w firmie zużytego elementu kompresora i nie otrzymał w tym zakresie żadnych poleceń od J. C., dlatego ta kwestia go nie interesowała.

W tych okolicznościach należy odwołać się do zasady wyrażonej w art. 5 § 2 kpk i rozstrzygnąć nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego.

Sąd Okręgowy podzielił w pełni motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawione w uzasadnieniu przez sąd I instancji. Wyjaśnienia oskarżonego zasługują w pełni na danie im wiary, skoro nie zostały skutecznie obalone wynikami przewodu sądowego.

W świetle tak ukształtowanych dowodów wszelkie wątpliwości należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego zgodnie z regułą in dubio pro reo.

Sąd Rejonowy przeprowadził wszystkie niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej czy też logicznej. Nie ma racji skarżący, że oceniając zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i prawidłowej wykładni należało przyjąć, że oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu przestępstwa, w sytuacji gdy brak na to jednoznacznego dowodu.

Stan nie dających się usunąć wątpliwości jest stanem niemożności poczynienia niewątpliwych ustaleń pomimo wykorzystania wszystkich przewidzianych prawem metod i w tym znaczeniu jest kategorią obiektywną. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia właśnie z powyższą sytuacją. Stwierdzić należy, że materiał dowodowy, ujawniony w toku postępowania w niniejszej sprawie, nie dostarczył wystarczających dowodów na popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu przestępstwa. W zaistniałej sytuacji, nie tyle uprawnieniem, co obowiązkiem Sądu, wynikającym z treści art. 5 § 2 k.p.k. było wydanie orzeczenia uniewinniającego.

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na treść tego orzeczenia poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów poprzez niesłuszne przyjęcie, że M. P. swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion zarzucanego mu aktem oskarżenia występku to jest, że oskarżony M. P. nie był zobowiązany do zwrotu zespołu sprężarki śrubowej od kompresora Atlas C. o wartości 3690 zł, co skutkowało uniewinnieniem M. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż nie realizując powyższego obowiązku oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 284 § 1 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych okazał się niezasadny. Ustalenia faktyczne, jakie na podstawie zebranych dowodów poczynił w tym zakresie Sąd Rejonowy, Sąd Odwoławczy ocenia, jako prawdziwe i dowodom tym odpowiadające. Sąd ten nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził wszystkie niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej czy też logicznej. W świetle niespójnych i sprzecznych zeznań świadka A. B. (2) i J. C. nie sposób ustalić jakie były ustalenia odnośnie zabrania wymienionego zespołu sprężarki śrubowej od kompresora Atlas C..

Nie sposób również przyjąć tak jak wskazał w zarzucie prokurator, że wartość tego elementu wynosiła 3690 złotych, gdyż jest to wartość wymienionego i sprawnego elementu kompresora śrubowego, co wynika z faktury VAT (k.4). Tymczasem ten wymieniony element sprężarki był zużyty i niesprawny, a zatem jego wartość musiała być znacznie niższa. Oskarżony wyjaśnił, że wymieniony element nie nadawał się już do regeneracji ze względu na znaczny stopień uszkodzenia i został zezłomowany. Wersja ta nie została skutecznie obalona, gdyż ten zabrany przez oskarżonego element nie został odnaleziony w toku dochodzenia i nie została określona jego rzeczywista wartość. Nie można zatem wykluczyć, że jego wartość nie przekroczyła wartości złomu i nie przekroczyła kwoty 800 złotych stanowiącej znamię wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.

Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że działanie oskarżonego nie wyczerpało znamion strony podmiotowej przestępstwa. Przepis art. 284 § 1 k.k. wymaga aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, a tym celem jest włączenie cudzej rzeczy ruchomej do majątku sprawcy lub postępowanie z tą rzeczą jak z własnym w inny sposób. Dla przyjęcia realizacji znamion przestępstwa przywłaszczenia od strony podmiotowej konieczne jest wykazanie, że oprócz obiektywnego rozporządzenia przez sprawcę cudzą rzeczą ruchomą jego działaniu towarzyszył zamiar tzw. animus rem sibi habendi , tj. zamiar zatrzymania tej rzeczy dla siebie albo innej osoby bez żadnego ku temu tytułu i ekwiwalentu. Warunkiem przyjęcia, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim , charakterystycznym dla przestępstwa przywłaszczenia jest wykazanie, że zachowanie sprawcy jednoznacznie wskazuje, bez żadnych w tym zakresie wątpliwości, na cel do jakiego zmierzał. Tymczasem z ujawnionego w tej sprawie materiału dowodowego wynika, że zużyty element sprężarki śrubowej od kompresora został zabrany przez konserwatora po wykonaniu naprawy, przy braku sprzeciwu ze strony kierownika serwisu (...), który nie otrzymał od swojego przełożonego żadnego polecenia w tym zakresie. Dopiero po powrocie z wyjazdu zagranicznego współwłaściciel serwisu (...) zażądał od kierownika serwisu spowodowanie zwrotu zużytego elementu, który zabrał konserwator. W tym jednak czasie nie było już kontaktu z oskarżonym, który przestał pracować dla firmy 4AirService i zmienił miejsce zamieszkania. Złożenie zawiadomienia o przestępstwie przywłaszczenia nastąpiło zatem bez zażądania od oskarżonego zwrotu zużytego zespołu sprężarki śrubowej.

Nie stanowi przywłaszczenia zatrzymanie rzeczy ruchomej, jeżeli z okoliczności sprawy nie wynika jednoznacznie towarzyszący działaniu sprawcy zamiar pozbawienia osoby uprawnionej własności tej rzeczy.

Z tych wszystkich względów zarzut prokuratora jest niezasadny.

Wniosek

O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż nie jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości, jak również nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 kpk, art. 454 kpk oraz art. 440 kpk.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok utrzymany w mocy w całości;

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że wskazane w apelacji uchybienia tj. obraza przepisów prawa procesowego i błąd w ustaleniach faktycznych, w niniejszej sprawie nie zaistniały. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji, właściwie oraz z zachowaniem reguł określonych w art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. ocenił cały, należycie zebrany i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy i na tej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne, a następnie wysnuł prawidłowy wniosek, iż brak w tej sprawie jednoznacznego dowodu pozwalającego przyjąć, że oskarżony M. P. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. Wyniki swego rozumowania Sąd Rejonowy zaprezentował w wyczerpującym, w pełni odpowiadającym wymogom art. 424 k.p.k., pisemnym uzasadnieniu, w którym bardzo dokładnie przedstawił ustalony stan faktyczny oraz wskazał, w jaki sposób powyższy stan faktyczny ustalił. Sąd I instancji wskazał również, które dowody uznał za wiarygodne, a którym dowodom tej wiarygodności odmówił.

Zgodnie z tym, co zostało przedstawione wyżej okoliczność jedynie odmiennej oceny dowodów przedstawione przez skarżącego jest podstawą niewystarczającą do skutecznego podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd orzekający w pierwszej instancji, w szczególności – a tak jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – gdy te oparte zostały o ocenę dowodów pozostającą pod ochroną art. 7 k.p.k., a w przeciwieństwie od przedstawionej przez apelującego, która była jedynie fragmentaryczna i nie uwzględniała wniosków wynikających w całościowej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Zaistniałe w sprawie wątpliwości nie pozwoliły na stwierdzenie, że oskarżony przywłaszczył sobie cudzą rzecz ruchomą w postaci zespołu sprężarki śrubowej od kompresora Atlas C. o wartości 3690 zł na szkodę firmy (...) s.j. M. J. Czech. Dlatego też, przy zastosowaniu zasady określonej w art. 5 § 2 k.p.k., wątpliwości te należało – jak to uczynił Sąd I instancji - rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego i wydać wyrok uniewinniający go od popełnienia zarzucanego mu czynu, bo wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu, że jest winny popełnienia zarzuconego przestępstwa. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione.

Każde rozstrzygnięcie (czy to przesądzające winę czy też uwalniające od odpowiedzialności karnej) musi znajdować oparcie w okolicznościach ujawnionych w ramach postępowania dowodowego. O ile jednak dla wydania wyroku uniewinniającego wystarczające jest uznanie, iż brak dostatecznych dowodów na poparcie stawianych mu zarzutów, o tyle dla skazania koniecznym jest wykazanie, że istnieje przynajmniej jeden dowód, na tyle jednoznaczny i stanowczy w swej wymowie, by wykluczyć jakiekolwiek inne, korzystne dla oskarżonego wersje zdarzenia. Innymi słowy – brak po stronie sądu meriti pewności, co do któregokolwiek z elementów identyfikujących konkretny czyn i niemożność stanowczego zanegowania wyjaśnień oskarżonego, musi być rozstrzygana przez stosowaniu zasady in dubio pro reo, to jest tłumaczenia wątpliwości na jego korzyść. Jak bowiem wskazywano w judykaturze, braków czy niedoskonałości dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego nie wolno stawiać na równi z ułomnościami dowodów, na podstawie których miałoby nastąpić ustalenie jego winy. Te ostatnie powinny być konsekwentne, logiczne swej wymowie i wykluczające jakiekolwiek wątpliwości.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10. 

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Brak numeracji

Obciążenie Skarbu Państwa kosztami procesu za postępowania odwoławcze nastąpiło na podstawie przepisów art. 632 pkt 2 kpk i art. 636 § 1 kpk . Zgodnie z treścią przepisu 636 § 1 kpk w sprawach z oskarżenia publicznego w razie nieuwzględnienia apelacji wniesionej wyłącznie przez oskarżyciela publicznego- koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu za udzielenie pomocy prawnej oskarżonemu w drugiej instancji orzeczono na podstawie § 17 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

7.  PODPIS

SSO Anna Zawadka

0.1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uniewinnienie oskarżonego w wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2024r. sygn. akt IV K 1115/22

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

Uchylenie

☐

Zmiana