Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 780/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 279/21

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

K. P. (1)

Dotychczasowa karalność

Sytuacja majątkowa

Karta karna - k.873-875

Informacja e - (...) k.872

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Karany

Sytuacja majątkowa

Karta karna

Informacja e - (...)

Załączone dokumenty zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. poprzez nieprawidłową ocenę zeznań pokrzywdzonej, podczas gdy fakt nadużywania alkoholu, leków oraz narkotyków powoduje, że nie można uznać jej zeznań za wiarygodnych, albowiem sama doprowadza się do stanu nieświadomości, co może powodować wadliwe postrzeganie rzeczywistości, a nadto pominięto fakt, że pokrzywdzona leczyła i się leczy się psychiatrycznie;

2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. poprzez nieprawidłową ocenę zeznań świadka E. S., albowiem nigdy nie była ona świadkiem negatywnego zachowania oskarżonego względem pokrzywdzonej i całość zeznań oparła na relacji pokrzywdzonej;

3. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny z wyjaśnień oskarżonego w zakresie jego relacji z pokrzywdzoną, podczas gdy prawidłowa ocena wyjaśnień oskarżonego prowadzi do wniosku o braku znęcania się oskarżonego nad pokrzywdzoną;

4. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. poprzez uznanie za wiarygodnych zeznań świadka K. P. (2), podczas gdy świadek nie wskazała, że widziała u pokrzywdzonej zasinienia tylko obrażenia po samookaleczeniu się (pokrzywdzona się cięła), a siniak na udzie widziała tylko raz;

5. naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez nieprawidłowe oddalenie wniosków o przesłuchanie świadków I. B. oraz A. S., albowiem posiadają oni wiedzę o relacjach oskarżonego z pokrzywdzoną, problemów psychiatrycznych pokrzywdzonej, składania fałszywych zawiadomień, nadużywania alkoholu, narkotyków oraz leków;

6. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej i jednostronnej oceny dowodu z zeznań świadków: A. S., P. P., P. G. oraz zbagatelizowaniem zeznań świadków, która świadczyły na korzyść oskarżonego i wskazywały na problemy natury psychicznej pokrzywdzonej;

7. naruszenie art. 170 § 1 p. 2 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku z dowodu z uzupełniającej opinii biegłej psycholog i opinii psychiatrycznej, albowiem pokrzywdzona nie stawiła się na badania, a nadto w opinii brak jest wskazania czy uzależnienie od substancji psychoaktywnych i nadużywanie ich wpływało na jej prawdomówność, a nadto z uwagi na problem pokrzywdzonej odnośnie nadużywania alkoholu, leków i narkotyków ma niewątpliwie wpływ na jej stan psychiczny;

8. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego tj. notatek policyjnych i dokumentacji medycznej pokrzywdzonej;

9. co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu przez Sąd I instancji na podstawie wadliwego ocenionego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że oskarżony nie wcześniej niż od stycznia 2018 r. do 17 grudnia 2019 r. w W. przy ul. (...)., a następnie przy ul. (...) znęcał się fizycznie nad żoną A. P., w ten sposób, że wielokrotnie zadawał jej uderzenia pięścią oraz otwartą dłonią w głowę, szarpał, popychał oraz kopał po ciele, a także znęcał się psychicznie, w ten sposób, że używał wobec pokrzywdzonej słów powszechnie uznawanych za obelżywe, poniżał, uniemożliwiał swobodne wychodzenie z domu, niszczył rzeczy do niej należące, kierował wobec niej groźby pozbawienia życia, które wzbudziły w niej uzasadnioną obawę ich spełnienia, albowiem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie wszystkich opisanych znamion czynu - brak bezpośrednich dowodów na groźby czy używanie wobec pokrzywdzonej słów obelżywych, a nadto brak jest dowodów bezpośrednich dowodów na przemoc fizyczną.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Ilość, rodzaj i wzajemne powiązanie zarzutów przemawiały za ich zbiorczym omówieniem. Tym bardziej, że wszystkie były bezzasadne.

Na wstępie przypomnieć należy, że by ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania dokonana została zgodnie z regułami art. 7 kpk konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia art. 7 kpk nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III KK 78/21, prezentowanie własnej - możliwej w realiach konkretnej sprawy - oceny dowodów, bez wykazania błędności tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie upoważnia jeszcze sądu odwoławczego do zajęcia w tej materii stanowiska odmiennego. Sąd odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, jest bowiem głównie sądem kontrolującym procedowanie przed sądem pierwszej instancji i stanowisko tego sądu może zakwestionować jedynie wówczas, gdy wykaże, że to postępowanie i jego wynik obrażają prawo.

Sąd Okręgowy podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 173/19. Wskazano w nim, że na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, apelacja obrońcy oskarżonego stanowiła jedynie subiektywną ocenę zaistniałych okoliczności i gołosłowną polemikę z zaskarżonym wyrokiem. Wbrew jego twierdzeniom, Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodne z regułami wynikającymi z art. 7 kpk, ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 207 § 1 kk. Kluczowe znaczenie miały tu zeznania pokrzywdzonej, które były nie tylko spójne, logiczne i wzajemnie uzupełniające się, ale też spontaniczne, wyważone - i co należy wyraźnie podkreślić - znajdujące potwierdzenie w innych dowodach. Słusznie obdarzono je zatem walorem wiarygodności. Tym bardziej, że w/w podawała szczegóły, których nie potrafiłaby wskazać, gdyby opisywane sytuacje nie miały faktycznie miejsca. Wprawdzie leczyła się psychiatrycznie w związku z depresją i nerwicą, zażywając przepisane jej leki, w tym psychotropowe, czego nie negowała, jednak brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, żeby ich nadużywała i żeby miało to negatywny wpływ na jej zdolność postrzegania i odtwarzania postrzeżeń. To samo tyczyło się nadużywania alkoholu i narkotyków, co de facto wynikało jedynie z twierdzeń oskarżonego.

Skarżący nie posiada wiedzy specjalnej. Dysponowała nią biegła z zakresu psychologii H. D., która uczestniczyła w przesłuchaniach pokrzywdzonej w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, po czym zarówno w dwóch opiniach pisemnych, jak i ustnej uzupełniającej wskazała, że jej zeznania należy uznać za szczere, prawdziwe, nie zawierające elementów wskazujących na kłamstwo lub konfabulację, a co za tym idzie mogące stanowić wartościowy materiał dowodowy. Co więcej, w aspekcie psychologicznym pokrzywdzona ujawnia cechy ofiary przemocy fizycznej i emocjonalnej (wysoki poziom lęku wobec osoby sprawcy, poczucie niepewności co do dalszych zachowań sprawcy wobec niej i małoletnich, bierno - zależna postawa wobec sprawcy, uległość wobec żądań, dystansowanie się i izolowanie społeczne wobec presji sprawcy, poczucie niższej wartości i zaniżona samoocena, uzależnienie materialne od sprawcy). Przy czym biegła nie tylko obserwowała pokrzywdzoną podczas składania depozycji w dniach 28 maja 2020 r. i 2 listopada 2021 r., ale również z przeprowadziła badanie psychologiczne w dniu 28 maja 2020 r., rozmawiała z pokrzywdzoną w dniu 2 listopada 2021 r. i zapoznała się z jej dokumentacją medyczną.

Chociaż pokrzywdzona nie stawiła się na badanie psychologiczne w dniu 16 czerwca 2020 r., odwołując je z powodu choroby matki, bezskuteczne były też kolejne próby, jednak biegła uznała, że ma wystarczająco dużą ilość informacji i nie jest to konieczne. Jak wskazała w/w pokrzywdzona nie wykazywała oznak urojeń, mimo upływu czasu i w takcie kolejnych przesłuchań konsekwentnie przedstawiając tę samą wersję wydarzeń. Z tych względów, zdaniem Sądu Okręgowego, dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego było zbędne. Dlatego słusznie oddalono wniosek w tym zakresie. Co zaś się tyczyło opinii biegłego psychiatry, to byłaby nieprzydatna dla oceny zeznań pokrzywdzonej. Służy do tego opinia psychologa. Ponadto u pokrzywdzonej nie stwierdzono choroby psychicznej, a jedynie depresję i nerwicę. Oczekiwania oskarżonego, który dążył do zdezawuowania pokrzywdzonej i podważenia przez nią zeznań, były oczywiście niewystarczające. Tym bardziej, że podczas kilkukrotnego przesłuchiwania na różnym etapie postępowania i przez różne osoby nie stwierdzono, żeby w/w znajdowała się pod wpływem alkoholu, leków czy narkotyków i żeby miało to wpływ na jej zeznania. Opieka pokrzywdzonej nad dziećmi, w tym ewentualnie nieprawidłowości w tym zakresie i ich skutki, nie były przedmiotem niniejszego postępowania.

Jeśli chodzi o pozostały materiał dowodowy, na którym się oparto, to również nie budził żadnych wątpliwości. Świadek E. S., będąca matką pokrzywdzonej, nie była bezpośrednim świadkiem zachowań oskarżonego, jednak wielokrotne, w tym osobiście, rozmawiała na ten temat z córką, która jej o tym opowiadała. Co więcej, podczas spotkań widziała nie tylko jej stan psychiczny, to jest zastraszenie i zapłakanie, ale też fizyczny, to jest wylewy i siniaki, sama doświadczając przemocy ze strony oskarżonego, który zabronił jej przychodzenia do ich miejsca zamieszkania i widywania się nie tylko z pokrzywdzoną, ale też wnukami. Nie było więc tak, że jej wiedza była wyłącznie zasłyszana. Świadek nie negowała niechęci wobec oskarżonego, która była zresztą wzajemna, jednak nie oznaczało to automatycznie, że jej depozycje były nieprawdziwe. Oceniając je Sąd Rejonowy wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, prawidłowo dając jej wiarę. Odnośnie zeznań świadka K. P. (2), to jako lekarz prowadzący dwie ciąże pokrzywdzonej miała z nią częsty i bezpośredni kontakt, widząc zasinienie na jej udzie i kierując na obdukcję. Co znamienne, pokrzywdzona tłumaczyła je w budzący wątpliwości sposób i prosiła, żeby tego nie odnotowywać w dokumentacji medycznej.

W tym miejscu wskazać należy, że z uwagi na zawód w/w, a co za tym idzie styczność z ofiarami przemocy domowej mogła bez trudu odróżnić ślady świadczące o próbach samobójczych od tych powstałych w innych okolicznościach. Co więcej, pokrzywdzona ewidentnie była uzależniona od oskarżonego, tłumacząc że musi się z nim skonsultować co do swojego leczenia i nie stawiając się do szpitala, bo nie wyraził na to zgody. Świadek K. P. (2), której relacje korespondowały z dokumentacją medyczną, nie odnotowała okoliczności, które miałyby negatywny wpływ na jej zdolność postrzegania i odtwarzania postrzeżeń. W tym w zakresie alkoholu, leków i narkotyków. Sąd Rejonowy trafnie uznał jej depozycje za wiarygodne i świadczące o winie oskarżonego. Dodatkowo świadek I. C., będąca znajomą pokrzywdzonej, wielokrotnie słyszała od niej o przemocy psychicznej i fizycznej ze strony oskarżonego. Nie zaobserwowała jej bezpośrednio, nie widziała też śladów pobicia, jednak była kolejną osobą, z której relacji wynikało sprawstwo oskarżonego. Ponadto relacje pokrzywdzonej i w/w świadków korespondowały z dokumentację medyczną, raportem interwencji policyjnych i notatnikami policyjnymi.

Odnośnie świadków A. S. i P. P., będących znajomymi oskarżonego, to nie mieli bezpośredniej styczności z pokrzywdzoną. Wiedza, którą dysponowali pochodziła wyłącznie od niego i sprowadzała się w dużej mierze do jego zastrzeżeń dotyczących opieki nad dziećmi. Z tych względów ich relacje nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Co do nadużywania alkoholu, to nie zostało to potwierdzone. Subiektywne i nie mające potwierdzenia w innych wiarygodnych dowodach twierdzenia oskarżonego były tu oczywiście niewystarczające. Jeśli natomiast chodzi o świadka P. G., to była jedynie właścicielką mieszkania, w którym zamieszkiwała rodzina i jedyna wiedza, jaką posiadała było nie szanowanie jej własności. W szczególności przez oskarżonego, który był najemcą, zostawiając lokal w bardzo złym stanie. Sąd Rejonowy słusznie oddalił wnioski dowodowe o ponowne przesłuchanie świadka A. S., albowiem przedstawił już swoją wiedzę w niniejszej sprawie i brak było ku temu podstaw. Co do przesłuchania I. B., to nie dysponowała wiedzą dotyczącą okresu zarzutu, opiekując się dziećmi dopiero od stycznia 2020 r. Jej przesłuchanie nie wniosłoby niczego istotnego. Tym bardziej, o czym była już mowa wyżej, że opieka nad dziećmi nie była przedmiotem niniejszego postępowania.

Co do dokumentacji, na której się oparto, to należy pamiętać, że to nie pokrzywdzona ją sporządziła. Zrobiły to inne uprawnione osoby, które nie miały jakiegokolwiek powodu, żeby odnotowywać treści określonej, niekorzystnej dla oskarżonego, treści. Tyczyło się to zwłaszcza dokumentacji medycznej, w której zanotowano własne spostrzeżenia dotyczące pokrzywdzonej, w tym jej stanu zdrowia. Wprawdzie opierano się, jak w przypadku każdego pacjenta, na relacji pokrzywdzonej, która każdorazowo składała wywiad, jednak brak jakichkolwiek podstaw, żeby miała bezpośredni wpływ na jej treść. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego, to jego wersja wydarzeń nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Co więcej, była sprzeczna z innymi dowodami, w tym zeznaniami pokrzywdzonej i w/w świadków, jak również w/w dokumentami. Oskarżony potwierdzał, że pomiędzy nim a pokrzywdzoną nie działo się najlepiej, jednak usiłował obarczyć pokrzywdzoną całą winą za ten stan rzeczy, twierdząc że to on jest ofiarą, a nie odwrotnie. Jednocześnie całkowicie stracił z pola widzenia okoliczność, że nie tylko ona borykała się z problemami natury psychicznej. On sam także korzystał z pomocy specjalistów, a w/w poznali się w szpitalu psychiatrycznym. Co więcej, z opinii sądowo - psychiatrycznej dotyczącej jego osoby wynikało, że oskarżony jest uzależniony od benzodiazepin.

Zdaniem Sądu Okręgowego oskarżony znęcał się psychicznie i fizycznie nad pokrzywdzoną, a wszelkie swoje nieprawidłowe zachowania tłumaczył rzekomą „troską”, jednocześnie starając się przerzucić na pokrzywdzoną całą winę za ten stan rzeczy. Przykładowo dotyczyło to utrudniania kontaktu z jej matką, która jego zdaniem wprowadzała negatywne wzorce i niewskazane było, żeby pokrzywdzona się z nią spotykała. Chociaż twierdził, że nie ograniczał w/w w zakresie finansowym, to zarazem przyznał, że oczekiwał od niej wytłumaczenia się, na co wydaje pieniądze. Idąc dalej twierdził, że nie niszczył jej telefonu komórkowego, a gdy ona to robiła, to kupował jej nowe bądź użyczał swój, żeby po chwili potwierdzić, że odebrał jej telefon i wyjął z niego kartę. Ponadto twierdził, że pokrzywdzona nie chodziła na opłacone wizyty lekarskie, podczas gdy pozostawało to w sprzeczności z faktami, a w/w nie stawiła się jedynie w szpitalu z uwagi na brak zgody oskarżonego. Powyższe przykłady dowodzą, że oskarżony manipulował faktami, a rzekome nadużywanie alkoholu, leków i narkotyków, podobnie jak nieprawidłowości w opiece nad dziećmi, miały w jego zamyśle stać się głównym przedmiotem niniejszej sprawy i de facto dowieźć nie jego niewinności, ale wręcz winy pokrzywdzonej.

Jednocześnie wątpliwości nie budziły pozostałe rozstrzygnięcia. W szczególności wymierzona oskarżonemu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, której nie sposób uznać za niewspółmierną, w dodatku rażąco, jak również orzeczona wobec pokrzywdzonej nawiązka w wysokości 10.000 złotych, która zrekompensuje jej wszelkie negatywne skutki psychicznego i fizycznego znęcania się nad nią przez oskarżonego. Jej wysokość także nie była wygórowana, nie odbiegając od innych orzekanych w tego typu sprawach. Zarazem prawidłowo orzeczono zakaz zbliżania się do niej na odległość mniejszą nić 50 metrów na okres 5 lat, który pozwoli uniknąć popełnienia kolejnego przestępstwa na jej szkodę.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Jak już wyżej wskazano, zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego były niezasadne. Z tych względów brak było również podstaw do uwzględnienia wniosku.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 279/21

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Jak już wyżej wskazano, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktycznie. Nie dopuścił się tez innych uchybień. Z tych względów zaskarżony wyrok był prawidłowy i należało utrzymać go w mocy.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

K. P. (1)

II

Sąd Okręgowy, na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk, art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciążył go pozostałymi wydatkami tego postępowania. Powyższe jest naturalną konsekwencją nieuwzględnienia apelacji. Bez wątpienia oskarżony jest w stanie uiścić w/w należności.

7.  PODPIS

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika – 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 279/21

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

zmiana