Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1011/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.1Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 24 marca 2025 r., sygn. akt IV K 954/22 przeciwko M. W..

0.1Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

M. W.

Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną

k. 902-909 - Informacja z KRK

2.

Sytuacja majątkowa oskarżonego

k. 881 - EPUAP

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

1, 2

Dane o karalności z systemu KRK, sytuacja majątkowa oskarżonej z systemu EPUAP

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

APELACJA OBROŃCY OSKARŻONEGO

Lp.

Zarzuty obrońcy oskarżonego

1.1.

obraza przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść skarżonego wyroku:

a)  art. 344a § 1 i 2 k.p.k., art. 22 § 3 k.p.k., art. 313 § 1, la, 2, 3, 4 k. p. k., art. 325 g § 2 i 3 k.p.k. poprzez: procedowanie i nadanie postępowaniu dalszego biegu bez zwrócenia akt oskarżycielowi publicznemu celem uzupełnienia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na ogłoszeniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów i przesłuchanie Pana M. W. w charakterze podejrzanego w okresie zawieszenia postępowania karnego, co stanowiło przejaw naruszenia prawa do obrony oskarżonego, który nie został formalnie poinformowany o swych prawach, co miało wpływ na nieprawidłowości w ustaleniu biegu terminu przedawnienia czynu zarzucanego oskarżonemu, jak też, co spowodowało uniemożliwienie oskarżonemu realizacji jego praw zgodnie z obowiązującymi przepisami i odnalazło skutek w wydaniu względem oskarżonego bezpodstawnie wyroku skazującego, co zaś implikuje potrzebę przeprowadzenia przewodu sądowego w całości na nowo po uzupełnieniu ww. istotnych braków postępowania przygotowawczego;

b)  art. 344a § 1 i 2 k.p.k., art. 334 § 3 zd. 1 k.p.k., art. 130 k.p.k., art. 131 § 1. k.p.k., art. 132 § 1, la, 2, 3, 4 k.p.k., art. 133§ 1, 2, 2a, 3 k.p.k. poprzez brak zwrotu akt oskarżycielowi publicznemu celem uzupełniania istotnych braków postępowania przygotowawczego, mimo wniosku obrońcy zgłaszającego brak doręczenia przez oskarżyciela publicznego oskarżonemu zawiadomienia o przesłaniu aktu oskarżenia z dnia 28 września 2022 r. (k. 286), na skutek czego oskarżony nie został w ustawowym terminie przez oskarżyciela publicznego pouczony o swych prawach, w tym o regulacji o treści przepisów art. 343, art. 343a i art. 378a co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego i dokonania ustaleń sprzecznych z faktami w przedmiocie rzekomego sprawstwa M. W., które to implikują potrzebę przeprowadzenia przewodu sądowego w całości, zaczynając od konieczności doręczenia oskarżonemu formalnie, (po zwrocie akt oskarżycielowi) oskarżonemu aktu oskarżenia wraz z pouczeniami;

c)  art. 338 § 1, la, 2 k.p.k., art. 130 k.p.k., art. 131 § 1. k.p.k., art. 132 § 1, la, 2, 3, 4 k.p.k., art. 133 § 1, 2, 2a, 3 k.p.k. poprzez brak doręczenia, w formie przewidzianej przepisami prawa, oskarżonemu aktu oskarżenia wraz ze stosownymi pouczeniami, co spowodowało, iż oskarżony nie został formalnie poinformowany o treści aktu oskarżenia wraz z jego uzasadnieniem, nie pozyskał wiedzy o tym, iż ma prawo do złożenia odpowiedzi pisemnej, zgłoszenia wniosków dowodowych, nie został również formalnie zawiadomiony na odpowiednim etapie postępowania, o treści art. 291 § 3, art. 338a, art. 338b, art. 341 § 1, art. 349 § 8 zdanie trzecie, art. 374, art. 376, art. 377 i art. 422 k.p.k. oraz o tym, że w zależności od wyniku procesu może być obciążony kosztami wyznaczenia obrońcy z urzędu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego i dokonania ustaleń sprzecznych z faktami w przedmiocie rzekomego sprawstwa M. W., które to implikują potrzebę przeprowadzenia przewodu Sądowego w całości, zaczynając od konieczności doręczenia oskarżonemu formalnie, (po zwrocie akt oskarżycielowi), oskarżonemu aktu oskarżenia wraz z pouczeniami;

d)  art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 2 § 1 pkt 1) i 2) oraz art. 2 § 2 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego, (tj. wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz sądowym (k. 615-616, 646-647,642-643), z których wprost wynika, iż dane do rejestracji karty sim pozyskano na skutek zagubienia przez oskarżonego dowodu osobistego, zeznań świadka A. K. złożonych w postępowaniu przygotowawczym i sądowym (k. 167-176, 188), z których nie wynika jakiekolwiek powiązanie z oskarżonym, zeznań pokrzywdzonego J. S. (k. 1, 2, 626), który nie rozpoznał głosu oskarżonego i którego zeznania nie pozwalają na jakiekolwiek powiązanie oskarżonego z zarzucanym mu czynem, informacji udzielonej przez jednostkę Policji w G. — k. 682, która, wbrew dedukcji Sądu nie wyklucza prawdziwości zeznań oskarżonego, co do zagubienia przez niego dowodu osobistego oraz orzeczeń dotyczących poprzednich skazań oskarżonego (k. 192-193, 426-431, 807-814, 210-259,265-282,297,307, 350,354-392, 395-400, 479-483, 521, 670-673,737-747), które nie mogą stanowić podstawy dla skazania w niniejszej sprawie z uwagi na odrębność rozpoznania, a które to zostały przeanalizowane wyłącznie na niekorzyść oskarżonego tj. z wyłączeniem orzeczeń, w jakich doszło do uniewinnienia oskarżonego, tj. np. w sprawie o sygn. akt: X K 798/22 Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie X Wydział Karny (k. 603-620), w którym to postępowaniu, przy niemal tożsamym stanie faktycznym, wobec braku choćby zamkniętego łańcucha poszlak uniewinniono oskarżonego od zarzucanego mu czynu, co w konsekwencji doprowadziło do sprzecznych z materiałem dowodowych ustaleń faktycznych, rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego i w konsekwencji bezpodstawnego przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego, mu czynu:

e)  art. 170 § 1 pkt 2) k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 2 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie na rozprawie dnia 11 lutego 2025 r. wniosków dowodowych z pkt 6, 7, 8 z wniosku obrońcy oskarżonego z dnia 22 stycznia 2024 r. (k. 639-640), tj. wniosków o:



o zwrócenie się do (...) sp. z o.o. ul. (...), (...)-(...) W. I zobowiązanie placówki do udzielenia informacji, czy przedsiębiorstwo to zatrudnia, bądź zatrudniało, ewentualnie udzielało zlecenia osobie o danych: K. J., zaś w razie ustalenia, iż osoba taka była zatrudniana/podlegała stosunkowi zlecenia, zobowiązanie do przedstawienia danych adresowych Pani K. J. i wezwanie ww. osoby w charakterze świadka na okoliczność zasad współpracy z (...) (...) sp. z o.o., jak i okoliczności wystawienia przez nią faktury vat pro forma: nr (...) z 12.02.2020 r.;



zwrócenie się do (...) sp. z o.o. ul. (...), (...)-(...) W. i zobowiązanie ww. przedsiębiorcy do udzielenia informacji, czy przedsiębiorstwo to posiada w swych danych księgowych fakturę vat pro forma: nr (...) z 12.02.2020 r. na kwotę 3.900,00 zł oraz zobowiązaniem do przedłożenia jej do akt niniejszego postępowania, a następnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ww. informacji oraz dokumentu księgowego na okoliczność warunków i legalności wystawienia faktury VAT pro forma: nr (...) z 12.02.2020 r.;



następnie, w wypadku ustalenia adresu do Pani K. J. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania jej w charakterze świadka na fakt: okoliczności wystawienia przez nią FV pro forma: nr (...) jako (...) sp. z o.o. 12.02.2020 r. na kwotę 3.900,00 zł oraz okazanie świadkowi tejże faktury z kart postępowania - tj. karty 11 i nieuzasadnione przyjęcie, iż wnioski te nie maja znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy mogłyby one bezwzględnie stanowić podstawę dla ustalenia prawdziwego sprawcy czynu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony M. W. dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa:

f)  art. 170 § 1 pkt 2) k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 2 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie na rozprawie dnia 11 lutego 2025 r. pkt 5. wniosku obrońcy oskarżonego z dnia 22 stycznia 2024 r., (k. 639-640), tj. o zobowiązanie Pani A. K. do przedłożenia do akt niniejszego postępowania posiadanej przez nią korespondencji na portalu (...), bądź (...), która miałaby dotyczyć oferty pracy, w odpowiedzi na którą, jak zeznała wysłała dane ze swojego dowodu osobistego i dokonała wpłaty w kwocie 20 zł, oraz zobowiązanie jej do przedłożenia potwierdzenia dokonania przez nią opłaty w kwocie 20 zł w odpowiedzi na ofertę pracy — a następnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tak dostarczonych dokumentów na fakt okoliczności udostępnienia przez Panią A. K. jej danych z rachunku bankowego oraz adresu mailowego; oraz pozostawienie bez rozpoznania tożsamego wniosku złożonego przez obrońcę do protokołu na rozprawie z dnia 24 marca 2025 r. i nieuzasadnione przyjęcie, iż wniosek ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy mogłyby one bezwzględnie stanowić podstawę dla ustalenia prawdziwego sprawcy czynu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony M. W. dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa:

g)  art. 170 § 1 pkt 5) k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 2 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie na rozprawie dnia 24 marca 2025 r. wniosku obrońcy oskarżonego o uzupełniające przesłuchanie świadka A. K. w drodze wideokonferencji na okoliczność weryfikacji sprzeczności zeznań złożonych dotychczas przez świadka z dokumentacją bankową przedłożoną do akt oraz celem wykazania niemożności powiązania wpłaty środków z osobą oskarżonego, oferty pracy oraz oferty sprzedaży sprzętu zakupionego przez pokrzywdzonego z osobą oskarżonego i nieuzasadnione przyjęcie, iż wniosek ten w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania, podczas gdy został on zgłoszony przez obrońcę na skutek rozbieżności wynikających z zeznań świadka złożonych w postępowaniu sadowym, tj. 16 grudnia 2024 r. po przesłuchaniu świadka w drodze pomocy sadowej przez Sad Rejonowy w Lesznie pod sygn. akt: II Ko 1235/24. a zatem jego złożenie stało się zasadne i konieczne właśnie na tym etapie postępowania oraz w związku z brakiem przedłożenia przez ww. świadka dokumentów w terminie 7 dni wyznaczonym przez ww. Sad Rejonowy w Lesznie, zaś dowód z uzupełniającego przesłuchania świadka nie tylko pozwoliłby na wyjaśnienie rozbieżności zeznań świadka z dokumentacja bankowa, lecz również mógłby stanowić podstawę dla ustalenia prawdziwego sprawcy czynu,

co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony M. W. dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1.  W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że apelacja jest bardzo rozbudowana, aczkolwiek w znacznej części pomija unormowanie z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., który stanowi, że zarzucając obrazę przepisów postępowania, czy też błąd w ustaleniach faktycznych należy zawsze wykazać, że sygnalizowane uchybienia mogły mieć wpływ na treść orzeczenia. Nie wystarczy zacytować przepisu, opisać rzekomego uchybienia. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, w jaki sposób ewentualny błąd sądu wpłynął na treść wyroku i w jakim zakresie.

2.  W tej nieskomplikowanej sprawie obszerność apelacji nie wpływa na jej jakość, gdyż w zasadzie prezentuje wszystko, co obrońca dostrzegł w sprawie, w części w oderwaniu od akt sprawy. Rozbudowanie zarzutów nie spowodowało, że środek odwoławczy stał się bardziej uargumentowany, a wyrok sądu niesłuszny. O wartości apelacji w kontekście zapadłego rozstrzygnięcia świadczy trafność zarzutu, która w dużej mierze zależy od syntetycznej analizy sprawy pod kątem wystąpienia uchybień oraz precyzyjnego wykazania ich możliwego wpływu na treść orzeczenia. Tak, by sąd odwoławczy podążając za tokiem rozumowania skarżącego mógł ustalić, czy faktycznie uchybienie miało wpływ na treść wyroku i jakie będą tego konsekwencje.

3.  W pierwszej kolejności adwokat K. K. zarzuciła naruszenie szeregu przepisów postępowania, to jest art. 344a § 1 i 2 k.p.k., art. 22 § 3 k.p.k., art. 313 § 1, la, 2, 3, 4 k. p. k., art. 325 g § 2 i 3 k.p.k., art. 334 § 3 zd. 1 k.p.k., art. 130 k.p.k., art. 131 § 1. k.p.k., art. 132 § 1, la, 2, 3, 4 k.p.k., art. 133 § 1, 2, 2a, 3 k.p.k., art. 338 § 1, la, 2 k.p.k. (punkty a, b i c apelacji). W uzasadnieniu apelacji obrońca opisuje dokonaną przez siebie analizę akt postępowania przygotowawczego, z powołaniem się na orzecznictwo. Nie wskazuje natomiast, w jaki sposób stwierdzone przez nią uchybienia, które zresztą nie zostały w całości potwierdzone, miały wpływ na treść wydanego wyroku.

4.  W pierwszej kolejności obrońca zarzuca sądowi procedowanie i nadanie postępowaniu dalszego biegu bez zwrócenia akt oskarżycielowi publicznemu celem uzupełnienia istotnych braków postępowania przygotowawczego „ polegających na ogłoszeniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów i przesłuchanie Pana M. W. w charakterze podejrzanego w okresie zawieszenia postępowania karnego, co stanowiło przejaw naruszenia prawa do obrony oskarżonego, który nie został formalnie poinformowany o swych prawach, co miało wpływ na nieprawidłowości w ustaleniu biegu terminu przedawnienia czynu zarzucanego oskarżonemu, jak też, co spowodowało uniemożliwienie oskarżonemu realizacji jego praw zgodnie z obowiązującymi przepisami i odnalazło skutek w wydaniu względem oskarżonego bezpodstawnie wyroku skazującego, co zaś implikuje potrzebę przeprowadzenia przewodu sądowego w całości na nowo po uzupełnieniu ww. istotnych braków postępowania przygotowawczego”.

5.  Zarzut ten odnosi się do braku działania przez sąd z urzędu, gdyż przed otwarciem przewodu sądowego wniosek taki nie został złożony przez obrońcę oskarżonego. Samo przedstawienie zarzutów przed wydaniem decyzji o podjęciu postępowania, które zostało zawieszone z uwagi na poszukiwania oskarżonego w tej konkretnej sprawie, nie miało żadnego wpływu na treść wyroku, szczególnie w kontekście obliczenia biegu terminu przedawnienia. Natomiast nie jest prawdą, że oskarżony nie został pouczony o swoich prawach, gdyż osobiście podpisał pouczenie w postępowaniu przygotowawczym – k. 140141 zawierające wszystkie wskazane przez obrońcę przepisy i szereg innych.

6.  Co więcej – jak wynika z akt sprawy  obrońca na początku postępowania sądowego nie podnosiła swoich wątpliwości i nie złożyła wniosku o zwrot sprawy prokuratorowi celem uzupełnienia postępowania przygotowawczego. Na rozprawie w dniu 22 września 2023 roku, kiedy to oskarżony po raz pierwszy został doprowadzony do sądu i otwarto przewodów sądowy, strony oraz obecna obrońca nie zgłaszały wniosków formalnych i merytorycznych przed otwarciem przewodu sądowego. Obrońca miała zatem możliwość zakomunikowania sądowi własne wątpliwości we właściwym czasie.

7.  Wniosek taki został natomiast złożony na ostatnim terminie rozprawy w dniu 24 marca 2025 roku. Sąd prawidłowo nie uwzględnił wniosku obrońcy o zwrot aktu oskarżenia po półtora roku procesu i słusznie uznał, że akta sprawy nie wykazywały istotnych braków w postępowaniu przygotowawczym. Dodatkowo podać należy, że wniosek zmierzał w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, w szczególności wobec bierności działania obrońcy w tym przedmiocie i był zdecydowanie spóźniony.

8.  Decyzja sądu o zwrocie sprawy prokuratorowi powinna zapaść przed rozpoczęciem rozprawy. Sposób procedowania sądu po ujawnieniu w toku rozprawy istotnych braków postępowania przygotowawczego normuje przepis art. 396a § 1 k.p.k., nie przewidując możliwości zwrotu sprawy prokuratorowi, co niewątpliwie stanowi realizację zasady ekonomiki procesowej (por. postanowienie SN z 17.10.2007 r., WZ 40/07, LEX nr 476284; zob. także uchwała SN z 25.02.1999 r., I KZP 36/98, OSNKW 1999/3–4, poz. 14, oraz postanowienie SN z 23.01.2001 r., WZ 1/01, LEX nr 550452).

9.  Obrońca w kolejnych dwóch zarzutach stara się wykazać liczne nieprawidłowości w zakresie pouczeń dla oskarżonego i doręczenia mu aktu oskarżenia. Ponowić należy, że we właściwym czasie wątpliwości tych nie przedstawiała sądowi rejonowemu. Poza tym jej interpretacja jest odmienna od oświadczeń samego oskarżonego. I tak odnośnie braku w aktach potwierdzenia doręczenia oskarżonemu aktu oskarżenia wraz ze stosownymi pouczeniami – zauważyć należy, że oskarżony już w dniu 28 czerwca 2023 roku w piśmie do sądu poddawał sygnaturę tego toczącego się postępowania (k. 513), a w następnych pismach wniósł o połącz enie spraw. Tym samym od samego początku wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ.

10.  Mija się z prawdą obrońca podając, że „treść protokołu rozprawy z 22 września 203 roku wskazuje że oskarżony absolutnie nie przyznał, że otrzymał akt oskarżenia” (strona 10 apelacji), skoro na k. 615 na pierwszej stronie protokołu rozprawy widnieje zapis oświadczenia oskarżonego „Ja odbywam kilka kar do 2047 roku, nie osiągam żadnych dochodów, mam 4 córki i żonę, córki są niepełnoletnie, żona nie pracuje, nie posiadam majątku, stan zdrowia dobry nie leczony psychiatrycznie, owo i neurologicznie, akt oskarżenia otrzymałem.”

11.  Akt oskarżenia został mu wysłany wraz ze stosowanymi pouczeniami, zatem twierdzenia obrońcy o rzekomych uchybieniach sądu nie znalazły potwierdzenia w aktach sprawy. Nie jest bowiem konieczne, choć pożądane, by do akt sprawy dołączyć formalne potwierdzenie doręczenia aktu oskarżenia, skoro oskarżony osobiście oświadcza, że taki akt oskarżenia otrzymał. Z pewności nie jest to uchybienie, które mogłoby mieć wpływ na treść wyroku.

12.  Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów podnieść należy, że nie doszło do naruszenia art. 4 k.p.k., czy art. 2 k.p.k. Przepisy mówiące o celach procesu, stanowiące jego generalne zasady nie mogą stanowić, skutecznej podstawy odwołania, w sytuacji gdy treść art. 438 pkt 2 k.p.k. wymaga wykazania wpływu obrazy przepisów postępowania na treść orzeczenia. Powołanie się na art. 2 § 2 k.p.k., zawierający wymóg oparcia wszelkich rozstrzygnięć o prawdziwe ustalenia faktyczne nie może służyć krytyce dokonanej oceny dowodów. Aby zasadnie, tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 k.p.k. nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na wyłącznie subiektywnym odczuciu strony, która wynika niejednokrotnie z odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się tylko na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach jako bezzasadny

13.  Poza powyższym od dawna jednolicie prezentowany jest pogląd, że przepisy art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. mają charakter rozłączny. Dopiero w sytuacji, gdy sąd przeprowadzi postępowanie w sposób pełny i podda zebrane dowody ocenie spełniającej rygory art. 7 k.p.k., może nastąpić zastosowanie zasady z art. 5 § 2 k.p.k. I o naruszeniu tego przepisu można mówić wówczas, gdy tak przeprowadzona ocena dowodów potwierdzi istnienie wciąż niedających się – w oparciu o nią – usunąć wątpliwości (przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r., V KK 127/14). Równocześnie przepis art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, jakie może powziąć sąd orzekający, a nie strona. Gdyby sąd je powziął, a nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu.

14.  Sąd zauważa, że przy stawianiu zarzutów art. 7 k.p.k. sprowadzających się do dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę nie można ograniczać jedynie do zaprezentowania własnego, arbitralnego stanowiska. Nie można ograniczyć się do prostego zanegowania dokonanej oceny i stwierdzenia, że za wiarygodne winny być uznane jedynie wybrane dowody, patrz korzystne dla oskarżonego, w tym jego wyjaśnienia. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd rejonowy, w tym zasad wiedzy, logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Dodatkowo konieczne jest wykazanie przez skarżącego, że te prezentowane dowody przeciwne, ocenione swobodnie, nie jednostronnie, czy też dowolnie, w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego winny uzyskać walor wiarygodności.

15.  Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów należy poczynić trzy uwagi ogólne. Po pierwsze postępowanie karne to konglomerat dowodów, który winny być analizowane we wzajemnym powiązaniu. Indywidualna interpretacja jakiegokolwiek dowodu bez wzajemnego powiązania z całością dostępnego materiału dowodowego nie jest w stanie sprostać zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego.

16.  Po drugie faktem jest, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną za czyny za art. 286 § 1 k.k., gdyż jego karta karna obejmuje 61 skazań począwszy od 2009 roku. Sąd nie przeczy, że w jego sprawach mogły zapaść wyroki uniewinniające. Natomiast każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie, w oparciu o konkretnie przeprowadzone dowody. Żaden wcześniejszy wyrok skazujący nie jest samodzielnym dowodem na popełnienie innego czynu, tak samo żaden wyrok uniewinniający nie jest automatycznie podstawą do uniewinnienia oskarżonego w każdej innej podobnej sprawie. Oczywistym jest, że każdy sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Niemniej jednak, w sytuacji zbieżności działań podejmowanych przez oskarżonego w tożsamym czasie, prawomocnie osądzonych w innych postępowaniach sąd nie może pominąć okoliczności ujawnionych w wyrokach innych sadów, jeżeli tylko ma to wpływ na prawidłowe dokonanie oceny materiału dowodowego w tym toczącym się postępowaniu. Dane wynikające z poprzednich skazań, w tym prawomocne wyroki są jednym z dowodów sprawie i podlegają swobodnej ocenie, także co do oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego.

17.  Po trzecie przedmiotem niniejszego postępowania jest czyn zarzucany oskarżonemu i jego zawinienie a nie ustalanie przez sąd odpowiedzialności karnej innych osób, które mogły mieć udział w czynie, który został przypisany przez sąd. W tym postępowaniu oskarżony stanął pod zarzutem tego, że w dniu 12 lutego 2020r. w nieustalonym miejscu w W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3900 złotych, w ten sposób, że podając się za pracownika sklepu ze sprzętem AGD wystawił do sprzedaży na portalu (...) robota kuchennego (...), a następnie pomimo wpłacenia pieniędzy na konto o nr (...) nie przesłał kupującemu zamówionego towaru.

18.  Rację ma sąd pierwszej instancji, że zebrany w tej sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, wykazu połączeń telefonicznych, dokumentacji bankowej i wymienionych w uzasadnieniu wcześniejszych wyroków skazujących dowodzi w sposób nie budzący wątpliwości, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn. Sąd, wbrew twierdzeniom obrońcy, ocenił wszystkie zebrane dowody w sposób zgodny z treścią art. 7 k.p.k.

19.  Z zeznań J. S. wynika, że w dniu 11 lutego 2020 roku wraz z żoną zauważył na portalu (...) ofertę robota kuchennego (...) za kwotę 3900 zł. Oferta wyglądała jak oferta sklepu (...). Po wysłaniu informacji za pośrednictwem (...), gdyż w ofercie nie było numeru telefonu, zadzwonił do niego mężczyzna z numeru (...), który podał się za pracownika sklepu. Pokrzywdzony otrzymał fakturę pro forma nr (...), rzekomo wystawioną przez K. J., bez odręcznego podpisu. Pokrzywdzony w dniu 12 lutego 2020 roku przelał na konto (...) kwotę 3900 zł. Zaksięgowanie przelewu nastąpiło w dniu 13 lutego 2020 roku. Po dokonaniu wpłaty oczekiwał na nadesłanie urządzenie, co nie nastąpiło, a telefon nie odpowiadał. Potem skontaktował się z infolinią (...) i otrzymał informację, że firma nie wystawia produktów za pośrednictwem portalu (...).

20.  Jak wynika z informacji sieci (...) numer (...) należał do oskarżonego i został zarejestrowany w dniu 11 lutego 2020 roku i wyrejestrowany w dniu 23 marca 2021 roku. Natomiast konto bankowe, na które dokonano przelewu należało do A. K.. W dniu 13 lutego 2020 roku na wyżej wskazane konto bankowe dokonywano szeregu logowań, między innymi za pośrednictwem sieci (...). Z tego konta w dniu 13 lutego 2020 roku, czyli w dniu zaksięgowania wpłaty od pokrzywdzonego, dokonano czterech następujących po sobie wypłat na łączną kwotę 3900 zł (2000 zł, 1000 zł, 600 zł, 300 zł) w bankomacie przy ul. (...) (...) w W..

21.  Biorąc powyższe po uwagę, wobec zarejestrowania numeru telefonu na oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonego, że rozmawiał z mężczyzną sąd prawidłowo ustalił, że z pokrzywdzonym rozmawiał oskarżony, to on podawał się za pracownika sklepu, przesłał fałszywą fakturę, następnie obiecywał szybką wysyłkę zakupionego sprzętu, do czego nie doszło. Nie ma żadnego innego dowodu, który zaprzeczałby tym ustaleniom, a wersja podawana przez oskarżonego została wykluczona.

22.  Sąd ma na uwadze to, że oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności, niemniej jednak jeżeli decyduje się na składanie wyjaśnień, to podlegają one ocenie na równi z innymi dowodami, ale także w powiązaniu z innymi dowodami. Niezwykle istotnym jest, czy oskarżony odnosząc się do stawianego zarzutu przedstawił wersję, którą osoba zdolna do krytycznego myślenia może zaakceptować.

23.  Wersja podana przez M. W. o rzekomej kradzieży dowodu osobistego i zarejestrowaniu na jego dane różnych kart SIM po pierwsze jest nieprawdopodobna, biorąc pod uwagę całość jego wyjaśnień składanych na różnym etapie postępowania. Po drugie nie została potwierdzona żadnym dokumentem, przykładowo poprzez załączenie dowodu zgłoszenia na Policję, po trzecie została zaprzeczona przez Policję.

24.  Oskarżony podał, że zgubił dowód osobisty będąc w T.. W toku postępowania przygotowawczego stwierdził, że zgłosił jego kradzież w 2019 roku w G.. W toku postępowania sądowego wyjaśnił, że zgubił dowód w 2018 roku lub 2019 roku. Początkowo podał, że zagubienie dowodu zgłosił w 2021 roku, potem sprostował, że wyrobił dowód w 2021 roku, a zgłosił w 2018 roku. Oceniając tej treści wyjaśnienia, zresztą nie jedyne, dokonano prawidłowej i krytycznej ich oceny. Rację ma sąd pierwszej instancji, że oskarżony jest osobą dorosłą, w dacie czynu był 34–letnim mężczyzną. Za sprzeczne z zasadami i doświadczenia życiowego, ale także logiki należy uznać, aby osoba dorosła, która zgubiła dowód osobisty, aż trzy lata zwlekała z wyrobieniem nowego dowodu osobistego, który jest przecież konieczny do załatwiania wielu spraw. Oskarżony, jak sam podał na swoim utrzymaniu miał 5 osób, czwórkę dzieci w wieku 4 lata, 3 lata i dwójkę 3 miesięcznych oraz żonę, prowadził własną działalność gospodarczą. Choć w tej sprawie podał, że nie ma żadnego majątku (przesłuchanie 15 lutego 2022 roku), to w sprawie II K 763/21 Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim (przesłuchanie 18 maja 2022 roku) podał, że posiada dwa samochody (p. (...) i m. (...)) oraz jest współwłaścicielem dwóch budynków. Rację ma sąd, że sytuacja osobista i majątkowa oskarżonego wskazuje, że musiał posługiwać się dowodem osobistym w tak długim czasie.

25.  Weryfikując takie wyjaśnienia kluczowym dowodem jest informacja zawarta w piśmie Policji z dnia 14 lutego 2024 roku, z której wynika, że dokonano sprawdzenia systemów policyjnych i nie odnotowano faktu zgłoszenia zagubienia dokumentów (k. 682). Oznacza to, że oskarżony nie podał prawdy.

26.  Rację ma sąd pierwszej instancji wskazując, że w sprawie II K 763/21 Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim oskarżony wyjaśnił na rozprawie w dniu 18 maja 2022 roku (wyjaśnienia potwierdzone w tej sprawie), że w latach 20182021 roku zajmował się „obrotem rachunkami bankowymi (…) Funkcja mojej firmy polegała na tym, że szukaliśmy osób, które mają rachunki bankowe i chcą je sprzedać lub wynająć. (…) Pobieraliśmy opłatę od każdego rachunku bankowego w wysokości 5001000 złotych. Osoba sprzedająca, jak i kupująca miały dostęp do rachunku bankowego i kodów aplikacji bankowej. (…) my też stawialiśmy tylko ogłoszenia, że szukamy osób które chcą sprzedać konto bankowe. Osoba, która sprzedawała konto dostawała 10% od każdego przelewu który miał być wykonany na tym koncie. Czasami było tak, że osoba sprzedająca nie chciała udostępnić swojego telefonu, wtedy była akceptacja na moją firmę na kartę (...). (…) Miałem 5001.000 złotych za każde konto bankowe od osoby kupującej, a kont było tysiące.” (k. 643).

27.  Rację ma sąd pierwszej instancji, że nie ma czegoś takiego jak legalny obrót rachunkami bankowymi . Oskarżony potwierdził w tym postępowania , że zajmował się „obrotem rachunkami bankowymi”, czego nie podał do czasu zażądania przez sąd akt sprawy z SR w Radzyniu Podlaskim. Jego wyjaśnienia świadczą o prowadzeniu przez niego nielegalnej działalności pozwalającej na dokonywanie przestępstw oszustwa, takiego jak w rozpoznawanej sprawie. Tej treści wyjaśnienia korelują z dokumentami bankowymi przedstawionymi przez bank obsługujący konto bankowe A. K.. Na jej konto logowano się mobilnie z różnych telefonów oraz wpływały na nie kwoty osobiste dla posiadaczki rachunku, jak i kwota z tytułu oszustwa na szkodę J. S..

28.  W sprawie Sądu Rejonowego w Pszczynie, o sygn. akt II K 784/22 postępowania toczyło się o czyn z art. 286 § 1 k.k. popełniony w dniu 18 maja 2020 roku i polegającego na podaniu się za przedstawiciela sklepu (...) i doprowadzeniu ustalonego pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4000 zł poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i realnych możliwości wywiązania się z umowy sprzedaży urządzenia kuchennego (...). Oskarżona J. J. (2), której prawomocnym wyrokiem przypisano działanie wspólnie i w porozumieniu z M. W. przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i szczegółowo wyjaśniła, że odpowiedziała na ofertę internetową sprzedaży konta bankowego, udostępniła oskarżonemu W. swoje konto bankowe w ten sposób, że sprzedała mu je za kwotę 200 zł. Tym postępowaniu został również skazany prawomocnym wyrokiem oskarżony M. W..

29.  W sprawie Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim oskarżonemu został prawomocnie przypisany czyn popełniony w dniu 20 lutego 2020 roku (8 dni po czynie będącym przedmiotem tej sprawy) polegający na wprowadzeniu za błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy kupna sprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego (...) urządzenia marki T. (...) na szkodę ustalonego pokrzywdzonego. Jak wynika z ustaleń Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim konto na portalu (...), za pośrednictwem którego zamieszczono ogłoszenie sprzedaży (...), zostało założone w 20 lutego 2020 roku, a przy weryfikacji podczas zakładania konta użyto numeru telefonu, który był zarejestrowany na A. K.. Ta sprawa nie jest zatem pierwszą, gdzie z oszustwem powiązaniu są M. W. i A. K..

30.  Rację ma również sąd pierwszej instancji uznając, że zeznania A. K. są w znaczącej części niewiarygodne. Po pierwsze jej twierdzenia że nie otrzymała pieniędzy na konto zostały zaprzeczone danymi zawartymi w dokumentacji bankowej. Słusznie oceniono za niewiarygodne zeznania świadka jakoby nie znała oskarżonego. Prawdopodobnie świadek nie znała oskarżonego osobiście, nie spotkała się z nim, aczkolwiek nie jest to jedyna możliwa forma kontaktu. Wykazano, że A. K. w różnych konfiguracjach pojawiła się w innych sprawach oskarżonego, chociażby we wspomnianej sprawie II K 763/21.

31.  Wbrew twierdzeniom obrońcy dokonano ustaleń odnoszących się do K. J., jako rzekomo wystawiającej fakturę pro forma dla pokrzywdzonego A. S.. Z pisma z dnia 16 lutego 2024 roku wynika (k. 680), że firma (...) nie odnotowała w dokumentacji kadrowej archiwalnej oraz bieżącej, aby K. J. była zatrudniona, zatrudniana albo podlegała stosunkowi zlecenia na rzecz tej firmy. W dokumentacji księgowej nie posiadają faktury VAT pro forma nr (...) z dnia 12 lutego 2020 roku na kwotę 3900 zł.

32.  Co do wniosków dowodowych odnośnie A. K. świadek ta była przesłuchiwana w dniach 25 sierpnia 2022 roku oraz 16 grudnia 2024 roku. Słusznie sąd rejonowy oddalił wniosek o ponowne przesłuchanie świadka A. K., albowiem wniosek ten zmierzał do przedłużenia postępowania. Obrońca pod sam koniec postępowania złożyła nie tylko wniosek o ponowne, czyli trzecie przesłuchanie świadka A. K. ale także wnioski o zwrot sprawy prokuratorowi celem prawidłowego doręczenia zawiadomienia o przesłaniu aktu oskarżenia, jak również przesłania aktu oskarżenia przez sąd ze stosownymi pouczeniami. Cel takich wniosków słusznie został oceniony jako przedłużanie postępowania.

33.  Poza powyższym świadek A. K. w trakcie pierwszego przesłuchania w dniu 25 sierpnia 2022 roku na Policji zobowiązała się do sprawdzenia swojego rachunku i dostarczenia jego historii. W trakcie przesłuchania przed sądem w ramach pomocy prawnej w dniu 16 grudnia 2024 roku również została zobowiązana do przedstawienia dokumentacji wskazanej w apelacji. A. K., jak wynika z akt sprawy żadnych zobowiązań nie wykonała, unikała kontaktu z sądem, stąd nie sposób przypuszczać by miała taki zamian obecnie. Poza tym jak wynika z pisma z dnia 19 lipca 2022 roku KWP w B., pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w Białymstoku prowadzi postępowanie przygotowawcze wobec A. K. o czyny z art. 286 § 1 k.k. ((...) i „A. K. zostały przedstawione zarzuty z art. 286 § 1 k.k., w/w nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów” (k. 184–185). Mając natomiast na uwadze stwierdzone okoliczności to uniemożliwia wyegzekwowanie zobowiązania od świadka, gdyż nikt nie może być zmuszany do dostarczania obciążających siebie dokumentów.

34.  Reasumując apelacja obrońcy oskarżonego jest w całości niezasadna.

35.  Sąd odwoławczy nie odnosił się do ewentualnych wniosków dowodowych, gdyż po pierwsze częściowo zawnioskowane dowody zostały przeprowadzone przez sąd pierwszej instancji i znajdują się w aktach sprawy, częściowo są niedopuszczalne (pkt 38 uzasadnienia), po drugie nie zostały poparte przez drugiego obrońcę wyznaczonego w sprawie, po zwolnieniu z obowiązków obrońcy autorki apelacji.

Lp.

Zarzuty obrońcy oskarżonego

Wniosek



uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji;

ewentualny:



o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego M. W. od zarzucanego mu czynu,

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Niezasadność zarzutów apelacji.

4.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Wina.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Niezasadność zarzutów apelacji, wyrok sądu jest prawidłowy.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

M. W.

2.

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. T. kwotę 1033,20 złotych, w tym podatek VAT, oraz kwotę 33,20 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.

3.

zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

7.  PODPIS

SSA (del.) Anna Kalbarczyk

1.1.  Granice zaskarżenia

Numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego M. W.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w W. z dnia 24 marca 2025 r., sygn. akt IV K 954/22 w sprawie przeciwko M. W..

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana