Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1024/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 14 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt V K 1057/22

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

P. R.

Dotychczasowa niekaralność

Sytuacja majątkowa

Karta karna - k.252 -253

Informacja e - (...) k. 51

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Dotychczasowa niekaralność

Sytuacja majątkowa

Karta karna

Informacja e - (...)

Dokumenty sporządzone przez uprawnione podmioty, nie kwestionowane i nie budzące żadnych wątpliwości.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Oskarżony zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi i uznaniem go za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Ilość, rodzaj i wzajemne powiązanie zarzutów przemawiały za ich zbiorczym omówieniem. Tym bardziej, że wszystkie były bezzasadne.

Na wstępie przypomnieć należy, że by ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania dokonana została zgodnie z regułami art. 7 kpk konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia art. 7 kpk nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III KK 78/21, prezentowanie własnej - możliwej w realiach konkretnej sprawy - oceny dowodów, bez wykazania błędności tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie upoważnia jeszcze sądu odwoławczego do zajęcia w tej materii stanowiska odmiennego. Sąd odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, jest bowiem głównie sądem kontrolującym procedowanie przed sądem pierwszej instancji i stanowisko tego sądu może zakwestionować jedynie wówczas, gdy wykaże, że to postępowanie i jego wynik obrażają prawo.

Sąd Okręgowy podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 173/19. Wskazano w nim, że na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, apelacja oskarżonego stanowiła jedynie subiektywną ocenę zaistniałych okoliczności i gołosłowną polemikę z zaskarżonym wyrokiem. Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodne z regułami wynikającymi z art. 7 kpk, ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa każdemu podmiotowi, w szczególności osobie fizycznej prowadzącej gospodarstwo domowe, który zapewni, na własny koszt, zakwaterowanie i wyżywienie obywatelom Ukrainy może być przyznane na jego wniosek świadczenie pieniężne z tego tytułu nie dłużej niż za okres 120 dni od dnia przybycia obywatela Ukrainy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Okres wypłaty świadczenia może być przedłużony w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, że takie świadczenie przysługuje jedynie temu, kto faktycznie, a nie teoretycznie, zapewnił tę pomoc.

Tymczasem oskarżony udostępnił obywatelom Ukrainy lokal mieszkalny, który z uwagi na jego stan techniczny nie nadawał się do zamieszkania. Potwierdzeniem tego był fakt, że I. S. wraz z mężem i dziećmi zamieszkała w innym miejscu, którego właściciel otrzymał przedmiotowe świadczenie. To, że jej mąż przeprowadzał remont tego lokalu mieszkalnego, dostosowując go do potrzeb rodziny niczego w tym aspekcie nie zmieniał. Jego pobyty w tym miejscu miał bowiem zupełnie inny charakter. Bez znaczenia były również ustalenia pomiędzy mężczyznami, że w zamian za prace remontowe I. S. wraz z rodziną będą tam mogli w przyszłości przez pewien czas bezpłatnie zamieszkiwać. Oskarżony dobrze o tym wiedział, a mimo to złożył wnioski o przyznanie środków finansowych. Co więcej, uczynił to nie na początku okresów, za które ubiegał się o środki finansowe, ale po ich zakończeniu, to jest w dniu 7 lipca 2022 r. za okres od dnia 28 marca 2022 r. do dnia 6 lipca 2022 r. i w dniu 5 września 2022 r. za okres od dnia 7 lipca 2022 r. do dnia 25 lipca 2022 r. W efekcie wprowadził pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w błąd co do zaistnienia okoliczności uzasadniających wypłatę świadczenia i doprowadził, jak również usiłował doprowadzić w/w podmiot do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja podwójnego wypłacania pieniędzy za to samo świadczenie, które w dodatku w przypadku oskarżonego nigdy nie zostało zrealizowane. Przy czym tyczyło się to nie tylko zakwaterowania, ale również wyżywienia. Za takowe nie sposób uznać kilkukrotne przekazywanie I. S. ciastek i cukierków, które spełniają w diecie każdego człowieka, w tym dzieci, co najwyżej funkcję uzupełniającą. Tym samym oskarżony nie spełnił także tego warunku.

Sąd Rejonowy słusznie odmówił wiary oskarżonemu. Jego wyjaśnienia były nie tylko nielogiczne, ale również pozostawały w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami świadków I. S., B. G., M. G., T. B. czy S. Z., który nie budził żadnych wątpliwości. Szczególnie istotne były tu depozycje świadka I. S., która kategorycznie zaprzeczyła, żeby kiedykolwiek zamieszkiwała wraz z rodziną w lokalu mieszkalnym należącym do oskarżonego. Co więcej, wskazała że oskarżony dobrze wiedział, że zamieszkuje w S., albowiem kilkukrotnie tam przyjeżdżał i z nią rozmawiał, namawiając do przeprowadzki. Miał też świadomość, że w związku z ich zamieszkiwaniem w tym miejscu złożono wniosek o przyznanie środków finansowych z tego tytułu. Z relacji w/w wynikało też, że po podjęciu działań weryfikujących oskarżony dzwonił do niej i prosił, żeby przyjechała na kontrolę i potwierdziła, że tam zamieszkuje. Powyższe ostatecznie potwierdzało intencje oskarżonego, który za wszelką cenę chciał uzyskać pieniądze, które mu się nie należały. Lektura apelacji oskarżonego wskazuje, że pozostaje całkowicie bezkrytyczny, przecząc niepodważalnym faktom i ciągle będąc przekonany, że nie zrobił nic złego. Sposób wykorzystania uzyskanych środków finansowych, nawet jeśli spożytkowano je na remont lokalu mieszkalnego, nie uwalniał go od odpowiedzialności karnej. Oskarżony nie miał bowiem do nich żadnego prawa. Z pewnością nie było tak, że oskarżony czegoś nie wiedział czy czegoś nie zrozumiał. Tym bardziej, że pojęcia dostarczania zakwaterowania i wyżywienia nie powodują żadnych trudności interpretacyjnych. Nawet gdyby przyjąć, że I. S. wraz z rodziną bezzasadnie odmówiła zamieszkiwania w tym miejscu, co nie wynikało z materiału dowodowego, albowiem lokal mieszkalny nie spełniał podstawowych wymogów, to sam fakt zamieszkiwania gdzieś indziej wyłączał możliwość ubiegania się przez oskarżonego o przedmiotowe świadczenie.

Tym samym rację ma Sąd Rejonowy, że oskarżony wyczerpał wszystkie znamiona zarzucanych mu czynów, dopuszczając się oszustwa i usiłowania oszustwa. Oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, uzyskując korzyść majątkową w kwocie 28.280 złotych i usiłując uzyskać korzyść majątkową w kwocie 5.320 złotych. Wątpliwości nie budziły też wymierzone mu kary. Zarówno jednostkowe, jak i łączna. Odpowiedni był też okres próby. Co do obowiązku naprawienia szkody, to odpowiadał wysokości świadczenia, które bezpodstawnie pobrał.

Wniosek

Oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Z uwagi na niezasadność zarzutów na uwzględnienie nie zasługiwały też skorelowane z nimi wnioski.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 14 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt V K 1057/22

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Wbrew twierdzeniom oskarżonego Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodne z regułami wynikającymi z art. 7 kpk, ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Nie dopuścił się też innych uchybień.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

P. R.

II

Sąd Okręgowy, na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciążył go wydatkami tego postępowania. Powyższe jest naturalną konsekwencją bezzasadności apelacji. Jednocześnie sytuacja materialna oskarżonego pozwala na uiszczenie tych należności.

7.  PODPIS

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika - 1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 14 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt V K 1057/22

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

Uchylenie

☒

zmiana