Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Michał Bukiewicz

protokolant: protokolant sądowy Aneta Dygas

po rozpoznaniu dnia 5 grudnia 2025 r.

sprawy M. K., syna J. i E., ur. (...) w T.

obwinionego o wykroczenie z art. 92a § 2 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie

z dnia 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III W 1/24

zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 złotych tytułem opłaty i kwotę 50 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym.

VI Ka 1054/25

UZASADNIENIE

M. K. został obwiniony o to, że w dniu 10 września 2023 r. ok. godziny 00:41 w W. na drodze publicznej tj. J. (wys. (...)), jadąc od strony Ronda (...) w kierunku ul. (...) kierując samochodem osobowym marki B. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość 60 km/h na obszarze zabudowanym o 89, 1 km/h jadąc z prędkością 149,1 km/h tj. o czyn z art. 92a § 2 k.w w zw. z art. 27 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie, wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt III W 1/24, obwinionego M. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i za to na podstawie art. 92a § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 5000 złotych. Natomiast na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 624 § 1 kpk zwolnił obwinionego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego, który zaskarżył wyrok w całości.

Obwiniony wniósł o uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionego nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zawarte w niej argumenty są bezzasadne i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. w zw z art. 82 § 1 kpsw. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w art. 4 i 5 k.p.k. w zw. z 8 kpsw. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16).

W związku z art. 34 k.p.s.w. pozostaje art. 410 k.p.k. (w zw. z art. 82 § 1 k.p.s.w.), który stanowi, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podstawa faktyczna wyroku nie może być przez sąd przyjęta dowolnie, lecz musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych ujawnionych podczas przewodu sądowego w konkretnej sprawie, czyli na tym co było przedmiotem postępowania dowodowego na rozprawie (zob. wyrok SN z 18.12.2002 r., II KK 297/02, Legalis).

Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one chybione.

Rozpatrując zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia przyjął całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za wykroczenie.

W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował odpowiednio szerokim spektrum dowodów, które były wystarczające (po ich prawidłowym ocenieniu przez sąd) dla poczynienia trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom obwinionego, w sprawie istniały podstawy do skierowania wniosku o ukaranie M. K. . Obwiniony poruszał się z prędkością 149,1 km/h, natomiast dozwolona prędkość na tym odcinku wynosiła 60 km/h. Funkcjonariusz Policji wykonując czynności służbowe, działał w ramach ustawowych kompetencji, a jego obowiązkiem było kontrolowanie przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez uczestników ruchu. Urządzenie wykorzystane do pomiaru prędkości i rejestracji zachowania kierowcy było sprawne technicznie i posiadało ważne, aktualne świadectwo legalizacji. Sąd dał wiarę zeznaniom funkcjonariusza Policji D. C. w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia to jest wykonania pomiaru, rejestracji zdarzenia, zatrzymania zarejestrowanego pojazdu kierowanego przez obwinionego bezpośrednio po ujawnieniu wykroczenia. Należy podkreślić, że funkcjonariusz Policji jest osobą obcą wobec obwinionego i nie ma interesu w składaniu fałszywych zeznań. Jako funkcjonariusz publiczny zobowiązany jest do działania zgodnie z prawem oraz do składania zeznań zgodnie z prawdą. Konkludując zeznania funkcjonariuszowi Policji były one spójne, logiczne, konsekwentne oraz korespondowały z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Nie istniały żadne podstawy do ich zakwestionowania. Szkolenia z obsługi mierników prędkości dla funkcjonariuszy policji są przeprowadzane rutynowo, jeżeli zachodzą zmiany w obsłudze urządzenia, szkolenia są przeprowadzane przez (...), albo inny podmiot, który sam został przeszkolony u producenta, a zdobytą wiedzę przekazuje funkcjonariuszom policji. Zachowania kierowcy i prawidłowości wykonania czynności pomiaru prędkości i rejestracji zdarzenia utwierdza w przekonaniu, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Oczywistym jest, że ta wartość odnosi się do odcinka, na którym wykonywano pomiar w czasie rejestracji zachowania kierowcy.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 167 § 1 kpk w zw. z art. 42 § 1 kpk oraz art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpw, poprzez zaniechanie dopuszczenia opinii biegłego z zakresu pomiaru prędkości, wskazać należy, że słusznie Sąd Rejonowy uznał, że nie zachodzą okoliczności, warunkujące zasadność podjęcie w tym zakresie czynności przez sąd z urzędu. Rozstrzygniecie niniejszej sprawy, bazując na pozyskanym materiale dowodowym, nie wymagało wiadomości specjalnych jak twierdzi skarżący. Sąd jest uprawniony do samodzielnej oceny dowodów w tym nagrania z zarejestrowanymi parametrami. Fakt użycia urządzenia technicznego nie może w samo w sobie prowadzić do potrzeby zasięgania opinii biegłego dysponującego wiedzą specjalistyczną, tutaj w zakresie sposobu działania i obsługi miernika prędkości.

W odniesieniu zaś do kwestii tego, czy pomiar prędkości wykonany był zgodnie z Instrukcją urządzenia V. (...) , Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności wskazuje na to, iż urządzenie zapewnia identyfikację pojazdu, której dokonuje policjant. W ocenie Sądu Okręgowego, kwestia użycia urządzenia V. (...) przez osobę go obsługującą – a więc odpowiednio przeszkoloną i doświadczoną – daje rękojmię jego prawidłowej obsługi, zaś wydane świadectwo legalizacji powoduje, że odczyt prędkości mierzonego pojazdu jest podstawą do ustalenia rzeczywistej prędkości tegoż pojazdu. Brak jest zatem podstaw, aby zakwestionować poprawność działania urządzenia, które w niniejszej sprawie było użyte do pomiaru prędkości, albowiem biorąc pod uwagę zeznania funkcjonariusza Policji, który dokonywał pomiaru prędkości pojazdu obwinionego, nie zaistniały wątpliwości co do tego, który pojazd był przedmiotem pomiaru. Ponadto świadek na rozprawie dnia 17 września 2024 r. objaśnił mechanizm działania urządzenia V. (...).

Owszem z instrukcji wynika, iż pomiar jest prawidłowo wykonany, gdy zachowana jest taka sama odległość między radiowozem, a pojazdem nagrywanym na początku i na końcu pomiaru. Jednakże wskazać należy, iż metoda polegająca na pozwoleniu na oddalenie się nagrywanemu pojazdowi również jest prawidłowa i dopuszczalna, a ponadto jest stosowana z korzyścią dla kierowcy, gdy w trakcie pomiaru nagrywany pojazd oddala się (co oznacza, że jedzie szybciej niż radiowóz), a pod uwagę jest brana prędkość radiowozu. Oczywistym i logicznym jest przecież, iż jeżeli odległość pomiędzy pojazdami w trakcie pomiaru zostałaby zachowana to wtedy prędkością pojazdu nagrywanego byłaby prędkość radiowozu, zaś w przypadku oddalania się pojazdu nagrywanego od radiowozu prędkość pojazdu nagrywanego jest wyższa. Ponadto do wyliczenia prędkości średniej pojazdu nagrywanego w prędkościomierzach kontrolnych wykorzystywana jest prędkość własna radiowozu na podstawie przebytej drogi i czasu jej przejazdu, zaś przy zachowaniu odległości na początku i końcu lub pozwoleniu na oddalenie się pojazdu nagrywanego na końcu wystarcza do stwierdzenia, że pojazd mierzony jechał z wyliczoną prędkością lub wyższą. Zatem skoro przedmiotowe urządzenie uzyskało legalizację (ważną od dnia 13 grudnia 2022 roku do końca 14 stycznia 2024 roku) to oznacza, że funkcjonowało prawidłowo.

Oczywistym jest , że wideo rejestrator używany do pomiaru prędkości rejestruje i oblicza parametry dotyczące prędkości radiowozu na danym odcinku ale jednocześnie dokonuje zapisu obrazu zachowania pojazdu rejestrowanego . Wyniki pracy tego urządzenia są jednym z dowodów , który jest oceniany we wzajemnym zestawieniu z innymi dowodami. Przepisy kodeksu postepowania w sprawach o wykroczenia czy stosowanego odpowiedni kodeksu postepowania karnego nie stawiają wymogu by jedynym dowodem wykroczenia przekroczenia prędkości miałby być wynik pomiaru prędkości pojazdu dokonanego urządzeniem technicznym operującym laserowym impulsem wykorzystywanym do pomiaru. Dla przykładu można wskazać, że w sprawach o wypadki drogowe, gdzie nigdy nie ma takiego pomiaru dokonywane jest ustalenie prędkości wszelkimi możliwymi dostępnymi środkami dowodowymi jak osobowe źródła dowodowe, zapisy obrazu z kamer wewnętrznych pojazdów, kamer drogowych czy pozostawione ślady.

Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy uznać należy, że zasady logiki , racjonalnego rozumowania , doświadczenia życiowego pozwalają uznać , że kierowca pojazdu w tym wypadku radiowozu jadącego za innym pojazdem jest w stanie jechać z prędkością nie większa niż prędkość pojazdu poprzedzającego . Jednocześnie funkcjonariusz policji dokonuje w tym czasie z wykorzystaniem urządzenia technicznego rejestracji tego zdarzenia z zobrazowaniem zaistniałej prędkości na danym odcinku pojazdu rejestrującego co odpowiada prędkości pojazdu rejestrowanego. Sad Rejonowy dokonał właściwej oceny dokonanego zapisu na którym widać zarejestrowaną prędkość radiowozu w czasie rejestracji, czas pomiaru, dystans na jakim był dokonywany i wynik . Na zarejestrowanym obrazie widoczny jest pojazd kierowany przez obwinionego, gdzie jego odległość od pojazdu nagrywającego nie zmniejsza się . Na takie ustalenie pozwala widoczne odniesienie pojazdów do znaków poziomych na jezdni i elementów infrastruktury drogowej. Te wszystkie okoliczności oceniane obiektywnie w pełni pozwalają na dokonanie ustaleń co do przekroczenia przez obwinionego dozwolonej prędkości i realizacji znamion wykroczenia. Ustalenie obrony, że radiowóz na początku pomiaru poruszał się jedynie z prędkością 136 km/h jest dowolne. Początek pomiaru miał miejsce w innym momencie czasowym- późniejszym niż początek nagrania.

Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy uznać należy, że zasady logiki, racjonalnego rozumowania , doświadczenia życiowego pozwalają uznać, że kierowca pojazdu znacząco przekroczył dozwoloną prędkość. Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny dokonanego zapisu na którym widać zarejestrowaną niedozwoloną prędkości pojazdu prowadzonego przez M. K. , tak więc zostały realizowane znamiona wykroczenia.

W tych okolicznościach Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd meriti nie dopuścił się żadnego ze wskazanych w apelacji uchybień i prawidłowo ustalił, że obwiniony dopuścił się popełnienia przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem wykroczenia za co wymierzono mu stosowną karę grzywny, która nie nosi cech rażącej niewspółmierności i spełnia przypisane jej zadania tak
w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej. Zgodnie z art. 24 § 1 kw grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej. Za czyn z art. 92a § 2 kw minimalna wysokość grzywny to 800 zł. Wysokość grzywny w kwocie 5000 zł nałożonej za wkroczenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o 89,1 km /h, jest adekwatna do stopnia zawinienia , szkodliwości czynu i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz jest możliwa do uiszczenia przez obwinionego.

W przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 § 1 k.p.s.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 500 zł tytułem opłaty oraz 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem w sprawie nie wyłoniły się żadne szczególne okoliczności, które wskazywałyby na podstawę do zwolnienia obwinionego od obowiązku uiszczenia tych kosztów.

Mając powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.