Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz

protokolant: protokolant sądowy Sylwia Pulkowska

po rozpoznaniu dnia 22 stycznia 2026 r.

sprawy P. S., syna M. i V., ur. (...) w R.

obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 kw, art. 92 § 1 kw w zw. z § 5 ust. 5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie

z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt VIII W 321/24

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie przeciwko obwinionemu P. S. umarza; koszty procesu ponosi Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego P. S. kwotę 1200 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych na ustanowienie obrońcy w obu instancjach.

Sygn. akt VI Ka 1097/25

UZASADNIENIE

Apelacja obrońcy obwinionego była niezasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż w opinii Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z wymogami procedury w sprawach o wykroczenia i nie dopuścił się uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów.

Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są zasadniczo prawidłowe, a podniesione przez obrońcę obwinionego w apelacji zarzuty sprowadzające się obrazy przepisów postępowania przy przeprowadzaniu a następnie ocenie dowodów oraz błędu w ustaleniach faktycznych stanowią wobec nich wyłącznie bezzasadną polemikę i jawią się jako całkowicie bezpodstawne.

Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w art. 4 i 5 k.p.k. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16). Sąd Rejonowy zasadnie oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego ( trzeciego) biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i przesłuchanie świadków funkcjonariuszy Policji a formułowany w tym przedmiocie zarzut nie jest trafny. Sąd poddał właściwej ocenie dowód z opinii uznając, że w zakresie istotnym dla sprawy jest ona wystarczająca , nie nosi cechy niepełności a to do niego a nie biegłego należy ostateczne ustalenie stanu faktycznego. Przesłuchiwanie funkcjonariuszy na okoliczności przebiegu zdarzenia i relacji uczestników w żaden sposób nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy ustaleń innych niż dokonane przez sąd . Nie sposób uznać by podali precyzyjne szczegółowe dane jakich oczekiwała obrona, zamiast ogólników , jakimi operują przez sądem po znacznym upływie czasu policjanci przybyli na miejsce powtarzalnych zdarzeń drogowych .

Niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji obwinionego, stwierdzić należy, iż wobec prawidłowych ustaleń faktycznych co do czasu popełnienia czynu, na etapie postępowania odwoławczego zaistniała w niniejszej sprawie negatywna przesłanka procesowa określona w art. 5 § 1 pkt 4 kpsw, której stwierdzenie obliguje Sąd Okręgowy do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania przeciwko P. S.

Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.

Czyn zarzucany obwinionemu, miał być popełniony do dnia 24 czerwca 2022 roku, a zatem w dacie orzekania przez Sąd odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia zarzucanego obwinionemu. Wskazana okoliczność wyłącza możliwość dalszego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 kpsw zaskarżony wyrok należało obligatoryjnie uchylić, a na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpsw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie niniejsze umorzyć.

Zgodnie z przepisami art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 121 kpw koszty procesu w którym umorzono postępowanie ponosi Skarb Państwa i tak też rozstrzygnięto w postępowaniu odwoławczym . Sąd zasądził na rzecz obwinionego zwrot kosztów ustanowienia obrońcy w sprawie o wykroczenie w obu instancjach na podstawie § 11 ust. 2 pkt 2 i 4 , § 15 ust. 1 , § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie. Opłatę za czynności przez Sądem Rejonowym ustalono na podstawie przepisów obwiązujących do dnia 31.12. 2025r. wobec zakończenia sprawy przez Sądem Rejonowym przed 1.01.2026r., tj. przez wejściem w życie zmienionego przepisu § 11ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.