Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2025 r. w Warszawie

sprawy E. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy

na skutek odwołania E. G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 grudnia 2022 roku znak: (...) oraz z dnia 25 października 2023 r. znak: (...)

zmienia zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 grudnia 2022 roku znak: (...) w ten sposób, że przyznaje odwołującej E. G. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 października 2022 r. do 31 grudnia 2024 r.

Renata Gąsior

UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2022 r. E. G. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 grudnia 2022 r., znak: (...), którą organ rentowy odmówił jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

E. G. wniosła o zmianę ww. decyzji poprzez przyznanie jej prawa do świadczenia, podkreślając swoją wielochorobowość oraz fakt, że z powodu postępu chorób, braku poprawy po zastosowanym leczeniu i konieczności jego kontynuowania jest nadal niezdolna do pracy. Odwołująca się wskazała, że jest pod stałą opieką lekarzy specjalistów: reumatologa, dermatologa, kardiologa, endokrynologa, diabetologa, okulisty, neurologa, ortopedy, pulmunologa i gastroenterologa. Scharakteryzowała stan swojego zdrowia, zaznaczając, że cierpi na wiele chorób m.in. chorobę zwyrodnieniowo-dyskopatyczną kręgosłupa, którą leczy od 2014 r. W 2018 r. przeszła operację dyskopatii odcinków C-4, C-5, C-6, a obecnie choroba postępuje. Ponadto wskazała, że w 2020 r. i 2021 r. miała wykonaną operację cieśni nadgarstków prawej i lewej ręki, a uszkodzone są również nerwy łokciowe. Nadmieniła także że choruje na hiperlipidemię, nadciśnienie tętnicze, chorobę Hashimoto, cukrzycę, Zespół Sjögrena, suchość oczu, zespół Raynauda wymagający leczenia wlewami dożylnymi co 3 miesiące, przewlekłe stany zapalne reumatologiczne pod postacią nawracającej rwy barkowej i bolesnych obrzęków stawów. Odwołująca się wskazała również, że jest w trakcie diagnostyki i obserwacji pulmonologicznej z uwagi na guzki na prawym płucu, zaś z uwagi na zanik błony śluzowej żołądka i złe wyniki morfologii wykonała badanie endoskopowe, które wykazało cechy przepukliny wślizgowej roztworu przełykowego przepony, zapalenie rumieniowo-wysiękowe błony śluzowej żołądka i zapalenie opuszki dwunastnicy.

E. G. podsumowała, że stwierdzone u niej schorzenia w znaczącym stopniu utrudniają jej codzienne funkcjonowanie, powodują nadmierną męczliwość, brak koncentracji, problemy ze wzrokiem, bóle neuropatyczne, zawroty głowy, brak koncentracji oraz ból oczu i skutkują koniecznością korzystania z pomocy osób trzecich przy codziennych podstawowych czynnościach. Odwołująca się dodała, że powyższe problemy zdrowotne, ich wpływ na jakość życia i codzienne funkcjonowanie sprawiają, że nie jest w stanie podjąć pracy (odwołanie E. G. – k. 3-4 a.s.).

W odpowiedzi z dnia 13 stycznia 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. W uzasadnieniu stanowiska Zakład scharakteryzował przebieg postępowania, jakie toczyło się przed nim z wniosku E. G. o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Zakład wskazał, że komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 5 października 2022 r. stwierdziła, że E. G. nie jest niezdolna do pracy. Organ rentowy w oparciu o ww. orzeczenie przyjął, że E. G. nie spełnia przesłanki warunkującej przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i zaskarżoną decyzją odmówił jej tego świadczenia (odpowiedź na odwołanie od decyzji z dnia 14 grudnia 2022 r. – k. 18-18v a.s.).

W dniu 30 listopada 2023 r. E. G. odwołała się od kolejnej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. – znak: (...) z dnia 25 października 2023 r. w przedmiocie odmowy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy – wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do kontynuacji świadczenia. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że organ rentowy przy wydaniu ww. decyzji nie wziął pod uwagę opinii biegłych sądowych reumatologa i okulisty, wydanych w toku postępowania sądowego VII U 161/23 dotyczącego jej odwołania od decyzji z dnia 14 grudnia 2022 r., które to opinie wskazują, że jest niezdolna do pracy do końca 2024 r. i zachodzi konieczność dalszej diagnostyki (odwołanie od decyzji z 25 października 2023 r. – k. 4-5 akt sądowych VII U 1794/23).

W odpowiedzi z dnia 20 grudnia 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. W uzasadnieniu stanowiska wskazał, że po złożeniu przez odwołującą się kolejnego wniosku o rentę, komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 17 października 2023 r. stwierdziła, że nie jest ona niezdolna do pracy. W oparciu o ww. orzeczenie Zakład wydał zaskarżoną decyzję wobec niespełnienia przez E. G. ustawowej przesłanki do nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (odpowiedź na odwołanie od decyzji z dnia 25 października 2023 r. – k. 15-15v akt VII U 1794/23).

Zarządzeniem z dnia 8 marca 2024 r. Sąd na podstawie art. 219 k.p.c. połączył celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę VII U 1794/23 z odwołania E. G. od decyzji ZUS (...) Oddział w W. z dnia 25 października 2023 r. ze sprawą VII U 161/23 dotyczącą jej odwołania od decyzji ZUS (...) Oddział w W. z dnia 14 grudnia 2022 r. (zarządzenie – k. 28 akt VII U 1794/23).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

E. G. urodzona (...), posiada wykształcenie wyższe administracyjne. Zatrudniona była w banku jako pracownik umysłowy – kasjer oraz doradca klienta. Od 2014 r. zgłaszała bóle kręgosłupa. Z tego powodu podjęła leczenie w Poradni Neurologicznej i Ortopedycznej, gdzie rozpoznano chorobę zwyrodnieniowo dyskopatyczną kręgosłupa szyjnego oraz obustronny zespół cieśni kanału nadgarstka. W czerwcu 2018 r. była leczona operacyjnie w Oddziale Neurotraumatologicznym z powodu zespołu bólowego kręgosłupa szyjnego i stenozy kanału kręgowego na poziomie C4-C5-C6. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa w latach późniejszych postępowała skutkując wystąpieniem przepukliny na poziomie C3/C4 i C6/C7. We wrześniu 2020 r. i w marcu 2021 r. E. G. przebyła operacyjnie odbarczenie nerwu pośrodkowego na poziomie nadgarstka. Ponadto, od 2018 r. zgłaszała suchość śluzówek jamy ustnej oraz spojówek, którym towarzyszyła bolesność drobnych stawów rąk z uczuciem sztywności porannej, ogniskowe zbielenie skóry palców rąk i pięt, zwiększona męczliwość, trudności w przełykaniu pokarmów stałych. Z tego powodu podjęła leczenie w Poradni Reumatologicznej, a w grudniu 2020 r. była diagnozowana i leczona w Instytucie (...) w W. w Klinice (...). Na podstawie wykonanych badań diagnostycznych i objawów klinicznych postawiono rozpoznanie zespołu suchości – zespół Sjögrena. Oprócz leczenia reumatologicznego E. G. z powodu zespołu Raynauda była również leczona dermatologicznie szpitalnie wlewami reologicznymi i V. D.. U E. G. występuje także nadwzroczność i tzw. Starczowzroczność oraz przewlekły stan zapalny spojówek z powodu zespołu suchego oka w przebiegu choroby Sjögrena Z powodu utrzymującej się suchości obu oczu w listopadzie 2019 r. miała założone zatyczki do punktów łzowych w oczach, które wymieniono w październiku 2022 r. W marcu 2023 r. celem oceny aktywności choroby E. G. była hospitalizowana w Klinice (...) w W., zgłaszała wówczas nasiloną suchość oczu, ból gałek ocznych, uczucie nasilonego zmęczenia, zaburzenia koncentracji, ból okolicy krętarza większego lewego i bóle stawów kolanowych. Na podstawie całości obrazu klinicznego potwierdzono dotychczasowe rozpoznania, utrzymano leczenie hydroksychlorochiną, zalecono regularną kontrolę w Poradni Reumatologicznej oraz kontynuację zabiegów rehabilitacyjnych (opinia biegłej sądowej z zakresu chorób wewnętrznych diabetologii i angiologii – E. R. – k. 302-306 a.s., opinia biegłej sądowej neurolog T. Ł. – k. 261-269 a.s., opinia biegłego sądowego z zakresu dermatologii, alergologii i chorób zawodowych skóry – A. W. – k. 195-209 a.s., opinia biegłego sądowego ortopedy R. K. – k. 357-359 a.s., opinia biegłej sądowej z zakresu endokrynologii B. O. – k. 67-68 a.s., opinia biegłego sądowego okulisty R. S. – k.116 a.s., opinia biegłego reumatologa C. W. – k.146-150 a.s.).

E. G. pobierała rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, przyznaną na mocy decyzji z dnia 22 kwietnia 2022 r., od września 2020 r. do 30 września 2022 r. (decyzja – k. 30 II tom akt ZUS). W dniu 13 lipca 2022 r. złożyła wniosek o ponowne ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy (wniosek – k. 35 II tom akt ZUS). W toku postępowania w przedmiocie ww. wniosku, lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 10 sierpnia 2022 r. uznał, że wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do 31 sierpnia 2023 r. W dniu 10 sierpnia 2022 r. Zastępca Głównego Lekarza Orzecznika ZUS zgłosił zarzut wadliwości orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, o czym organ rentowy zawiadomił ubezpieczoną i wskazał, że sprawa zostaje przekazana do rozpatrzenia komisji lekarskiej ZUS (orzeczenie lekarza orzecznika ZUS – k. 36 II tom akt ZUS, pismo organu rentowego – k. 37 II tom akt ZUS).W dniu 5 października 2022 r. Komisja Lekarska ZUS wydała orzeczenie, którym stwierdziła, że E. G. nie jest niezdolna do pracy (orzeczenie komisji lekarskiej ZUS – k. 38 II tom akt ZUS).

W oparciu u o powyższe orzeczenie Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w dniu 14 grudnia 2022 r. wydał decyzję znak: (...), którą odmówił E. G. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z dnia 14 grudnia 2022 r. – k. 39 II tom akt ZUS).

E. G. odwołała się od ww. decyzji, co zainicjowało postępowanie sądowe (odwołanie – k. 3-4 a.s.).

W toku postępowania sądowego, w dniu 23 czerwca 2023 r. E. G. wystąpiła do organu rentowego z kolejnym wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy (wniosek – nienumerowana karta III tom akt ZUS). Orzeczeniem z dnia 12 września 2023 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że E. G. nie jest niezdolna do pracy. Następnie, takiego samego ustalenia dokonała Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z 17 października 2023 r. (orzeczenia organów orzeczniczych ZUS – nienumerowane karty III tom akt ZUS).

W dniu 25 października 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał decyzję znak: (...), którą odmówił E. G. prawa do świadczenia na dalszy okres (decyzja z 25 października 2023 r. – nienumerowana karta III tom akt ZUS).

E. G. odwołała się także od ww. decyzji organu rentowego, co zainicjowało postępowanie sądowego VII U 1794/23. Sąd zarządził połączenie tej sprawy ze sprawą VII U 161/23 z odwołania wniesionego wcześniej – od decyzji z dnia 14 grudnia 2022 r. (zarządzenie – k. 8 akt VII U 1794/23).

W toku postępowania sądowego postanowieniem z dnia 30 stycznia 2023 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych: internisty, ortopedy endokrynologa i neurologa na okoliczność ustalenia czy odwołująca się jest całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy, a jeżeli tak to od kiedy, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa to na jaki okres oraz czy istnieje konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego innej specjalności nie uwzględnionej w niniejszym postanowieniu (postanowienie z dnia 30 stycznia 2023 r. – k. 20 a.s).

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2023 r. – z uwagi na wniosek odwołującej się z dnia 13 lutego 2023 r. – Sąd na okoliczności jak w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2023 r. – dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych: reumatologa, dermatologa i okulisty (pismo procesowe odwołującej się – k. 28 a.s., postanowienie z dnia 21 lutego 2023 r. – k.59 a.s.).

Biegła sądowa z zakresu endokrynologii – B. O. – w opinii z dnia 9 marca 2023 r. stwierdziła, że E. G. choruje na niedoczynność tarczycy w przebiegu autoimmunologicznego zapalenia, ale upośledzenie funkcji ustroju wywołane wyrównaną niedoczynnością tarczycy jest minimalne i nie powoduje długotrwałej niezdolności do pracy, a odwołująca się wymaga leczenia pod kontrolą Poradni Endokrynologicznej (opinia biegłej sądowej z zakresu endokrynologii B. O. – k. 67-68 a.s.).

Biegły sądowy okulista – R. S. – w opinii z dnia 26 lipca 2023 r. stwierdził u E. G. prawidłową ostrość wzroku do dali i bliży w obu oczach po zastosowaniu odpowiedniej korekcji okularowej z powodu nadwzroczności i tzw. starczowzroczności oraz przewlekły stan zapalny spojówek z powodu zespołu suchego oka w przebiegu choroby Sjögrena. Z odchyleń od stanu prawidłowego biegły stwierdził zadrażnienie obu oczu z uczuciem dyskomfortu i przekrwieniem spojówek z objawami światłowstrętu, w ujściach kanalików łzowych widoczne częściowo zatyczki. W ocenie biegłego E. G. z przyczyn okulistycznych jest osobą częściowo niezdolną do wykonywania pracy, a stan ten ma miejsce od około 3 lat na okres do końca 2024 r. (opinia biegłego sądowego okulisty R. S. – k. 116 a.s.).

Biegły sądowy reumatolog – C. W. – w opinii z dnia 11 października 2023 r. stwierdził u E. G. zespół suchości i zespół Sjögrena, zespół Raynauda, wielopoziomową chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z dyskopatią kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo – krzyżowego, stan po leczeniu operacyjnym dyskopatii na poziomie C4/C5, C5/C6, stan po leczeniu operacyjnym obustronnego zespołu cieśni kanału nadgarstka oraz entezopatię krętarzy większych obu kości udowych. W ocenie biegłego u E. G. istnieje częściowa okresowa niezdolność do pracy od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. z powodu ww. chorób. Biegły reumatolog uważa, że rozpoznane u opiniowanej choroby układu ruchu, a zwłaszcza zespół Sjögrena, który jest chorobą układową dotyczącą nie tylko narządu ruchu, w aktualnym stopniu zaawansowania powoduje naruszenie funkcji organizmu badanej w stopniu średnim i uniemożliwia jej wykonywanie dotychczasowego zatrudnienia. Biegły wskazał, że E. G. wymaga systematycznej rehabilitacji i leczenia farmakologicznego oraz systematycznej kontroli lekarskiej w Poradni Reumatologicznej (opinia biegłego reumatologa C. W. – k. 146-150 a.s.).

Pismem z dnia 23 listopada 2023 r. organ rentowy wniósł o powołanie innego biegłego z zakresu reumatologii lub biegłego z zakresu medycyny pracy. W uzasadnieniu wniosku organ rentowy wskazał, że stwierdzony przez biegłego C. W. zespół suchości ma przebieg okresowo zaostrzający się, mogący wymagać okresowych hospitalizacji, wobec tego wątpliwości organu rentowego wzbudziło ustalenie długotrwałej niezdolności do pracy. Analizując opinię biegłego organ rentowy dostrzegł potrzebę udzielenia dodatkowego wyjaśnienia czy zaostrzenia schorzenia nie mogłyby być leczone w ramach krótkotrwałej niezdolności do pracy lub czy E. G. nie mogłaby pracować z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (zastrzeżenia organu rentowego do opinii biegłego sądowego C. W. – k. 161-162 a.s.).

Biegły sądowy z zakresu dermatologii, alergologii i chorób zawodowych skóry – A. W. – w opinii z dnia 27 stycznia 2024 r. stwierdził, że E. G. jest nadal osobą częściowo niezdolną do pracy, a niezdolność ta ma charakter okresowy do 31 grudnia 2024 r. Biegły wskazał, że stwierdzona u E. G. niezdolność do pracy jest następstwem występującej u niej choroby autoimmunologicznej – zespołu Sjögrena – której objawy manifestują się zarówno w zakresie oczu (suchość oka) oraz jamy ustnej jak też w zakresie największego narządu jakim jest skóra. Występująca suchość skóry połączona jest z nasilonym świądem, która w znaczący sposób ogranicza możliwość normalnego funkcjonowania w środowisku zawodowym. Biegły zaakcentował, że E. G. jest osobą pracującą w banku, przy monitorze komputera, gdzie wymagana jest sprawność w zakresie wzroku, wobec czego należy uznać, że jej zdolność do wykonywania pracy jest z tego powodu istotnie ograniczona (opinia biegłego sądowego z zakresu dermatologii, alergologii i chorób zawodowych skóry – A. W. – k. 195-209 a.s.).

Pismem z dnia 28 marca 2024 r. organ rentowy ponowił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu reumatologii (pismo procesowe z dnia 28 marca 2024 r. – k. 225-226 a.s.).

Biegła sądowa z zakresu neurologii – T. Ł. – w opinii z dnia 12 sierpnia 2024 r., dokonała charakterystyki schorzeń neurologicznych E. G., wskazując na istnienie wielopoziomowej choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa, uszkodzenia nerwów pośrodkowego lewego i prawego na odcinku przechodzącym przez kanał nadgarstka, uszkodzenia nerwu łokciowego lewego w odcinku przechodzącym przez łokieć oraz uszkodzenia włókien czuciowych nerwu łokciowego prawego w odcinku dystalnym. Biegła dodała, że u E. G. rozpoznano zespół Sjögrena i objawy Raynouda z procesem chorobowym tkanki łącznej, a ponadto cukrzycę, nadciśnienie tętnicze i niedoczynność tarczycy w przebiegu choroby Hashimto, stan po zakażeniu zatyczek do punktów łzowych, stan po obustronnej operacji cieśni nadgarstków. Biegła oceniła, że ze względów stricte neurologicznych E. G. nie jest niezdolna do pracy, ponieważ w badaniu neurologicznym biegła nie stwierdziła cech zespołu neurologicznego, a w konsekwencji oceniła, że informacje wynikające z analizy dokumentacji medycznej oraz badania neurologicznego aktualnie w zakresie neurologicznym wskazują na naruszenie funkcji organizmu w stopniu niepowodującym utraty zdolności do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Jednocześnie biegła dodała, że ocena ta nie dotyczy rozpoznanych pozostałych chorób (opinia biegłej sądowej neurolog T. Ł. – k. 261-269 a.s.).

Biegła sądowa z zakresu chorób wewnętrznych diabetologii i angiologii – E. R. – w opinii z dnia 5 listopada 2024 r. rozpoznała u E. G. wielochorobowość, na którą składają się: choroba zwyrodnieniowo – dyskopatyczna kręgosłupa szyjnego, która wymagała leczenia operacyjnego z powodu zespołu bólowego kręgosłupa szyjnego i stenozy kanału kręgowego na poziomie C4-C5-C6, zespól cieśni nadgarstka, w przebiegu którego wykonano zabieg odbarczenia nerwu pośrodkowego obu nadgarstków. Ponadto biegła wskazała, że u E. G. występuje choroba układowa tkanki łącznej w postaci zespołu Sjögrena, a także zespołu Raynauda oraz cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy w przebiegu choroby Haschimoto Biegła wskazała, że niedoczynność tarczycy wymaga substytucji hormonalnej, a zarówna cukrzyca jak i nadciśnienie tętnicze są dobrze kontrolowane za pomocą leków hipoglikemizujacych i leków hipotensyjnych. Z kolei choroba tkanki łącznej wymaga stałej kontroli w Poradni Dermatologicznej i Reumatologicznej z oceną stanu klinicznego i wyników badań laboratoryjnych, także okresowej weryfikacji dawek leków immunosupresyjnych, a w razie konieczności - zmiany leczenia farmakologicznego. W ocenie biegłej naruszona funkcja organizmu E. G. nie sprowadza niezdolności do pracy z przyczyn internistycznych zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami, jednak zdaniem biegłej ostateczna decyzja dotycząca zdolności lub niezdolności do pracy powinna należeć do biegłego z zakresu dermatologii oraz reumatologii (opinia biegłej sądowej z zakresu chorób wewnętrznych diabetologii i angiologii – E. R. – k. 302-306 a.s.).

Biegły sądowy z zakresu (...) – w opinii z dnia 17 lipca 2025 r. rozpoznał u E. G. chorobę dyskopatyczno-zwyrodnieniową kręgosłupa piersiowo-lędźwiowego i szyjnego z nieznaczną dysfunkcją czynnościową kręgosłupa szyjnego, stan po leczeniu operacyjnym zespołu cieśni lewego i prawego nadgarstka bez dysfunkcji chwytno-manipulacyjnej obu rąk. oraz niewielką wyrośl kostną okolicy guzowatości piszczelowej bez dysfunkcji stawu kolanowego. Biegły ocenił, że z przyczyn ortopedycznych E. G. jest zdolna do pracy, co uzasadnił wskazując, że leczenie zachowawcze i rehabilitacyjne kręgosłupa oraz leczenie operacyjne kręgosłupa szyjnego poprawiło w sposób istotny sprawność kręgosłupa piersiowo-lędźwiowego i szyjnego. Biegły nie stwierdził deficytów ruchomości w kręgosłupie piersiowo-lędźwiowym, a w ruchomości kręgosłupa szyjnego jedynie nieznaczne deficyty. Nie stwierdził także zaników mięśniowych, niedowładów mięśniowych w kończynach górnych i dolnych. Ponadto biegły wskazał, że zespół cieśni obu nadgarstków, leczony operacyjnie, nie spowodował deficytów czynnościowych palców rąk ani zaników mięśni rąk, co oznacza, że funkcja chwytno-manipulacyjna rąk jest prawidłowa i umożliwia pracę. Badanie lewego stawu kolanowego wykazało jego prawidłową funkcję, a niewielka wyrośl w okolicy guzowatości kości piszczelowej jest położona pozastawowo, czyli nie powoduje konfliktu stawowego i sprawność stawu kolanowego jest prawidłowa. W ocenie biegłego, zgłaszane przez E. G. okresowe dolegliwości bólowe mogą być leczone w ramach krótkotrwałej niezdolności do pracy (opinia biegłego sądowego ortopedy R. K. – k. 357- 359 a.s.).

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2025 r. Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. pominął wniosek organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu reumatologii oraz biegłego z zakresu medycyny pracy (postanowienie z dnia 22 sierpnia 2025 r. – k. 368 a.s.).

Pismem z dnia 4 września 2025 r. organ rentowy złożył zastrzeżenie do protokołu z uwagi na zastosowanie przez Sąd art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. W ocenie organu rentowego dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu reumatologii oraz biegłego z zakresu medycyny pracy nie zmierza do przewlekania postępowania, lecz do ustalenia istotnych okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (pismo procesowe organu rentowego z dnia 4 września 2025 r. – k. 381 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty, w tym dokumentację medyczną E. G., konieczną w procesie opiniowania przez biegłych sądowych oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed organem rentowym. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziła zastrzeżeń.

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły także opinie wydane przez biegłych sądowych z zakresu: endokrynologii, okulistyki, reumatologii, dermatologii, neurologii, interny oraz ortopedii. W ocenie Sądu wszystkie wskazane opinie zostały sporządzone w sposób rzetelny i fachowy, z uwzględnieniem dostępnej w sprawie dokumentacji medycznej oraz po przeprowadzeniu badań. Prezentowana przez wszystkich biegłych charakterystyka schorzeń odwołującej się jest spójna i wzajemnie potwierdza się. Z tego powodu, w tym zakresie, tj. na okoliczność rozpoznanych u E. G. chorób Sąd wszystkie opinie uczynił podstawą ustaleń faktycznych.

Pozyskane w sprawie opinie nie były jednak całkowicie spójne, różniły się wnioskami co do tego czy E. G. jest osobą niezdolną do pracy.

Na posiadanie przez odwołującą się takiego przymiotu wskazywali biegli: okulista, który uznał E. G. za osobę częściowo niezdolną do wykonywania pracy wskazując, że stan ten ma miejsce od około 3 lat od daty badania, na okres do końca 2024 r., reumatolog, który stwierdził istnienie częściowej okresowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. oraz dermatolog, który ocenił, że odwołująca się nadal jest osobą częściowo niezdolną do pracy, a niezdolność ta ma charakter okresowy do 31 grudnia 2024 r.

Z kolei biegli z zakresu neurologii, endokrynologii, ortopedii i chorób wewnętrznych stwierdzili, że z powodu schorzeń odpowiadających ich specjalizacjom, E. G. nie można uznać za osobą niezdolną do pracy. Dodatkowo, jednak zdaniem biegłej z zakresu chorób wewnętrznych – z uwagi na schorzenia odwołującej się – ostateczna decyzja dotycząca zdolności lub niezdolności do pracy E. G. powinna należeć do biegłego z zakresu dermatologii oraz reumatologii.

W ocenie Sądu z uwagi na schorzenia wiodące u E. G., tj. zespół Sjögrena i objawy Raynouda z procesem chorobowym tkanki łącznej oraz z uwagi na skutki tych schorzeń w obrębie narządu wzroku, skóry i układu ruchu, to właśnie opinie okulisty, reumatologa i dermatologa należy uznać za kluczowe dla ustalenia istnienia u odwołującej się niezdolności do pracy, ponieważ to właśnie biegli tych specjalizacji mają wiedzę w pełni odpowiadającą specyfice głównych schorzeń E. G..

Podsumowując, Sąd w pełni przyjął wartość dowodową wszystkich opinii powołanych w sprawie biegłych, ale za opinie kluczowe uznał opinie okulisty, reumatologa i dermatologa. W ocenie Sądu opinie tych biegłych nie zawierały żadnych braków i wyjaśniały wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Biegli wydali opinie po przeprowadzeniu stosownych badań i analizie dostępnej dokumentacji lekarskiej wnioskodawczyni, w tym w oparciu o informacje uzyskane w toku wywiadu lekarskiego. Biegli określili schorzenia występujące u ubezpieczonej oraz ich znaczenie przez pryzmat oceny zdolności do pracy. Zdaniem Sądu opinie biegłych – także opinia reumatologa wbrew twierdzeniom organu rentowego – są rzetelne, sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym jej przedmiot, a wynikające z niej wnioski są jasne i nie wymagają uzupełnienia. W uznaniu Sądu organ rentowy nie przedstawił żadnych zasadnych argumentów w celu skutecznego podważenia opinii reumatologa, dlatego też Sąd wniosek o powołanie innego biegłego tej specjalności pominął. Pozyskanej w sprawie opinii reumatologa, jak i opiniom okulisty i dermatologa Sąd nie odmówił fachowości i w oparciu o nie ustalił istnienie niezdolności do pracy E. G. do końca grudnia 2024 r. Sąd miał na uwadze, że pośród wskazanych trzech opinii biegłych zachodziły rozbieżności jedynie co do daty początkowej niezdolności do pracy E. G.. W tym zakresie Sąd oparł się na opinii okulisty i dermatologa, które wskazywały na datę wcześniejszą niż data, którą wskazał biegły reumatolog. Sąd uznał, że o ile z przyczyn reumatologicznych odwołująca się jest niezdolna do pracy od 1 stycznia 2023 r., to z przyczyn okulistycznych i dermatologicznych niezdolność ta istniała wcześniej, także w dacie wydania zaskarżonych decyzji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołania E. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 grudnia 2022 roku znak: (...) oraz z dnia 25 października 2023 r. znak: (...), którymi organ rentowy odmówił odwołującej się prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalsze okresy – po 30 września 2022 r. – zasługiwały na uwzględnienie.

Świadczenie, którego przyznania domagała się E. G. – renta z tytułu niezdolności do pracy – może być przyznana ubezpieczonemu, który spełnia łącznie warunki określone w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1251 - dalej jako ustawa emerytalna), a więc:

1.  jest niezdolny do pracy,

2.  ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3.  niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12 albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów,

4.  nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

Przy czym w myśl art. 57 ust. 2 wskazanego wyżej aktu prawnego przepisu art. 57 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.

Przesłanka konieczna dla przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej, wiąże się z koniecznością posiadania przez ubezpieczonego okresów składkowych i nieskładkowych w wymiarze określonym w art. 58 ustawy. Wymóg ten wynika z tego, że renta z tytułu niezdolności do pracy nie jest świadczeniem o charakterze socjalnym na rzecz osób niezdolnych do pracy, pozostającym bez związku z tytułem ubezpieczenia rentowego, ale jedną z form zabezpieczenia społecznego powiązaną z wymaganym okresem płacenia składek (por. wyrok Sądu Najwyższego z 1 grudnia 2016 r., I UK 424/15).

Zgodnie z art. 58 ust 1 wskazanej ustawy warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej:

1.  1 rok – jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat;

2.  2 lata – jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat;

3.  3 lata – jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat

4.  4 lata – jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat;

5.  5 lat – jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.

Zgodnie z art. 58 ust. 2 ww. ustawy okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy; do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej oraz okresów pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego określonych w przepisach oświadczeniach rodzinnych lub zasiłku dla opiekuna określonego w przepisach o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, za które nie było obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Jeśli chodzi o trzeci z warunków, określony w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej, to wiąże się on z okresami, w czasie których powinna powstać niezdolność do pracy (bądź w ciągu 18 miesięcy od ich ustania), aby ubezpieczony mógł skorzystać z prawa do renty. W orzecznictwie wskazuje się, że skutkiem związania prawa do świadczeń z ubezpieczeniem jest utrata tego prawa po ustaniu ubezpieczenia. Osoba, której ubezpieczenie ustało, nie ma żadnych uprawnień wynikających z tego ubezpieczenia i aby uprawnienia takie uzyskać musi ubezpieczyć się ponownie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014 r., II UK 232/13).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że w jej realiach zasadniczą kwestią sporną było to, czy odwołująca się jest niezdolna do pracy – tego przymiotu bowiem odmówił jej Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a nieposiadanie go prowadziło do wydania decyzji odmownych.

Niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004 r., II UK 222/03).

Przepis art. 12 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy – całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu ( por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979 r., II URN 111/79). Dokonując analizy pojęcia całkowita niezdolność do pracy należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy). Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, czyli jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2004 r., I UK 28/04). Z kolei wyjaśnienie częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2006 r., I UK 103/06). Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy ( por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 października 2009 r., II UK 106/09, z dnia 8 maja 2008 r., I UK 356/07, z dnia 11 stycznia 2007 r., II UK 156/06 i z dnia 25 listopada 1998 r., II UKN 326/98). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2006 r. (I PK 153/05) częściowej niezdolności do pracy, polegającej na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie wyklucza możliwość podjęcia przez ubezpieczonego pracy niżej kwalifikowanej. Ubezpieczony, który jest częściowo niezdolny do pracy może być jednocześnie z samej definicji zdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w nieznacznym stopniu. Tak samo, gdy ubezpieczony wykonuje pracę, która nie jest zgodna z posiadanymi kwalifikacjami, a już na pewno, gdy jest pracą poniżej poziomu posiadanych kwalifikacji. Aktualny jest zatem pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 675/98).

W orzecznictwie przyjmuje się również (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 sierpnia 2003 r., II UK 11/03 oraz z dnia 5 lipca 2005 r., I UK 222/04), że decydującą dla stwierdzenia niezdolności do pracy jest utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu przy braku rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Gdy więc biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodują naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, to brak prawa do tego świadczenia. Prawa tego nie można w szczególności wywodzić z przewidzianych w art. 13 ustawy emerytalnej przesłanek, a więc: stopnia naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, przy wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych, bowiem odnoszą się one tylko do ustalania stopnia lub trwałości niezdolności do pracy. Są więc bez znaczenia, jeżeli aspekt biologiczny (medyczny) wskazuje na zachowanie zdolności do pracy. Obiektywna możliwość podjęcia dotychczasowego lub innego zatrudnienia, zgodnie z poziomem kwalifikacji, wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych może być brana pod uwagę tylko wówczas, gdy ubiegający się o rentę jest niezdolny do pracy z medycznego punktu widzenia, gdyż oba te aspekty muszą występować łącznie ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 675/98).

Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń co do możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo- lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń wnioskodawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2016 r., III AUa 1609/15).

Badając sporną przesłankę warunkującą przyznanie ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, Sąd z uwagi na wielochorobowość E. G. dopuścił dowód z opinii biegłych siedmiu specjalizacji. W oparciu o opinie biegłych ortopedy, neurologa, internisty i endokrynologa nie można było stwierdzić u odwołującej się niezdolności do pracy z powodu schorzeń adekwatnych do ww. specjalizacji. Niezdolność do pracy E. G. wynika natomiast z naruszenia sprawności organizmu w zakresie dermatologicznym, okulistycznym i reumatoidalnym będących następstwem zespołu suchości – zespół Sjögrena i zespołu Raynauda, na co wskazali zgodnie biegły okulista, reumatolog i dermatolog. Należało więc stwierdzić, że organ rentowy nieprawidłowo wywiódł, że stan zdrowia ubezpieczonej nie powoduje niezdolności do pracy. W dacie wydania zaskarżonych decyzji organ rentowy dysponował dokumentacją medyczną odwołującej się, na podstawie, której możliwe było ustalenie występujących u niej schorzeń. Lekarz Orzecznik ZUS dokonał ustalenia chorób E. G. w sposób tożsamy do tego, jak stan jej zdrowia charakteryzowali biegli i przyjął częściową niezdolność do pracy. Następnie jednak Komisja Lekarska ZUS, w oparciu o te same dokumenty, odmówiła E. G. przymiotu osoby niezdolnej do pracy, co było podstawą odmowy świadczenia.

Przeprowadzone przed Sądem postępowanie dowodowe pozwoliło natomiast na weryfikację oceny Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i na ustalenie, że po stronie odwołującej się spełniony został warunek z art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wymagający przymiotu niezdolności do pracy od osoby o ubiegającej się o rentę. W oparciu o opinię biegłego okulisty i dermatologa – Sąd ustalił, że stwierdzona u E. G. niezdolność do pracy istniała u niej nieprzerwanie w czasie pobierania renty poprzednio jej przyznanej do 30 września 2022 r., a także po tej dacie, ponieważ w stanie zdrowia odwołującej się nie zaszła żadna poprawa. Ponadto, w oparciu o zgodne opinie ww. biegłych i opinię biegłego reumatologa Sąd ustalił, że częściowa niezdolność do pracy trwać będzie do końca grudnia 2024 r.

Schorzeniem wiodącym u odwołującej się jest zespół Sjögrena – choroba o podłożu autoimmunologicznym, w przebiegu której organizm chorego wytwarza przeciwciała przeciwko własnym białkom. Zmiany, do których dochodzi w przebiegu tej choroby to zapalenie i uszkodzenie gruczołów wydzielania zewnętrznego, głównie łzowych i ślinowych oraz równoczesne zmiany zapalne w wielu układach i narządach. Zapalenie gruczołów łzowych powoduje niedostateczne wydzielanie łez, co prowadzi do „suchego” zapalenia spojówek, uczucia „piasku” pod powiekami, pieczenia i światłowstrętu. Ponadto, niedostateczne wydzielanie śliny powoduje suchość w jamie ustnej. Wszystkie scharakteryzowane przez biegłych objawy będące następstwem tej choroby występują u E. G.. Dodatkowo zespół Sjögrena ma u niej okresowo zaostrzający się przebieg, nie zawsze odpowiada na zastosowane leczenie, wymagać może kolejnych hospitalizacji z powodu zaostrzeń bądź modyfikacji leczenia farmakologicznego. E. G. dotychczas pracowała jako pracownik w banku na stanowisku wymagającym pracy przy komputerze. Praca taka wymaga sprawności narządu wzroku, a w tym zakresie z uwagi na światłowstręt, przewlekły stan zapalny spojówek i suchość oczu – będących następstwem zespołu Sjögrena zdolność A. G. do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji i dotychczas wykonywanej jest istotnie ograniczona. Ponadto ww. choroba powoduje wystąpienie zespołu Raynauda, który wymaga nadzoru dermatologicznego w zakresie największego narządu organizmu, jakim jest skóra. U odwołującej się występuje suchość skóry połączona z nasilonym świądem, która w znaczący sposób ogranicza możliwość normalnego funkcjonowania w środowisku zawodowym.

W sprawie poza sporem pozostawało spełnianie przez E. G. pozostałych warunków z art. 57 ust. 1 pkt 2 – 3 ustawy emerytalnej, z których łącznym zaistnieniem ustawa łączy powstanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Mając na uwadze powyższe i w związku z tym, że ubezpieczona w dacie wydania skarżonych decyzji spełniała łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zaskarżone decyzje podlegały zmianie poprzez przyznanie E. G. renty z tytułu częściowej niezdolności do na okres od 1 października 2022 r. do 31 grudnia 2024 r.

Renata Gąsior