Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 stycznia 2025 roku

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska

Protokolant: st. sekretarz sądowy Anna Bańcerowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 roku w Warszawie

sprawy M. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy

na skutek odwołania M. W.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

z dnia 8 grudnia 2022 roku, znak: (...)

zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że od 1 sierpnia 2022r. na stałe przyznaje M. W. rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.

UZASADNIENIE

W dniu 31 stycznia 2023r. M. W. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 8 grudnia 2022r., znak: (...), przyznającej mu prawo do renty z tytułu trwałej częściowej niezdolności do pracy, wnosząc o jej zmianę i przyznanie mu prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy lub samodzielnej egzystencji. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

a)  naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2022r., poz. 504) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że mimo braku zdolności do samodzielnej egzystencji, jest jedynie częściowo niezdolny do pracy, podczas gdy stan jego zdrowia uzasadnia orzeczenie trwałej niezdolności do pracy, co spowodowało wydanie decyzji o przeliczeniu renty z uwzględnieniem renty z tytułu częściowej, a nie całkowitej niezdolności do pracy;

b)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji poprzez uznanie, że jest częściowo niezdolny do pracy, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w tym zwłaszcza dokumentacji medycznej, wskazuje na to, że nie ma możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy, co oznacza, że jest całkowicie niezdolny do pracy.

Uzasadniając odwołanie ubezpieczony wskazał, że jego stan zdrowia od lat nie ulega poprawie i stale się pogarsza. Bez pomocy drugiej osoby nie jest w stanie samodzielnie ubrać skarpetek i obuwia oraz obciąć paznokci u stóp. Potrzebuje pomocy przy ubieraniu się, myciu, zmianie opatrunku na stopie prawej, co musi być robione co najmniej dwa razy dziennie z uwagi na zakażenie gronkowcem złocistym. Następnie ubezpieczony wskazał, że codziennie towarzyszą mu silne dolegliwości ze strony kręgosłupa oraz kończyn, nie jest w stanie wytrzymać w jednej pozycji przez dłuższy czas. Nadto cierpi na powtarzające się migreny, ciągły, silny świąd skóry, spowodowany alergiami oraz porfirią skórną oraz nadciśnienie tętnicze. W związku z powyższym nie zgadza się ze stanowiskiem organu rentowego. Od ostatniego orzeczenia w przedmiocie niezdolności do pracy stan jego zdrowia, wbrew stanowisku zawartemu w orzeczeniu z dnia 7 listopada 2022r., nie uległ poprawie, a wręcz pogorszył się (odwołanie z 31 stycznia 2023r. – k. 3-13 a.s).

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., a uzasadniając przedstawione stanowisko wskazał, że M. W. do 31 lipca 2022r. pobierał rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. W dniu 7 lipca 2022r. złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 7 listopada 2022r. uznała, że ubezpieczony jest trwale częściowo niezdolny do pracy i nie jest całkowicie niezdolny do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie organ rentowy wydał decyzję z dnia 8 grudnia 2022r., którą przyznał M. W. rentę z tytułu trwałej częściowej niezdolności do pracy (odpowiedź na odwołanie – k. 14-15 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

M. W., urodzony (...), z wykształcenia jest stolarzem. Po wypadku samochodowym, podczas którego doznał urazów wielonarządowych, od 14 czerwca 1997r. do 16 lipca 1997r. przebywał na Oddziale Intensywnej (...) Szpitala w G.. Stwierdzono u niego stan po urazie wielonarządowym ze złamaniem kości czaszki i twarzoczaszki, kości udowej prawej, piszczelowej prawej, kości udowej lewej, kostki przyśrodkowej lewej, kości śródstopia lewego, z uszkodzeniem ścięgna piętowego lewego, przebytym zwichnięciu stopy prawej i lewej, przewlekły stan zapalny stopy prawej, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, różę przyranną w przebiegu owrzodzenia nawrotowego stopy prawej, nawrotowe zakażenie kości stępu, stan po usunięciu jądra miażdżystego L5/S1 w 2014 roku oraz dyskopatię kręgosłupa szyjnego. Ubezpieczony, z powodu zapalenia kości, od 18 lat ma owrzodzenie na stopie prawej, posiewy wykazują obecność gronkowca. Występują u niego również objawy atopowego zapalenia skóry oraz nawrotowe zakażenie (...) z rozpoznaną porfirią skórną późną. Następstwem wypadku są również organiczne zaburzenia nastroju, w przeszłości wystąpiły myśli oraz próby samobójcze (opinia biegłego sądowego ortopedy M. G. – k. 269-272 a.s., opinia biegłego sądowego dermatologa A. W. – k. 61 – 73 a.s, opinia biegłego sądowego psychiatry M. S. – k. 80-84 a.s.).

Ubezpieczony do 31 lipca 2022r. pobierał rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (okoliczność bezsporna). W dniu 7 lipca 2022 roku złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, załączając prośbę o ponowne badanie przez Lekarza Orzecznika w związku z pogorszeniem stanu zdrowia ( wniosek – k. 42-45 a.r.). W toku postępowania przed organem rentowym został skierowany do lekarza orzecznika ZUS, który po analizie dokumentacji medycznej, wydał orzeczenie w dniu 23 września 2022r., w którym uznał go za osobę trwale częściowo niezdolną do pracy. Stwierdził częściową poprawę od ostatniego badania orzeczniczego (orzeczenie lekarza orzecznika ZUS – k. 46 a.r.). Następnie, w wyniku wniesionego przez M. W. sprzeciwu, Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z 7 listopada 2022r., po analizie dokumentacji medycznej, podtrzymała wcześniejsze orzeczenie lekarza orzecznika ZUS (orzeczenie Komisji Lekarskiej – k. 50 a.r).

W dniu 8 grudnia 2022r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał decyzję znak: (...), którą przeliczył rentę ubezpieczonego od 1 stycznia 2023r., przyjmując że ubezpieczony jest trwale częściowo niezdolny do pracy, nie jest zaś całkowicie niezdolny do pracy (decyzja ZUS z 8 grudnia 2022r. – k. 51 a.r.).

W dniu 31 stycznia 2023r. M. W. odwołał się ww. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W., a sąd postanowieniem z 15 marca 2023r. dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych ortopedy, psychiatry i dermatologa celem ustalenia, czy odwołujący się jest całkowicie czy częściowo niezdolny do pracy, a także trwale czy okresowo (jeśli okresowo, to na jaki okres) (postanowienie z 15 marca 2023r. – k. 18 a.s.).

W opinii z 15 maja 2023r. biegły sądowy dermatolog A. W., po dokonaniu analizy akt sprawy wraz zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, stwierdził u M. W. objawy atopowego zapalenia skóry oraz nawrotowe zakażenie (...) z rozpoznaną porfirią skórną późną. Biegły wskazał, że porfiria to choroba spowodowana zmniejszeniem lub brakiem aktywności enzymów, które biorą udział w metabolizmie hemu, co prowadzi do nadmiernego gromadzenia się w organizmie substancji zwanych porfirynami lub ich prekursorów. Nieostra porfiria wątrobowa spowodowana niedoborem enzymu dekarboksylazy uroporfirynogenu (UROD), jest najczęstszą porfirią na świecie (80-90% wszystkich przypadków porfirii). Objawy tej porfirii są wyłącznie skórne (porfiria skórna późna) i należą do nich przede wszystkim łatwość powstawania uszkodzeń po urazach, powstawanie pęcherzy w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, nadmierna pigmentacja skóry, hipertrychoza (szczególnie na twarzy), zmiany skórne podobne jak w twardzinie, a także opóźnione gojenie ran.

W ocenie biegłego ta postać schorzenia nie powodowała do tej pory niezdolności do pracy M. W., natomiast biorąc pod uwagę całokształt schorzeń występujących u ubezpieczonego należy stwierdzić, że istnieją uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że jest on osobą nadal częściowo niezdolną do pracy na trwałe ze względu na upośledzenie narządu ruchu (opinia biegłego dermatologa A. W. – k. 61 – 73 a.s).

Biegły sądowy psychiatra M. S. w opinii z dnia 5 sierpnia 2023 roku, po przeprowadzeniu badania oraz dokonaniu analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, rozpoznał u M. W. organiczne zaburzenia nastroju (afektywne) F06.3, powodujące częściową niezdolność do pracy zarobkowej z powodów psychiatrycznych na okres 2 lat od badania biegłego przeprowadzonego w dniu 19 czerwca 2023 roku. Badanie biegłego psychiatry nie wykazało zaburzeń postrzegania, które stanowiłyby istotną przesłankę psychiatryczną do orzekania o całkowitej niezdolności do pracy. W ocenie biegłego dokumentacja psychiatryczna z 2022 roku nie ujawniła długotrwałego pogorszenia stanu psychicznego. Biegły wskazał, że ubezpieczony, mimo zgłaszanych dolegliwości, nie potrzebował hospitalizacji psychiatrycznej w ostatnim czasie. Zastosowane leczenie w warunkach ambulatoryjnych dało stabilizację stanu psychicznego. Biegły podsumował, że M. W. wymaga systematycznego leczenia farmakologicznego, oddziaływań psychoedukacyjnych i psychoterapeutycznych (opinia biegłego sądowego psychiatry M. S. – k. 80-84 a.s.).

Biegły sądowy ortopeda R. K. (1) w opinii z dnia 25 stycznia 2024 roku rozpoznał u M. W. stan po urazie wielomiejscowym z mnogimi złamaniami obu kończyn dolnych, przewlekłe zapalenie kości stępu stopy prawej, pourazową artrozę drobnych stawów stóp i stawów skokowych oraz stawu kolanowego prawego oraz przewlekły zespół bólowy kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego w przebiegu wielopoziomowej dyskopatii, po przebytej discektomii L5/S1. Biegły uznał M. W. za trwale, całkowicie niezdolnego do pracy. W ocenie biegłego rozpoznane u odwołującego zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych i skokowych mają charakter postępujący i nie rokują poprawy, a wręcz mają charakter nieodwracalny, co pozwala stwierdzić, że stan ortopedyczny odwołującego nie mógł ulec polepszeniu. Odwołujący przez wiele lat był uważany za osobę nierokującą na poprawę stanu zdrowia i z tego powodu był niekwalifikowany do rehabilitacji przez Lekarzy Orzeczników ZUS, co w ocenie biegłego w dużej mierze miało wpływ na aktualny stan jego zdrowia i wskazuje na niezgodną ze stanem faktycznym decyzję Komisji Lekarskiej (opinia biegłego sądowego ortopedy R. K. (1) – k. 148 -150 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. pismem z dnia 1 marca 2024r. złożył zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego ortopedy R. K. (1). Zarzucił, że biegły nie przeprowadził bezpośredniego badania z powodu niestawiennictwa ubezpieczonego, zatem nie mógł ocenić aktualnego stanu narządu ruchu. Nadto biegły nie wskazał żadnej nowej dokumentacji medycznej, która byłaby nieznana podczas ostatniego postępowania orzeczniczo-lekarskiego w ZUS. W ocenie organu rentowego okoliczność, że M. W. jest stolarzem i pracował w zawodzie do 2020r., nie wskazuje na istnienie całkowitej niezdolności do pracy. Organ rentowy wniósł zatem o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu ortopedii lub medycyny pracy ( pismo ZUS z 1 marca 2024r. – k. 163 a.s.).

Sąd postanowieniem z 6 marca 2024r. dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy (z wyłączeniem R. K. (1)) celem ustalenia, czy odwołujący się jest całkowicie czy częściowo niezdolny do pracy, a także trwale czy okresowo (jeśli okresowo, to na jaki okres) (postanowienie z 6 marca 2024r. – k. 168 a.s.).

Biegły sądowy ortopeda R. K. (2) w opinii z dnia 9 czerwca 2024 roku, po przeprowadzeniu badania lekarskiego oraz dokonaniu analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, rozpoznał u M. W. stan po leczeniu operacyjnym mnogich złamań obu kończyn dolnych ze znaczną dysfunkcją chodu, przewlekłe zapalenie kości stępu stopy prawej ze znaczną dysfunkcją czynnościową, pourazową artrozę drobnych stawów stóp, stawów skokowych i stawu kolanowego prawego oraz stan po discectomii w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa. W ocenie biegłego M. W. jest trwale częściowo niezdolny do pracy, gdyż w wyniku wielokrotnego leczenia operacyjnego złamań kończyn dolnych uzyskano istotną poprawę sprawności obu kończyn dolnych. Poprawa ta polega na uzyskaniu prawidłowo mocnych mechanicznie zrostów kostnych i użytkowych zakresów ruchomości dużych stawów kończyn dolnych (biodrowych, kolanowych i skokowych). Biegły ocenił, że poprawa ta uzasadnia uznanie M. W. za częściowo niezdolnego do pacy (opinia biegłego sądowego ortopedy R. K. (2) – k. 213-216 a.s.).

M. W. w piśmie z dnia 25 lipca 2024r. złożył zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego ortopedy R. K. (2). Zarzucił biegłemu przeprowadzenie badania lekarskiego w sposób tendencyjny i wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii obiektywnego i niezależnego biegłego ortopedy ( pismo z 25 lipca 2024r. – k. 229-231 a.s.).

Sąd postanowieniem z 1 sierpnia 2024r. dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy (z wyłączeniem R. K. (1) i R. K. (2)) na takie okoliczności jako poprzednio (postanowienie z 1 sierpnia 2024r. – k. 255 a.s.).

Biegły sądowy ortopeda M. G. w opinii z dnia 18 września 2024 roku rozpoznał u M. W. stan po urazie wielonarządowym w 1997 roku ze złamaniem kości czaszki i twarzoczaszki, kości udowej prawej, piszczelowej prawej, kości udowej lewej, kostki przyśrodkowej lewej, kości śródstopia lewego, z uszkodzeniem ścięgna piętowego lewego, przebytym zwichnięciem stopy prawej i lewej, przewlekły stan zapalny stopy prawej, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, różę przyranną w przebiegu owrzodzenia nawrotowego stopy prawej, nawrotowe zakażenie kości stępu, stan po usunięciu jądra miażdżystego L5/S1 w 2014 roku oraz dyskopatię kręgosłupa szyjnego. W ocenie biegłego odwołujący jest trwale, całkowicie niezdolny do pracy od daty wniosku. Biegły wskazał, że powodem niezdolności do pracy jest znaczna dysfunkcja narządu ruchu, w szczególności niewydolność chodu po przebytym urazie obu kończyn dolnych i z utrzymującym się przewlekłym ropnym zapaleniem stopy prawej. Dysfunkcja wynika z wieloletnich i utrwalonych zmian i nie rokuje poprawy (opinia biegłego sądowego ortopedy M. G. – k. 269-272 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w piśmie z dnia 23 października 2024r. wskazał, że nie wnosi uwag do opinii biegłego sądowego ortopedy M. G. ( pismo ZUS z 23 października 2024r. – k. 282 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty, w tym dokumentację medyczną M. W., konieczną w procesie opiniowania przez biegłych sądowych oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed organem rentowym. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziły zastrzeżeń.

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły także opinie wydane przez biegłych sądowych: ortopedów, psychiatrę oraz dermatologa. Sąd – za wyjątkiem opinii ortopedy R. K. (2) - ocenił opinie jako fachowe i rzetelne, ponieważ każda została wydana przy uwzględnieniu dokumentacji medycznej M. W., a opinie psychiatry M. S. oraz ortopedy M. G. dodatkowo po zbadaniu ubezpieczonego. Nadto opiniujący biegli posiadają specjalizacje odpowiadające rozpoznanym u M. W. schorzeniom. Treść ich opinii jest jasna i logiczna, a także wyczerpująco i przekonująco uzasadniona.

Ubezpieczony nie zgodził się z opinią psychiatryczną, lecz z punktu widzenia biegłych psychiatry, a także dermatologa, nie ma podstaw do tego, by stwierdzić całkowitą niezdolność do pracy. Główne schorzenia wywołujące taką niezdolność u M. W. dotyczą narządu ruchu, co stwierdzili biegli z dziedziny ortopedii R. K. (1) oraz M. G.. Prezentowane przez tych biegłych wnioski dotyczące istnienia u ubezpieczonego całkowitej niezdolności do pracy na stałe, mają charakter stanowczy i jednoznaczny oraz są spójne. Nadto należy podkreślić, że organ rentowy opinię biegłego ortopedy R. K. (1) kwestionował, natomiast po wydaniu opinii przez biegłego ortopedę M. G., który również stwierdził, że występuje u odwołującego trwała, całkowita niezdolność do pracy, poinformował Sąd, że nie wnosi do niej uwag.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd – choć ocenił opinie psychiatryczną i dermatologiczną – jako rzetelne, to nie uwzględnił ich orzekając w sprawie. Podstawę orzekania stanowiły wskazane opinie ortopedyczne, natomiast opinia biegłego ortopedy R. K. (2), którego wnioski były odmienne od wniosków przedstawionych przez pozostałych dwóch biegłych ortopedów, została oceniona jako nierzetelna.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie M. W. podlegało uwzględnieniu.

Renta z tytułu niezdolności do pracy może być przyznana ubezpieczonemu, który spełnia łącznie przesłanki określone w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 504, dalej jako ustawa emerytalna), a więc:

1)  jest niezdolny do pracy,

2)  ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3)  niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12 albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów,

4)  nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że M. W. do 31 lipca 2022r. był całkowicie niezdolny do pracy i w związku z tym pobierał rentę. Ze względu na upływ terminu, na jaki świadczenie zostało mu przyznane ostatnio, w lipcu 2022 roku wnioskował o jego przedłużenie, ale została wydana decyzja przeliczająca rentę, opierająca się na ustaleniu, że ubezpieczony jest jedynie częściowo niezdolny do pracy. Sąd, badając zgodność z prawem tej decyzji, miał na względzie art. 107 ustawy emerytalnej, który wskazuje, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. Cytowany przepis wskazuje, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy może ulec zmianom w przypadku zmiany kwalifikacji niezdolności do pracy, jej ustania lub ponownego powstania. W aspekcie formalnoprawnym następuje więc zmiana rodzaju pobieranej renty, utrata prawa do renty lub ponowne nabycie uprawnień. W kontekście powyższego przyjmuje się, że przy rozpoznawaniu spraw o dalsze prawo do renty, zgodnie z art. 107 ustawy emerytalnej, należy zbadać, czy aktualny na dzień wydania decyzji stan zdrowia osoby ubiegającej się o rentę uległ zmianie w stosunku do stanu od ustania prawa do ostatnio pobieranego świadczenia. Poprawa stanu zdrowia, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, jest podstawą do odmowy dalszego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 16 lutego 2016r.). Jeśli tej poprawy brak, a contrario nie ma podstaw do odmowy przyznania świadczenia rentowego na dalszy okres. O zmianach w prawie i wysokości świadczeń rentowych przesądza wynik badania lekarskiego przeprowadzanego przez Lekarza Orzecznika ZUS/Komisję Lekarską ZUS, które to organy orzecznicze dokonują oceny niezdolności do pracy, jej stopnia i trwałości. Treść orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS/Komisji Lekarskiej ZUS w przedmiocie zmiany kwalifikacji niezdolności do pracy, braku tej niezdolności lub jej ponownego powstania, powinna w równym stopniu wynikać z profesjonalnej oceny stanu zdrowia badanego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2001r., II UKN 181/00).

Dokonanie oceny niezdolności do pracy ubezpieczonego powinno nastąpić przy uwzględnieniu regulacji art. 12 ustawy emerytalnej, zgodnie z którą niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu. Przepis art. 12 ust. 2 i 3 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. W myśl ww. przepisów osobą częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 2000r., II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979r., II URN 111/79). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2004r., II UK 222/03).

Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia w postępowaniu odwoławczym wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. W tym znaczeniu biegły jest pomocnikiem sądu, jednakże prezentuje własne stanowisko w kwestii, którą sąd rozstrzyga. Biegły zachowuje niezawisłość co do merytorycznej treści opinii,
co zapewnia prawidłową rolę tej opinii w postępowaniu sądowym. Dlatego też opinie sądowo-lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń ubezpieczonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 stycznia 1997r., I CKN 44/96; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016r., III AUa 1609/15).

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe z uwzględnieniem dokumentacji medycznej ubezpieczonego oraz ustalił stan faktyczny w oparciu o jej analizę dokonaną przez powołanych w sprawie biegłych sądowych z zakresu ortopedii, dermatologii oraz psychiatrii. Ocena opinii, jakie wskazani biegli wydali, została już zaprezentowana w części obejmującej ocenę dowodów, jednak warto jeszcze raz podkreślić, że biegli z zakresu ortopedii R. K. (1) oraz M. G. wyraźnie podkreślali, że nie ma możliwości, by odwołujący się wykonywał jakąkolwiek pracę, biorąc pod uwagę schorzenia narządu ruchu. Byli zgodni co do tego, że jest on całkowicie niezdolny do pracy, a inne stanowisko przedstawione w opiniach psychiatry i dermatologa, wynikało z tego, że wskazani biegli oceniali stan ubezpieczonego przy uwzględnieniu innych schorzeń, niezwiązanych z narządem ruchu. Ostatecznie organ rentowy po wydaniu opinii przez biegłego M. G., który stwierdził, że występuje u odwołującego trwała, całkowita niezdolność do pracy, zaakceptował wnioski przedstawione przez ww. ortopedę i poinformował Sąd, że nie wnosi uwag do jego opinii. W tych okolicznościach nie było podstaw, by decyzję organu rentowego uznać za prawidłową.

Mając powyższe na uwadze, odwołanie podlegało uwzględnieniu na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. poprzez przyznanie ubezpieczonemu renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od 1 sierpnia 2022 roku. Wskazana data wynika z tego, że do dnia 31 lipca 2022 roku ww. świadczenie było ubezpieczonemu wypłacane. Po tej dacie ubezpieczony nie rokuje poprawy i nie ma możliwości wykonywania żadnej pracy – tak pracy dotychczasowej, jak i innej, stąd renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy została mu przyznana na stałe.