Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2026 r.

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior

Protokolant st. sekr. sądowy Marta Jachacy

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku w Warszawie

sprawy E. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o prawo do rekompensaty

na skutek odwołania E. J.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 18 kwietnia 2024 roku znak: (...)

1.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 18 kwietnia 2024 roku znak: (...) w ten sposób, że przyznaje odwołującemu się E. J. prawo do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych od 1 marca 2024 r.,

2.  stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji,

3.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. na rzecz E. J. kwotę 360,00 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Renata Gąsior

UZASADNIENIE

W dniu 28 maja 2024 r. E. J. , działając przez profesjonalnego pełnomocnika odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z 18 kwietnia 2024 r., znak: (...) (...), którą organ rentowy odmówił mu prawa do rekompensaty.

Przedmiotowej decyzji odwołujący się zarzucił naruszenie art. 21 ustawy
o emeryturach pomostowych w zw. z art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przez ich błędne zastosowanie.

E. J. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do rekompensaty oraz o zasądzenie od organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu stanowiska przedłożył kserokopie świadectw pracy
i książeczki ubezpieczeniowej, a w oparciu o wynikające z nich dane wywodził, że spełnia warunki do przyznania rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych, ponieważ pracował jako spawacz w pełnym wymiarze czasu pracy przed 31 grudnia 2008 r. przez okres ponad 15 lat (odwołanie E. J. – k.3-7 a.s.).

W odpowiedzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. Zakład wskazał, że odmówił E. J. prawa do ustalenia wysokości emerytury z rekompensatą, ponieważ nie wykazał 15 lat pracy w szczególnych warunkach do 31 grudnia 2008 r., a udokumentował jedynie 12 lat, 8 miesięcy i 12 dni. Ponadto Zakład zaznaczył, że E. J. nie przedłożył świadectwa pracy w warunkach szczególnych ani świadectwa pracy z adnotacją o pracy w warunkach szczególnych za inne okresy, a zatem udokumentowany staż pracy w warunkach szczególnych nie jest wystarczający do przyżeniania rekompensaty (odpowiedź Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na odwołanie – k. 18 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

E. J. urodził się (...)

W okresie od 2 sierpnia 1990 r. do 18 września 1991 r. był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. na cały etat. Początkowo pracował jako placowy-hakowy, tj. pomocnik przy przewozie ładunku przy dźwigu. W czerwcu 1990 r. zdobył uprawnienia spawacza (kurs podstawowy spawania gazowego, kurs podstawowy spawania elektrycznego i spawanie w osłonie CO2). Jako spawacz zaczął pracować od 1 sierpnia 1990 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, na jedną zmianę. Do zakładu pracy przychodził na godzinę 7:00, a od godziny 8:00 przez cały dzień pracy zajmował się spawaniem. Spawał konstrukcje stalowe, bele i słupy, które przeznaczone były do wysyłki do C.. Było to spawanie łukowe oraz migomatem. Pracował zarówno na spawarkach wirowych oraz transformatorowych (świadectwo pracy z dnia 18 września 1991 r. z (...) Sp. z o.o. akta osobowe, zeznania I. G. – k. 66 a.s., zeznania E. J. – k. 66 a.s., książeczka spawacza – k. 64 a.s.).

W dniu 14 września 1991 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa Budownictwa (...) w N. wystąpiła do (...) Sp. z o.o. z prośbą o przekazanie E. J. na mocy porozumienia zakładów do pracy z dniem 19 września 1991 r. W dniu 18 września 1991 r. (...) Sp. z o.o. wystosował pismo o przekazaniu pracownika zgodnie z otrzymaną prośbą, od dnia 19 września 1991 r. (akta osobowe).

Od dnia 23 września 1991 r. E. J. pracował w Spółdzielni Mieszkaniowej Budownictwa (...) w N., początkowo do 31 grudnia 1991 r. jako murarz w pełnym wymiarze czasu pracy, następnie jako ślusarz – także na pełen etat, a od 1 lipca 1993 r. jako spawacz w pełnym wymiarze czasu pracy do 31 października 1994 r. – do dnia rozwiązania umowy o pracę (świadectwo pracy z dnia 2 listopada 1994 r., umowy o pracę, rozwiązanie umowy o pracę – akta osobowe). Na stanowisku spawacza E. J. wykonywał spawanie dwuteownika i spawanie drutów zbrojeniowych do ław na potrzebę budynków, które budowała spółdzielnia. W spółdzielni (...) pracował na jedną zmianę od 7:00 do 15:00, obsługiwał spawarkę wirową i transformatorową (zeznania E. J. – k.66 a.s.)

W okresie od 24 lipca 1995 r. do 26 marca 2024 r. E. J. był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w T. (świadectwo pracy – nienumerowana karta akt ZUS).

W dniu 4 marca 2024 r. E. J. złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o emeryturę (wniosek – nienumerowana karta akt ZUS).

Decyzją z dnia 18 kwietnia 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał decyzję znak: (...), którą przyznał wnioskodawcy emeryturę zgodnie z art. 24 ustawy o rentach z Fus od 27 marca 2024 r. (decyzja – nienumerowana karta akt ZUS).

W dniu 18 kwietnia 2024 r. organ rentowy wydał także decyzję znak: (...) (...), którą odmówił E. J. prawa do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych ( decyzja – nienumerowana karta akt ZUS).

E. J. odwołał się od decyzji organu rentowego dotyczącej odmowy prawa do rekompensaty, co zainicjowało przedmiotowe postępowanie sądowe (odwołanie – k.3 – 7 a.s.).

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2025 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty ds. BHP celem ustalenia czy praca wykonywana przez E. J. w okresie zatrudnienia od dnia 1 sierpnia 1990 r. do dnia 18 września 1991 r. w (...) Sp. z o.o. i od dnia 1 lipca 1993 r. do dnia 31 października 1994 r. w Spółdzielni Mieszkaniowej Budownictwa (...) w N., wykonywana była w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach
i rentach z FUS, uregulowanych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983r., Nr 8, poz. 43 z późniejszymi zmianami) oraz w innych rozporządzeniach Rady Ministrów dotyczących I Kategorii Zatrudnienia i zarządzeniach właściwych ministrów zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (postanowienie – k. 65 a.s.).

W opinii z dnia 8 sierpnia 2025 r. biegły sądowy ds. BHP stwierdził, że w spornym okresie pracy, tj. od dnia 1 sierpnia 1990 r. do dnia 18 września 1991 r. (...) Sp. z o.o. oraz od dnia 1 lipca 1993 r. do dnia 31 października 1994 r. Spółdzielni Mieszkaniowej Budownictwa (...) w N. E. J. wykonywał pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 2 lat, 5 miesięcy i 18 dni (opinia biegłego sądowe ds. BHP – k. 71 – 77 a.s.).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone dowody z dokumentów, tj. dokumentację obrazującą przebieg postępowania przed organem rentowym i dokumenty wchodzące w skład akt osobowych E. J., które uzupełniły materiał dowodowy w toku postępowania sądowego. Dokumenty te pozwoliły na ustalenie okresów zatrudnienia ubezpieczonego i zajmowanych przez niego w spornym okresie stanowisk służbowych. Obiektywny charakter tych dokumentów nie budził wątpliwości Sądu, co do ich wiarygodności, dlatego Sąd oparł się na nich czyniąc ustalenia w zakresie faktów sprawy.

Sąd oparł się także na zeznaniach świadka I. G., który znał odwołującego się z okresu jego pracy w (...) Sp. z o.o., gdzie świadek również pracował. Świadek co prawda nie widział E. J. przy czynnościach spawania, ponieważ tym odwołujący zajmował się w okresie, kiedy nie mieli bezpośredniej styczności w miejscu pracy. Świadek podkreślił jednak, że pamięta zdarzenie, w przebiegu którego spotkał się w (...) Sp. z o.o. z niewidzianych przez siebie przez pewien czas odwołującym i ten wówczas pochwalił się świadkowi, że zdobył uprawnienia spawacza i w tym charakterze pracuje na T.. Sąd nie miał podstaw, by wątpić w szczerość tej relacji.

Zeznania odwołującego się E. J. na okoliczność charakteru pracy w spornym okresie, również ocenił Sąd jako wiarygodne i uczynił z nich podstawę ustaleń faktycznych. Zeznania odwołującego się korelowały z zeznaniami świadka I. G. i znalazły potwierdzenie w tym, co wynika z akt osobowych. Natomiast, co do charakteru wykonywanej przez odwołującego się pracy spawacza jako pracy w szczególnych warunkach to zeznania odwołującego się znalazły potwierdzenie w opinii biegłego z zakresu (...), na której Sąd również się oparł, uznając opinię za przydatną do rozstrzygnięcia sprawy, albowiem dającą rzetelną odpowiedź na stawiane przez Sąd pytania, zawierającą zrozumiałą i spójną argumentację oraz wywiedzione wnioski.

Tak zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zaś strony postępowania nie wnosiły o jego uzupełnienie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego odwołanie E. J. zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1251) rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat.

Stosownie do treści ust. 2 tego przepisu rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

W myśl art. 23 ust. 1 i 2 powołanej ustawy ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę; rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Celem rekompensaty jest łagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych przy pracach w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W przypadku rekompensaty realizacja tego celu polega jednak nie na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, lecz na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 31 marca 2016 r., III AUa 1899/15).

Przepisy art. 2 pkt 5 i art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych formułują dwie zasadnicze przesłanki nabycia prawa do rekompensaty, tj.:

1) nienabycie prawa do emerytury pomostowej,

2) osiągnięcie okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS wynoszącego co najmniej 15 lat.

Stosownie do treści art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Z kolei przepis art. 32 ust. 4 stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, to jest na podstawie rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Z § 1 rozporządzenia wynika, że jego treść stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia ustala, że za okresy uzasadniające nabycie prawa do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu uważa się okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

Rozporządzenie z 7 lutego 1983 r. w § 2 ust. 2 zobowiązuje zakłady pracy do stwierdzenia okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji. Natomiast w rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11.10.2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe określone zostały środki dowodowe, które powinny być dołączone do wniosku, stwierdzające okoliczności uzasadniające przyznanie tego świadczenia. W myśl § 21-23 powołanego rozporządzenia środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia są pisemne zaświadczenia zakładów pracy, wydane na podstawie posiadanych dokumentów, oraz legitymacje ubezpieczeniowe, a także inne dowody z przebiegu ubezpieczenia. W przypadku zaś ubiegania się pracownika o przyznanie emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnym charakterze, zaświadczenie zakładu pracy powinno stwierdzać charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie takiej emerytury lub renty. Wyjątek od zasady ustalonej w powołanym przepisie jest zawarty w § 25 wymienionego rozporządzenia, który przewiduje, że okresy zatrudnienia mogą być udowodnione zeznaniami świadków, gdy zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy.

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1985 r. sygn. III UZP 5/85 wyjaśnił, że w postępowaniu o świadczenia emerytalno-rentowe dopuszczalne jest przeprowadzenie przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jeżeli zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy. Natomiast zgodnie z art. 473 k.p.c. w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i z przesłuchania stron. W postępowaniu przed tymi sądami okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń mogą być udowadniane wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2.02.1996 r. II URN 3/95).

Okresem spornym podlegającym weryfikacji przez Sąd w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na zgłoszone przez E. J. roszczenie, był okres zatrudnienia od dnia 1 sierpnia 1990 r. do dnia 18 września 1991 r. w (...) Sp. z o.o. oraz od dnia 1 lipca 1993 r. do dnia 31 października 1994 r. w Spółdzielni Mieszkaniowej Budownictwa (...) w N.. Sąd badał, czy zatrudnienie odwołującego się w spornym okresie należy kwalifikować jako pracę w warunkach szczególnych.

Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (obowiązującym w danym systemie czasu pracy i na danym stanowisku) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Ustalenie zatem, jakie prace faktycznie wykonywał wnioskodawca, nie zaś nazwa zajmowanego stanowiska, przesądza o ewentualnym istnieniu przesłanek do przyznania dochodzonego świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 roku, II UK 337/03, OSNP 2004/22/392). Sąd posiłkował się także zeznaniami świadków, którzy wykonywali pracę na tym samym stanowisku jak ubezpieczona, pracując z nią w (...) i (...).

Dane, co do tego czy praca świadczona przez pracownika jest pracą
w warunkach szczególnych, stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia lub
w świadectwie pracy. Brak takiego dokumentu oraz brak adnotacji w świadectwie pracy o takim charakterze pracy – a tak było w przypadku E. J. – nie oznacza jednak braku możliwości wykazania faktu wykonywania pracy
w warunkach szczególnych przy użyciu innych środków dowodowych.
W orzecznictwie wielokrotnie wyrażano ugruntowany już pogląd, zgodnie z którym okoliczność wykonywania pracy w szczególnych warunkach może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi, przy czym sąd nie jest związany środkami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organem rentowym. W postępowaniu przed sądem odwoławczym dopuszczalne jest więc dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w sytuacji, gdy wnioskodawca nie jest w stanie wykazać tej okoliczności jedynie w oparciu o dokumenty (zob. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1984 r., III UZP 6/84; z dnia 21 września 1984 r., III UZP 48/84; a także wyroki: Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1999 r., II UKN 619 i Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 grudnia 2004 r., III AUa 2474/03).

W celu ustalenia zajmowanych przez odwołującego się stanowisk służbowych Sąd miał do dyspozycji materiał dowodowy w postaci akt osobowych, które zawierały dokumentację dotyczącą jego zatrudnienia ze spornego okresu i – jako że stanowiły dokumenty źródłowe – jednoznacznie potwierdziły jaką pracę, w jakim wymiarze i kiedy wykonywał ubezpieczony. W oparciu o te dokumenty oraz zeznania świadka, który znał odwołującego się z okresu zatrudnienia w spornym czasie oraz w oparciu o zeznania samego odwołującego się Sąd ustalił ponad wszelką wątpliwość, że w spornych okresach E. J. wykonywał pracę jako spawacz i praca ta świadczona była w pełnym wymiarze czasu pracy, a jako placowy-hakowy, murarz i ślusarz świadczył pracę w innym okresie i również wtedy na pełen etat.

Praca spawacza wymieniona jest w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w Dziale XIV Prace różne pkt. 12 „Prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym”. Jednocześnie, należy też podkreślić, że przy ustalaniu pracy w szczególnych warunkach, nie ma znaczenia nazwa zajmowanego stanowiska, lecz rodzaj pracy powierzony i faktycznie wykonywany przez ubezpieczonego. Dlatego Sąd, potrzebując wiadomości specjalnych co do tego czy praca jaką wykonywał odwołujący się w spornym okresie było pracą w warunkach szczególnych, dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ds. BHP. W oparciu o nią Sąd ustalił, że pracę w warunkach szczególnych E. J. wykonywał nie tylko w okresie zatrudnienia (...) przez okres 12 lat 8 miesięcy i 12 dni, ale także w okresie, kiedy pracował jako spawacz w (...) Sp. z o.o. i Spółdzielni Mieszkaniowej Budownictwa (...) w N. – w sumie u obu ww. pracodawców w wymiarze 2 lat, 5 miesięcy i 18 dni, co daje łącznie wraz z okresem uwzględnionym wcześniej przez organ rentowy, 15 lat i 2 miesiące okresu pracy w warunkach szczególnych do 31 grudnia 2008 r.

Tym samym należało uznać, że E. J. legitymuje się stażem pracy w warunkach szczególnych w wymiarze wynoszącym ponad 15 lat, spełnia więc sporną przesłankę warunkującą przyznanie prawa do rekompensaty.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemu E. J. prawo do rekompensaty od 1 marca 2024 r., tj. od miesiąca, w którym wystąpił z wnioskiem o sporne świadczenie.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji zgodnie z art. 118 ust.1a ustawy emerytalnej w zw. z art. 28 ustawy o emeryturach pomostowych, ponieważ ustalenia faktyczne o stanowisku służbowym oraz o charakterze pracy odwołującego się możliwe były do poczynienia dopiero na etapie postępowania sądowego na podstawie zgromadzonych w nim dowodów, którymi organ rentowy nie dysponował i nie był władny by takie dowody zgromadzić w toku prowadzonego przez siebie postępowania.

O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku i na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c. zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. na rzecz odwołującego się 360,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Ww. kwota stanowi stawkę minimalną i została ustalona na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie.

Renata Gąsior