Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 września 2015 r.

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka

Protokolant: Łukasz Jóźwiak

po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. w Warszawie

sprawy K. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

na skutek odwołania K. C.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

z dnia 15 października 2014 r. znak:(...)

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Ubezpieczony K. C. , w dniu 12 listopada 2014r., złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W., z dnia 15 października 2014 r., znak: (...) odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, iż występują u niego liczne dysfunkcje zdrowotne, jak też podniósł, że ocena stanu jego zdrowia przez lekarza orzecznika ZUS i komisję lekarską ZUS dokonana została w sposób nierzetelny (k.2-4 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie, z dnia 19 listopada 2014 r., wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wskazał, że badania ubezpieczonego przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego nie wykazały istnienia niezdolności do pracy. Z tego względu organ rentowy odmówił prawa do świadczenia (k.8-10 a.s.).

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony K. C. (urodzony w dniu (...)) w dniu 27 sierpnia 2014r. zwrócił się do organu rentowego z wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy (k.21 a.r.).

W związku z zainicjowaniem postępowania przed ZUS ubezpieczony został skierowany na badanie do lekarza orzecznika ZUS, który po zbadaniu wnioskodawcy wydał w dniu 11 września 2014 r. orzeczenie stwierdzające, że K. C. nie jest niezdolny do pracy (k.25 a.r.).

Ubezpieczony w dniu 30.09.2014 r. złożył sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, w skutek czego sprawa została skierowana do Komisji lekarskiej ZUS, która po ponownym zbadaniu ubezpieczonego orzeczeniem z dnia 13 października 2014 r. ustaliła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

W oparciu o stanowisko lekarza orzecznika ZUS oraz Komisji lekarskiej ZUS organ rentowy wydał w dniu 15 października 2014r., decyzję w której odmówiono ubezpieczonemu prawa do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy podniósł, iż ubezpieczony nie spełnia przesłanek wynikających z art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a mianowicie nie jest niezdolny do pracy.

Od niekorzystnej decyzji organu rentowego K. C. złożył odwołanie do Sądu Okręgowego inicjując tym samym niniejsze postępowanie.

W zakresie stanu zdrowia odwołującego ustalono: jednooczność wynikającą z braku gałki ocznej prawej po operacyjnym usunięciu. W oku lewym stwierdzono stan prawidłowy z prawidłową ostrością wzroku do dali i bliży z zastosowaniem odpowiedniej korekcji okularowej ze względu na małą nadwzroczność i typową, związaną z wiekiem wnioskodawcy tzw. starczowzroczność. W kwietniu 2005 roku u odwołującego rozpoznano zawał serca z uniesieniem odcinka ST ściany bocznej, stan po urazie, w związku z czym wykonano przezskórną koronaroplastykę prawej tętnicy wieńcowej z implantacją stentu. Obecnie u odwołującego występuje stabilna choroba wieńcowa z dobrą rezerwą wieńcową, prawidłowe ciśnienie tętnicze, zmniejszoną dźwięczność tonów serca oraz nadwagę. W zakresie ortopedycznym badania obrazowe uwidaczniają zmiany dyskopatyczne kręgosłupa, jednakże przeprowadzone badanie ortopedyczne nie ujawniło dysfunkcji, w stopniu który powodowałby niezdolność do pracy. Ruchy kręgosłupa są wykonywane swobodnie, w prawidłowym zakresie. Nie stwierdzono obiektywnych objawów zespołu bólowego. W zakresie kończyn nie występuje dysfunkcja. Ruchy w stawach, siła mięśniowa, chwytność oraz wydolność chodu są prawidłowe. Z przyczyn okulistycznych, kardiologicznych oraz ortopedycznych ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

(vide: opinia biegłego sądowego okulisty R. S. z dnia 28 stycznia 2015r. k. 28; opinia biegłego sądowego kardiologa J. K. z dnia 18 lutego 2015r. k. 34-35; opinia biegłego sądowego ortopedy M. G. z dnia 3 marca 2015r. k. 44-45).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumentację medyczną zawartą w aktach sądowych, aktach rentowych ubezpieczonego, a także w oparciu o opinie sądowo-lekarskie. Autentyczność zgromadzonych dokumentów i ich zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie budziła zastrzeżeń Sądu, w związku z tym Sąd uznał dokumenty za pełnowartościowy materiał dowodowy. Ponadto Sąd Okręgowy podzielił opinie biegłych lekarzy powołanych w sprawie, gdyż opinie te wydane zostały w oparciu o obiektywne wyniki badań odwołującego, a biegli lekarze są specjalistami w swoich dziedzinach, posiadającymi bogatą wiedzę medyczną i wieloletnie doświadczenie zawodowe. Jednocześnie na podkreślenie zasługuje fakt, iż opinie wydane przez biegłych sądowych są wyczerpująca i sporządzone w sposób jasny i logiczny. Zdaniem Sądu Okręgowego opinie powołanych w sprawie biegłych nie pozostawiają wątpliwości co do dokładnego określenia stanu zdrowia odwołującego.

Sąd stwierdza również, że wprawdzie odwołujący w toku sprawy w dniu 15 lipca 2015 roku zgłosił zastrzeżenia co do opinii biegłego sądowego okulisty R. S. z dnia 28 stycznia 2015 r.; opinii biegłego sądowego kardiologa J. K. z dnia 18 lutego 2015 r. oraz opinii biegłego sądowego ortopedy M. G. z dnia 3 marca 2015 r. oraz wniósł o dopuszczenie opinii łącznej z opinii biegłych ww. specjalności (następczo popierane na rozprawie w dniu 22 września 2015r. – k.86-87 a.s.), to jednak nie stanowiły one uzasadnionej podstawy do powołania w sprawie innych biegłych tej specjalności. Sąd jest zdania, że opinie ww. biegłych sądowych dokładnie diagnozują stan zdrowia wnioskodawcy, a zastrzeżenia zgłoszone przez odwołującego nie zasługiwały na uwzględnienie.

Tym samym w ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania orzeczenia.

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie zważył co następuje:

Odwołanie K. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 15.10.2015r., znak: (...) jest niezasadne i podlega oddaleniu.

W myśl art. 57 ust 1. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz.1227, zwanej dalej „ustawą o emeryturach…”) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1.  jest niezdolny do pracy;

2.  ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3.  niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych wymienionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy o emeryturach…). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy o emeryturach…)” (wyrok Sądu Najwyższego 28 stycznia 2004 r., II UK 222/03.). Prawo do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy przysługuje zatem w wypadku wypełnienia wszystkich przesłanek z art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku.

Szczególnego zaznaczenia wymaga, iż w spornej decyzji z dnia 15 października 2014 r. organ rentowy wskazywał, że ubezpieczony nie spełnia przesłanek wynikających z art. 57 ust.1 pkt. 1 ustawy, a mianowicie nie jest niezdolna do pracy.

Opierając się na opiniach biegłych sądowych Sąd Okręgowy zauważył, że u ubezpieczonego występują pewne dysfunkcje stanu zdrowia, to jednak schorzenia te nie powodują u niego nawet częściowej niezdolności do pracy.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, że ubezpieczony z uwagi na aktualny stan zdrowia nie spełnił naczelnej przesłanki wynikające z art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach, a mianowicie nie jest niezdolny do pracy.

Sąd odnosząc się natomiast do zgłoszonego przez odwołującego zarzutu naruszenia art. 217 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c. oraz w związku z art. 285 § 2 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii łącznej biegłych stwierdza, że jest on nieuzasadniony. Odwołujący w uzasadnieniu wniosku z dnia 15 lipca 2015 roku o dopuszczenie dowodu z opinii łącznej biegłych, powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2005 r., I UK 149/04. Jednakże jak wynika z aktualniejszego orzecznictwa Sądu Najwyższego w kwestii dowodu z opinii biegłych, „ nie mają do niego zastosowania wszystkie zasady dotyczące postępowania dowodowego, w tym art. 217 k.p.c. W świetle bowiem art. 286 k.p.c., sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dodatkowej opinii tych samych lub innych biegłych, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona do sprawy zawiera istotne braki, sprzeczności, względnie nie wyjaśnia istotnych okoliczności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CSK 7/09, LEX nr 533130 i powołane w nim orzeczenia). Postawienie w tym kontekście zarzutu naruszenia art. 278 § 1 k.p.c. nie może być uznane za wystarczające, gdyż do jego obrazy może dojść tylko wtedy, gdy sąd samodzielnie wypowiada się w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych, z pominięciem dowodu z opinii biegłego (biegłych)…” W kwestii naruszenia przepisów art. 285 § 2 k.p.c. wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 lutego 2014 r., I UK 404/13. „W procedurze cywilnej, w tym także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, obowiązuje norma z art. 285 § 2 k.p.c., a więc biegli mogą złożyć opinię łączną. Nie ma natomiast normy (przepisu) o obligatoryjnej opinii łącznej. (…) Nie wystarcza zarzut, że opinia biegłych miała być łączna, skoro Sąd uznał, iż wystarczające i miarodajne były opinie biegłych wydane w sprawie.”

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji wyroku.

(...)